Zoveel afvallen, wat doet dat eigenlijk met je?

Motivation-For-Success-Picture-QuoteHeel onverwacht vroeg laatst iemand me, wat zoveel afvallen eigenlijk met je doet.

In de bijna 15 maanden dat ik bezig ben met een gezonder leven, was dat de allereerste keer dat ik zo´n directe vraag kreeg. En de eerste keer dat ik eigenlijk compleet stil viel.

Die vraag zit nu al tijden in mijn kop. Tja, wat doet het eigenlijk écht met je, zoveel afvallen?!

Het meest voor de hand liggende antwoord is natuurlijk, dat je gewoon veel makkelijker beweegt. Dat je meer energie hebt. Meer uithoudingsvermogen. Dat steeds meer lichamelijke klachten wegtrekken. Pijn in de voeten, pijn in de knieën, maagzuur, kortademigheid, pijn in de rug, hoofdpijnen, vermoeidheid etc, ik heb er geen last meer van. Dat je onbezorgder op pad kan gaan, omdat je niet langer rekening hoeft te houden met je omvang.

En dat is geweldig. Iedere maand, iedere week heb ik wel een moment waarop ik denk, “wow, ik kán dit weer!”.

Ik heb het al vaker gezegd en zal het blijven herhalen… mijn wereld is weer geopend, groter geworden en mijn lichaam blijft me verrassen met hetgeen het nu wél aankan!

Gelukkig zijn er ontelbare positieve veranderingen op te noemen, maar helaas is niet alles rooskleurig.

Ik begin steeds meer druk te voelen op mezelf, om niet aan te komen. Om mijn doel écht te behalen, nog 10-15 kilo eraf. Wat als ik het niét haal?

En ik merk dat ik op dit moment een heleboel dingen uitstel, juist omdát ik er nog niet ben.

Zo had ik tijden niet buiten gefietst, omdat ik het té koud vond.

“Pfff zeikerd, koop dan een goed fietsjack!” zul je misschien denken, maar ik weigerde pertinent om nú nog geld uit te geven aan een wind-regen dicht warm fietsjack, dat ik volgend seizoen niet meer aan wíl kunnen omdat het dan te groot moet zijn!

Uiteindelijk heb ik dat jack wel gekocht aan het einde van de winter, want ik baalde enorm dat ik niet naar buiten kon.

Hetzelfde trouwens met kleren kopen. Als je mijn garderobe nu ziet, is het een zooitje zomertopjes en oud spul wat eigenlijk te groot is. Shoppen in de zomer was zalig moet ik zeggen. Eindelijk kon ik leuke topjes kopen in wat “normalere maten” zonder alle XXXL en  grote maten afdelingen af te gaan voor iets om mijn lichaam te bedekken.

En ik was trots op het bereikte resultaat “so far”, dus ik kon er geen genoeg van krijgen!

Maar daarna… winter… koud… alle kleding die ik zag hangen is grijs, grauw en depressief. En al ga ik vol goede moed een kledingzaak in om wat warme kleding te kopen, ik kom iedere keer met lege handen thuis. Ik ben “mijn stijl” kwijt, zie niets dat ik écht leuk vind en denk dan “bluh … voor die paar maanden draag ik liever mijn oude troep nog even.”

Het allerergste van veel afvallen is echter niet de kleding… maar het lichaam dat je erna over houdt. Aan de ene kant ben ik supertrots op wat ik heb bereikt en ben ik in mijn hoofd echt al zoveel slanker.

Maar als ik een glimps van mezelf opvang in de spiegel, ´s ochtends als ik me aankleed, lijkt het alsof ik niet die persoon ben. Het is iets dat heel moeilijk te omschrijven is, maar op een of andere manier, past het lichaam dat ik zie, niet bij hetgeen hoe ik me voel.

Ik voel me namelijk sterk, gespierd, energiek en vol uithoudingsvermogen. Je zou bijna kunnen zeggen sportief!

Het lichaam in de spiegel zou echter ik verre van die beschrijving meegeven. Vetrollen en slappe huid op mijn buik, striae littekens van alle vreetavonturen, bobbels die ik waarschijnlijk nooit meer weg zal kunnen werken en borsten die de strijd met de zwaartekracht hebben opgegeven beginnen nu ook nog eens wat leeg te lopen.

Het is makkelijk te zeggen voor iemand anders, dat ik trots moet zijn op dat lichaam, op alle veranderingen die ik voor elkaar heb gekregen deze afgelopen tijd.

Maar vooralsnog herinnert dit lichaam me, nu, op deze manier, me aan alle verkeerde beslissingen die ik heb genomen in de laatste 20-30 jaar. Aan alle kleinerende opmerkingen die ik heb moeten slikken, van vreemden op straat over mijn omvang, zelfs van bekenden in mijn omgeving.

Aan de schaamte die ik voelde als ik zelfs maatje 52 terug moest hangen op het kledingrek omdat ik me daar gewoon niet ingewurmd kreeg en ik uiteindelijk maar kleding kocht zonder in de winkel te passen, “op het oog”.

Al die bobbels en vetputtten herinneren me aan het verdriet, de schaamte en de pijn die ik al die jaren heb meegezeuld, verborgen achter een vrolijke lach, want ja, dikke mensen “zijn zo gezellig” en weggestopt in nog een zak chips op pak koekjes.

In mijn hoofd zijn die kilo´s er gewoon nog niet af. Ik ben nog lang niet klaar en het kost me gewoon vreselijk veel moeite om mijn mind weer met de realiteit te verbinden.

Ja natuurlijk zie ik, als ik in de spiegel kijk, ook een heleboel positieve veranderen. Mijn gezicht is slanker, mijn onderkinnen zijn zo goed als verdwenen. Mijn uitstraling is compleet veranderd. Spieren zijn zichtbaar geworden, vooral op mijn (onder)benen van het vele spinnen en fietsen. Mijn kont heeft een andere vorm gekregen en daar waar mijn taille eerst naar buiten ging, gaat ie nu stiekem een beetje naar binnen.

Als ik er iets over zeg in mijn omgeving, krijg ik meteen te horen dat ik trots moet zijn op hetgeen ik bereikt heb. Dat ben ik zeker, begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil nu gewoon NIET horen dat het nu goed is zo.

Want ik geloof zelf, nee ik wéét zelf dat het nog niet goed is. Ik ben er nog niet, nog lang niet. Ik heb er ruim 20 jaar over gedaan om eindelijk die knop om te zetten en ik kan nu niet verwachten dat die hele periode zomaar is afgesloten omdat ik een paar kilo afval.

Vorige week waren mijn schoonouders op bezoek. Die hadden me sinds september 2014 niet meer in levende lijven gezien. En natuurlijk kwam er een grote stroom complimenten los, over hoe geweldig ik er uit zag. Maar op mijn opmerking dat ik nog niet klaar was en er nog 15 kilo vanaf moesten, kreeg ik bijna geschrokken reacties.

Nee hoor, dat kón toch niet, nóg meer eraf?

En dat is een reactie die ik vaker krijg. Juist omdat er zoveel van af is gegaan, krijg ik vaak te horen dat het zo wel goed is. “Nog meer eraf kan niet goed zijn.” Terwijl, als je gewoon heel realistisch naar mijn stats kijkt, iedereen het met me eens zou zijn dat ik te zwaar ben.

Nee, ik ben er zeker nog niet. Maar ik geloof dat mijn grootste uitdaging nog moet komen. Namelijk er voor te zorgen mezelf te gaan zien zoals ik werkelijk ben. Én mezelf zo te gaan voelen, iets wat op dit moment nog niet te bevatten is voor me.

Herkenbaar? Laat het me weten!