Ik ben niet zo ver gekomen …

ididnotcomethisfar

om niet verder dan dit te komen!

Over een aantal dagen is het 1 juli en is er 2,5 jaar voorbij sinds ik een draai aan mijn leven heb gegeven. Er is zeker veel veranderd. Tientallen kilo´s weg, verschillende kledingmaten kleiner, veel geleerd, nieuw huis, andere baan.

Veelal positief.

Maar waar ik nog steeds erg veel moeite mee heb, zijn de vele commentaren om mij heen en het hele gereutel in mijn hoofd dat daarop volgt. En een paar dagen geleden is er weer een kwartje gevallen. Al die commentaren zullen nooit stoppen. Mensen moeten namelijk altijd wat te vinden hebben.

Of dat nou in de vorm van goedbedoelde adviezen is (“je moet echt zus en zo eens proberen”, “en nou volhouden eh”, “zorg dat je geen anorexia krijgt” of “kijk uit dat je niet terugvalt hoor!”) of achterlijk domme commentaren van wildvreemden (“nou, jij mag nog wel even doortrainen als je zo zit te hijgen”, “jij kan die extra kilometers wel gebruiken”, en een lijst met ronduit regelrechte beledigingen).

Laatst zat ik met iemand op het werk te praten, die een aantal jaar geleden een gastric bypass had laten doen. Ze is al langere tijd op een goed gewicht nu, maar nog steeds is ze in haar hoofd dik. Loopt zonder na te denken de “dikke mensen afdeling” op in kledingwinkels, tot iemand haar erop wijst dat zij daar toch echt niets meer te zoeken heeft.

En dat hele mentale aspect komt mij dus onwijs herkenbaar voor.

Ik heb alleen geen zin meer om mezelf als die dikke te zien. Geen zin meer om mezelf continue naar beneden te praten. Om altijd het negatieve te horen en voorbij te gaan aan positieve opmerkingen.

Dus nu, na een jaar of 2 stil te hebben gestaan op de weegschaal, is het moment aan gebroken om BFit4Life Fase 3 aan te gaan. (Fase 1 was meer dan de helft van mijn overgewicht kwijtraken. Fase 2 een soort verwerkings/stabiliseringsfase).

Want het zou mooi zijn om aan het einde van dit jaar, over een dikke 6 maanden dus, te kunnen zeggen, “Mir, je bent er!”