Wielrenners afzeiken? Flikker op joh!

IMG_8147Tis nu bijna een jaar geleden dat ik “wielrenster” ben geworden, door de aankoop van mijn fietsje.

Binnen no-time was ik verknocht aan dat ding, heerlijk onbezorgd langs het kanaal over het jaagpad, genieten van de wind en de zon in mijn gezicht. Maar al snel werd ik van allerlei kanten gewezen op “die aso wegpiraten” en de hele “problematiek rond de wielrenners in het verkeer”.

Nou moet ik zeggen, ik ben vrij naïef. Ik had er namelijk niet bij stilgestaan dat je blijkbaar als “echte wielrenner” geen bel op je fiets mag hebben. Die paar gram dat zo´n dingetje weegt zou behoorlijk schelen in je snelheid.

Tegen de tijd dat die paar gram inderdaad verschil gaan maken, en niet de 15 kilo overgewicht die ik zelf meedraag, zal ik er eens over na gaan denken, maar vooralsnog blijft mijn bel lekker óp de fiets!

Probleem is wel, dat je het als wielrenner blijkbaar nooit goed schijnt te doen. Tenminste, dat is mijn persoonlijke ervaring. “Wij” zijn namelijk de paria op de fiets als je de vele blogs en commentaren online moet geloven, als er ergens iets gezegd wordt over een (bijna) ongeluk waarbij een persoon op een wielrenfiets betrokken is.

En dan maakt het niet uit dat die persoon zich 100% aan de verkeersregels hield, een helm droeg, zich aan de snelheid hield, niet door rood reed en gewoon een bel op de fiets had, of dat de andere betrokkene wél door rood reed, zich niet aan de regels hield etc…

Mensen hoeven maar het woordje “wielrenner” te zien en de meest belachelijke beschuldigingen worden uitgeblaat.

Het trieste van heel de situatie is dat al die haatblogs en commentaren alleen maar zorgen voor een nóg slechtere verstandhouding tussen wielrenners en overige weggebruikers en er geen positieve oplossingen aangedragen worden.

Gisteren las ik toevallig een blog van een of andere gozer die vond dat “we” (de wielrenners) maar allemaal op moeten flikkeren. Nou ben ik toevallig een “middelbare vrouw op een racefiets met een wielrenpakje” en schijn dus afzichtelijk te zijn.

Ach ja… als ik dan toch afzichtelijk ben, dan maar liever óp de fiets in zo´n pakje!

Ik groet trouwens wél iedereen die in onderweg tegen kom en voorbij rijd.

Zélfs die grote groep bejaarden die wiebelend van de ene kant van het fietspad naar de andere kant voorkomt dat er ook maar iemand nog langs kan, terwijl ik er een tijdje geduldig heb achter gereden, gekucht en uiteindelijk gebeld.

Waarom? Omdat ik wil laten zien dat het ook anders kan.

Ik heb geen groene ventieldopjes nodig om vriendelijk te zijn op de fiets en heel eerlijk gezegd zie ik niet goed in wat dat precies zou doen om het klimaat tussen de verschillende weg gebruikers te verbeteren. Als mensen al niet kunnen horen dat ik een bel op mijn fiets heb en die gebruik, verwacht ik zeker niet dat ze zien dat mijn ventieldopjes groen zijn!

Toevallig vandaag, op mijn rondje van nog geen uur, ben ik wéér twee gevallen tegen gekomen waarvan ik denk… tja…

De eerste was op een fietspad door het bos. Hier fiets ik vaker en weet dat er een bochtje in de weg zat, waar wat los zand ligt. Dus toen ik voor me een groepje van 6 (oudere) fietsers zag, hield ik rustig in, met de bedoeling aan te sluiten en te wachten tot ze dat punt voorbij waren om ze daarna rustig in te kunnen halen.

Zo gezegd zo gedaan, ik blijf er netjes achter en zodra de weg weer ietsjes breder werd en ik er makkelijk langs zou kunnen, kuchte ik.

De man voor me hoorde me kuchen, en draaide zich om. Ik dacht om te kijken of er iemand achter hem er langs wilde of zo (tenminste, dat lijkt mij dan redelijk logisch), maar toch blijft hij stug in het midden van de weg fietsen, zonder ruimte over te laten.

Dus ik gaf een tikje aan mijn bel en nog een wat hardere kuch, waarop de man dan toch iets ruimte maakte.

Goed… ik ging er voorbij maar zag dat de rest gewoon daar was blijven rijden waar ze eerste reden (op het midden van het pad) dus ik bel nog een paar keer. Wéér wordt er eerst (slingerend en uit evenwicht) omgekeken voordat de volgende 2 aan de kant gaan. De 4de fietser had waarschijnlijk al het gebel en gekuch niet gehoord (…) dus dit maal riep ik “fietser” in een poging er toch langs te komen.

Zowel die vrouw als de 2 kopfietsers gaan op dat moment aan de kant zodat ik er dan toch langs kan.

Zodra ik langs de voorste fietser reed, groette ik en riep nog een “bedankt!” maar de reactie die ík kreeg was “stomme aso wielrenners ook, denken dat alle fietspaden van hun zijn”….

Sorry…. maar dan ben ik op zo´n moment blij dat ik een fietsbroek aan heb met bretels, anders was ie afgezakt.

Heel even nog overweeg ik te stoppen en een dialoog aan te gaan. Maar goed… het was stralend weer… echt zalig… en ik wil mijn humeur niet laten verpesten.

Ik rij vrolijk verder, tot ik een bochtje doorkom en een echtpaar op de fiets voor me zie. Ze rijden achter elkaar en eigenlijk juist op het moment dat ik er bijna voorbij wil gaan, zie ik dat de man aanzet om naast zijn vrouw te gaan rijden. Dus ik bel als waarschuwing dat ik wil inhalen, waarop de man zijn inhaalpoging staakt en mij voorbij laat gaan.

Ik groet ze vrolijk, bedank ze en wil rustig verder fietsen. Tot ik de vrouw iets over een fietsbel hoor zeggen.

Een paar meter verder stop ik, zet mijn bril af (dan kijkt het meteen wat vriendelijker) en ik vraag met een grote glimlach of ik iets mag vragen. Ze stoppen en geven aan dat dat geen probleem is. Dus ik vraag naar de opmerking over de fietsbel en we raken even in gesprek.

Over hoe “we” elkaar benaderen. Over het onbegrip tussen “mensen op een racefiets” en “mensen op een niet-racefiets”. Gewoon, een gesprek, over hoe het ook anders zou kunnen.

Zodat “we, de mens op de fiets” allemaal kunnen genieten van datgene dat ons zowel verbindt als uit elkaar drijft…. de liefde voor onze fiets.

Daarna stappen we allemaal weer op de fiets, hopelijk elkaars standpunten beter kennend en begrijpend, een snelle groet en vervolgen ieder onze weg. In ieder geval hoop ik ook “onze” kant te hebben belicht. Als we bellen namelijk, zijn we agressief, als we niet bellen, dan zijn we asociaal omdat we ze laten schrikken. Als er niet gereageerd word op de eerste paar keer bellen en we bellen nog een keer, dan zijn we ongeduldig etc… eigenlijk is het nooit goed. Want uiteindelijk zijn “wij” de aso´s… allemaal.

Als ik die stukjes lees, die haatstukjes gericht tegen alle wielrenners in het verkeer… dan voel ik me aangesproken.

Het steekt, juist omdat het niet leidt tot een oplossing maar alleen de situatie verergert.

Ik vraag me ook af of er een sport is waar men meer geld bij elkaar verzameld voor goede doelen dan bij het wielrennen. Misschien sponsorlopen of spinmarathons, maar het wielrennen met bijvoorbeeld de homeride, alpe d´huzes, giro di kika etc scoort toch behoorlijk hoog.

Dat geeft mi alleen maar aan dat het gros van de wielrenners begaan is met de mensheid. Passie en hart heeft voor hun sport én voor de medemens. Dan zou je zeggen dat dit soort problemen toch opgelost moeten kunnen worden?

Maar ja… wielrenners afzeiken is nou eenmaal makkelijk scoren. Zielig persoon ben je, als je het daar van moet hebben …