Was alles maar zo mooi als op Facebook

IMG_3100Het is hier een tijdje stil geweest. Een dikke maand van radiostilte. Begin december had ik een super optimistische post in gedachten. Over nieuwe doelen. Over dingen die ik in 2016 ga bereiken en wil doen.

Over van alles en nog wat. Positief. Jubelend. Vol vreugde.

Maar de laatste weken is er maar 1 gedachte die door mijn hoofd maalt.

“Was alles maar zo mooi als op Facebook”.

Een paar weken geleden heb ik namelijk een foto van mijn Bullsje op Facebook geplaatst, na een ritje in Sevilla.

Mijn mooie oude fietsje met op de achtergrond de “torre del oro” en een mooie blauwe lucht. Op de foto was natuurlijk niet zichtbaar dat het ´s ochtends ook daar maar 6 graden was en ik bevroren tenen had na een paar uur rond te hebben gereden.

Wat ook niet zichtbaar was, was de reden dat we eerder in Sevilla waren dan gepland.

Mijn schoonzus heeft namelijk een hersentumor en we wilden liever bij haar zijn dan nog een paar dagen door de Rioja rondtoeren.

Een vette kwaadaardige hersentumor. Eentje die na twee eerdere operaties nu hard bezig lijkt te zijn een vrolijke sterke vrouw van mijn eigen leeftijd te veranderen in een  van iedereen afhankelijke patiënt zonder uitzicht op een toekomst.

En dát zet alles even met een harde klap in perspectief.

Daar waar ik de afgelopen 2 jaar keihard bezig ben geweest om eindelijk mijn eigen gezondheid onder controle te krijgen, zie je dat het leven zomaar ineens onder je voeten weg geslagen kan worden.

Door zo´n klote tumor.

Door zo´n kut ziekte waar niet tegen te vechten is. Tenminste nog niet op dit moment.

En ik sta compleet machteloos. Zie toe hoe ze is veranderd sinds de laatste keer dat ik haar heb gezien. Aan dat kittig ranke figuurtje hebben de medicijnen een zware klap uitgedeeld. Opgezwollen, verslapt en versuft.

Machteloos moeten toezien hoe de wereld om haar heen haar leven over neemt, want ineens bestaat alleen nog die tumor.

En het enige dat deze weken door mijn hoofd rondgaat is “wat een vreselijke kut ziekte”. Alsof het me verlamd heeft.

Daar waar de wereld om ons heen vrolijk oud en nieuw vierde, zaten wij verslagen op de bank. En daar waar iedereen het had over goede voornemens, het nieuwe jaar en alle beste wensen, voelde ik me gewoon leeg.

Gewoon even helemaal op.

Dus vandaar de radiostilte. Het heeft allemaal even moeten inzinken, om weer verder te kunnen.