Vandaag ben ik vreemd gegaan

IMG_3662Ik kan me de dag nog goed herinneren dat ik je voor het eerst zag. Liefde op het eerste gezicht, die zonnige 25 juni 2014.

Je kwam, zag en nam mijn hart over. Opeens was ik een echte “fietsfan”.

Wielrenster zou ik mezelf niet noemen, maar damn Bullsje van me, wat heb je me veel geweldige kilometers gegeven!

Afgelopen zomer zaten we nog in de Bourgogne te geinen en grappen, over hoe jij voor altijd bij me zou blijven. Desnoods aan de muur, omgebouwd als tafeltje of wat dan ook. Want zelfs al zou je niet meer geschikt zijn om de weg op te gaan, jíj bent mijn eerste fietsliefde en die doe je niet weg!

Een dag later stond ik met een grote dikke knoop in mijn keel, te luisteren hoe een Frans fietsenmakertje me geduldig uitlegde waar ik vanaf nu op moest letten. Want je had hoogstwaarschijnlijk een scheurtje in je frame en ik moest je tijdens iedere fietsbeurt goed nakijken.

Dat was even een domper, maar dat eerste baalgevoel trok weg tijdens de kilometers die erop volgden.

Je was gewoon sterk. Goed, geweldig eigenlijk!

Maar toch, tijdens een van de laatste ritjes hier in de buurt, terwijl ik naar beneden probeerde te zoeven, merkte ik dat er toch een beetje twijfel was ontstaan. Angst, ik ben natuurlijk niet de allerlichtste.

Wat als je besloot juist nú op te geven?

Het zat me niet lekker. En door de gedachte om deze winter “gewoon” buiten door te blijven rijden en beter te leren klimmen (en afdalen), was er toch iets veranderd.

Ik wilde nog lang geen nieuwe fiets, eigenlijk pas als ík daar ook écht aan toe zou zijn. Want ik ben nog lang niet waar ik wil zijn en een recentelijke blik op de weegschaal maakt dat weer overduidelijk.

Maar vandaag ben ik vreemd gegaan.

In een grote fietsenwinkel heb ik op je broertje gereden, een Bulls Desert Falcon Pro… en daarna een carbon Cube.

En het was raar.

Het herinnerde me aan de allereerste keer dat wij bij je vorige eigenaar de straat uitreden. Dat overweldigende gevoel van WoW wat is dit gaaf. Maar deze keer voelde het vreemd. Ik ging vreemd. Op een andere fiets. En het was nóg overweldigender.

Na veel passen, wikken, wegen en meten is de knoop doorgehakt.

Vanaf nu kom je boven op ons kantoor te staan. Een ereplaatsje binnen.

Zodat ik iedere dag naar je kan kijken, want jij hebt mijn hart geraakt.