Wielrentraining, nu gaan we echt van start!

Daar sta je dan. 42 Jaar en zo zenuwachtig als wat, te wachten op een wielrentrainer die je gaat helpen je doelen te halen.

Ik ben al vroeg op het afgesproken punt en heb dus even de tijd wat na te denken. Maf wijf ook eigenlijk. Of is het gewoon een midlife crisis, dat ik zo gegrepen ben door die fiets?

Fitness+motivational+quotes1Ik wil die Cinglé in 2016, maar ben realistisch genoeg om te weten dat het zwaar gaat zijn. Na het een en ander te hebben uitgezocht en gelezen over de Ventoux, weet ik dat ik dit niet alleen kan.

Begeleiding. Ik heb begeleiding nodig.

Een aantal weken geleden kwam ik dus in contact met  Roger Ooms, KNWU wielrentrainer en de drijvende kracht achter wielrentraining.nl. We hebben heen en weer gemaild, over doelen en mijn ervaringen tot nu toe. Over trainingsschema´s en mogelijkheden.

Hij zei met respect mijn blog te hebben gelezen en leek erg enthousiast om me te gaan begeleiden in deze uitdaging.

Vandaag was het dan eindelijk zover. Een persoonlijke wielrentraining zodat hij me het een en ander uit kon leggen over de trainingen de komende maanden, maar vooral ook om beter in te schatten waar ik nu sta en zo de training aan mij aan te passen.

Terwijl ik sta te wachten schiet er van alles door mijn hoofd. Ja, die uitdaging is redelijk extreem voor mij. Maar het is niet die berg. Het is inderdaad het hele traject. Het grotere doel er alles aan te doen om elke dag serieus met deze uitdaging bezig te zijn.

Leren betere keuzes te maken met dat einddoel in mijn achterhoofd.

En ook al ga ik me dadelijk vreselijk “beoordeeld” en ongemakkelijk voelen, ik moet er doorheen.

Allemaal leermomenten en opeens bedenk ik me hoeveel geluk ik heb iemand te zijn tegen gekomen die me hierbij kan en wil helpen.

Die Garmin laat ik nog maar even uit.

Dat gaat wat zijn dadelijk, met mijn hartslag. Ik had afgelopen weken wel stilletjes rustig proberen te focussen op mijn zones en op cadans. Zodra er maar eventjes wat stijgingspercentages aan te pas komen, gaat die hartslag vrolijk steil omhoog.

Na een korte kennismaking, een globale scan van mijn fietsje en korte uitleg van hetgeen ik kan verwachten, gaan we op pad.

Binnen een paar minuten is de eerste les binnen. Ik moet vooral focussen op mijn eigen training en mijn eigen trainingsdoelen. Me niet af laten leiden door de omgeving. Als ik door moeder met de bakfiets voorbij gereden ga worden, so be it. Ik moet in de aangegeven hartslagzone blijven, als het even kan precies in het midden van die zone.

En de les hier is voor mij niet zozeer die hartslag.

De les is dat ik op mezelf moet focussen zonder me er iets van aan te trekken wat de wereld om me heen er van denkt. Die komt hard binnen.

Ik bijt op m´n lip en probeer een lach op mijn gezicht te houden maar van binnen weet ik dat daar een groot mentaal dingetje voor me ligt om aan te pakken. En ik zie mijn hartslag meteen reageren.

De Posbank is dichtbij maar in eerste instantie rijden we er omheen. In die D1 blijven. Ook als we wat omhoog gaan. Zorgen dat ik lekker soepel rond kan draaien en mijn hartslag in de gaten blijf houden.

Af en toe voel ik me bekeken, en daardoor meteen ook ongemakkelijk, weet me geen houding te geven.

Roger moet natuurlijk kijken hoe ik fiets om dingen aan te geven waar ik aan moet werken. Ik probeer te blijven focussen. Het hoort er nou eenmaal bij en ik heb hier voor gekozen.

Hold the Vision, Trust the Process

Na al die tijd zelf aan de gang te zijn geweest, moet ik nu leren me over te geven. Proberen de koppigheid die me in de weg zit aan de kant te zetten, zonder mijn doorzettingsvermogen te schaden.

Gaandeweg gaat het makkelijker. Ik begin me te ontspannen en mijn hartslag blijft regelmatiger. Tenzij er een thema aangesneden wordt dat me (te) dicht bij het hart ligt.

Dan draaien we de richting van de Posbank in.

Via de Schaapsallee de Lange Juffer op. Die had ik al een paar keer online voorbij zien komen terwijl ik deze nieuwe omgeving aan het verkennen was. Voor Nederland een wat langere klim met een niet al te hoog stijgingspercentage. Het doel is dan ook halverwege in D2 te blijven met een hoge cadans.

Het valt me eigenlijk nog redelijk mee.

Voel me lekker op de fiets en geniet enorm van de omgeving. Dat ik daar mag rijden. En dat ik dan eindelijk echt ben “gestart” met mijn nieuwe uitdaging.

Via de Schietbergseweg gaan we naar beneden. Tijdens de afdaling giert mijn hart door mijn lijf. Ik probeer rustig te ademen, te relaxen, maar met zo weinig ervaring in afdalingen lukt dat me niet erg. Even denk ik er aan dat ik, om die Cinglé te halen, ook de Ventoux 3 keer áf moet.

Via de Snippendaalseweg gaan we weer omhoog. Krachttraining, een zwaardere heuvel, dit keer op een lagere cadans. Al voor het begint te stijgen, zit ik tegen het einde van D2 en tijdens de klim lukt het me niet meer naar beneden te gaan.

Ik voel hoe mijn hart mijn lijf lijkt uit te bonken. Ademen… rustig ademen, mijn god hou die ademhaling onder controle!!

Het hele mentale negatieve riedeltje in mijn hoofd begint zich bijna automatisch af te ratelen.  Roger begint mee te ademen in een poging me te helpen die ademhaling weer onder controle te krijgen. Diep van binnen schaam ik me kapot, wil het liefst alleen omhoog zonder iemand die naast me rijdt en me in de gaten houdt.

Dat innerlijke riedeltje is echt een dingetje, mijn probleem.

Ik word belachelijk kwaad op mezelf omdat ik zo buiten adem raak op zo´n klein stukje. In mijn hoofd kraak ik mezelf af. Die dikke op de fiets. Stomme trut dat je die chocolade kruidnoten niet kan laten staan. Zo kom je er natuurlijk nooit, vetzak.

Van binnen lijkt zelfs nu nog steeds niets veranderd.

Iedere keer dat ik omhoog moet, kom ik mezelf tegen. Niet alleen lichamelijk, maar vooral emotioneel. De hele weg die ik heb afgelegd stelt niets voor als ik zie wat er nog voor me ligt.

En dat is gewoon niet eerlijk tegenover mezelf. Dat móet ik veranderen. Ik ben immers bezig deze situatie te veranderen, heb al veel verandered. Dus ik zou best wat liever tegen mezelf kunnen zijn. Moeten zijn.

Ik neem me voor wat lekkere muziek mee te nemen de volgende keer. Happy muziek die mijn gedachten kan verzetten. Ik probeer nog even “Sugar” van Robin Schulz omhoog te halen. Dat nummer heeft werkelijkwaar de hele ochtend in mijn hoofd had gezeten. Het gaat gewoon niet, te laat.

Ik kijk naar beneden, naar de grote witte plek op de bovenbuis van mijn frame.

Daar moet het Cinglé symbooltje komen volgend jaar. Maar voor nu neem ik me voor daar een aantal woorden te zetten die me helpen herinneren liever voor mezelf te zijn.

Bovenaan gekomen ben ik aan het piepen en zit zwaar in het rood. Probeer met alle macht om níet te piepen, maar dat maakt het natuurlijk alleen maar erger.

Roger zegt dat hij er over denkt de route wat aan te passen, want hier krachttraining doen is misschien wat te ver gegrepen voor nu.

We gaan de Zijpenberg af terwijl hij even nadenkt over waarheen te gaan. Beneden aangekomen geeft hij echter aan gewoon toch de geplande route te rijden. Gelukkig…

Een herkansing, richting de Emma Pyramide.

Roger waarschuwt me dat het daar zwaarder gaat worden, maar dat ik moet blijven focussen op die hartslag.

Fijn trouwens dat iemand zo goed het terrein kent en precies kan aangeven hoe wat en waar de weg loopt, want ik weet allang niet meer waar ik ben.

“Je bent er bijna.” … en hij begint de percentages te noemen. 9%… 12%… 13% … Ik blijf doortrappen en heel even kom ik in dat stoïcijnse vlak waar ik gewoon doorga en het makkelijker begint te voelen.

Hijgend en totaal niet in de zone, maar gewoon doortrappen. 13%. Dát kon ik een half jaar geleden nog niet zonder te denken aan stoppen.

Dan zit er dus tóch vooruitgang in en ik begin te merken dat ik mijn adem ietsjes beter kan controleren. In mijn hoofd wordt het rustiger. Al blijft dat waanzinnige gehijg natuurlijk.

Raar maar op een of andere manier tóch hoopgevend, dat ik hier met training verbetering kan verwachten.

De weg terug hebben we het over die klimmetjes. Over het verdere verloop van de training de komende maanden. En ik geloof dat ook Roger zich er nu ook echt van bewust is waarom ik juist die berg op wil. Ik moét die berg op.

Hij lijkt het te begrijpen.

IMG_2157Te begrijpen waarom ik er voor kies die Ventoux te willen beklimmen en niet de uitdaging zoek in snelheid of afstand. Hij weet hoe ik hier voor moet trainen.

En door de afgelopen uren van alles te hebben doorgepraat, geloof ik dat hij een goed beeld heeft gekregen hoe mij het beste te helpen.

En dat voelt goed.

We nemen afscheid na nog even snel een selfie te hebben gemaakt. Want zonder selfie is het natuurlijk gewoon niet gebeurd ;-P