Tweede ronde operatie kleerkast

Daar gaan we dan… de tweede ronde van het opruimen van mijn kleerkast.

De grote spinmarathon is al weer een aantal weken geleden en nog steeds loop ik een beetje zonder nieuw doel rond.

Na de marathon heb ik een weekje rust genomen, lekker even weg weg geweest, lekker weer eens wat gedronken en gewoon even relaxed.

Maar het voelde niet goed. Er ontbrak iets. Motivatie. Kracht om weer op volle stoom vooruit te gaan.

Eigenlijk was het wel ok zo. Na zoveel veranderingen te hebben bewerkstelligd, leek het wel of ik stilstond qua gewicht. Nou ja leek, ik stond gewoon stil. Op vakantie zelfs een paar kilo er weer aan en eigenlijk maakte het me niet veel uit.

Want ik voelde me nog steeds zoveel beter dan ooit te voren.

Mijn mind begon een spelletje te spelen. Het was toch goed zo, waarom afzien? Je ziet er toch goed uit?

Maar diep in me wist ik dat ik door moest gaan. Mijn BMI is nog steeds veel te hoog en ik wéét gewoon dat ik me nog zoveel beter ga voelen, als ik niet die dikke 20 kilo teveel mee hoef te slepen. Dan wordt alles nog makkelijker.

Dus het was tijd voor een opruimbeurt.

Opruimen is vaak ook een mentaal iets, het kan veel dieper gaan dan gewoon wat meer ruimte.

Ik had ruimte nodig in mijn hoofd, ruimte in mijn kleerkast, ruimte om meer te bewegen en door te gaan.

Dus een voor een ál mijn kleren aangedaan, kritisch kijkend of het nog kon, nog niet of echt veel te groot was.

De stapel “nog niet” bestaat op dit moment uit 1 spijkerbroek maat 46 die ik van mijn moeder heb gekregen.

Die krijgt een prominent plaatsje, zodat ik m af en toe kan passen, kijken of ik de knoop én rits volledig dichtkrijg.

De stapel “écht veel te groot”, “te groot” en “gekocht omdat er niets leuks was in mijn maat” begon te groeien en groeien. Het ene na het andere shirt moet er aan geloven.

Af en toe voel ik een traan achter in mijn keel steken, wow, nou zie ik pas goed welke bergen ik heb verzet afgelopen maanden.

Shirts die eigenlijk op een gegeven moment wat strak zaten slobberen nu om mijn lijf.

De stapel groeit en groeit.

IMG_2114Ik blijf stug doorpassen, zelfs de kledingstukken waarvan ik weet dat ze gewoon echt veel te groot zijn.

Misschien is het een stukje afscheid nemen.

Misschien juist om nóg duidelijker te zien hoe ik veranderd ben en hoe belangrijk het is om door te zetten.

Na een dik uur ben ik klaar. Er ligt een enorme bult kleren die weg gaan naar het leger des heils, 3 zakken vol. Bij de container sta ik nog even stil voordat ik alles weg doe.

Ik hoop dat iemand met mijn te grote kleding geholpen is, en bedenk me gelijk hoe wrang dat eigenlijk is. Want eigenlijk wens ik niemand toe die XXXL maten te moeten dragen.

Mijn kleerkast hangt nu vol met lege hangertjes en ik heb weer duidelijk gezien wat mogelijk is met inspanning en goed eten.

Heel even krijg ik super zin te gaan shoppen. Maar aan de andere kant zou dat zonde zijn.

Doordrongen van het feit dat ik van ver ben gekomen maar nog lang niet daar ben waar ik wil zijn.