Tweede opleidingsdag ClubJoy Cycle

tumblr_nhxvvaXkTG1sp7zm6o1_5004 Uur s´nachts en ik lig al een paar uur wakker in bed. Mijn gedachten spinnen alle kanten uit, en slapen is onmogelijk.

Het is me het weekje wel geweest.

De opleiding tot cycle instructor kwam totaal onverwacht maar ook behoorlijk verkeerd gepland uit.

De dag ná de eerste opleidingsdag had ik namelijk al een marathon gepland en ook de dag vóór de tweede opleidingsdag stond er eentje op de kalender.

Met als resultaat dat ik nogal wat heb afgetrapt deze laatste week, want het volgen van lessen ging gewoon door en ik moest natuurlijk extra oefenen op het huiswerk. Al met al zo´n 20 uur in het zadel, naast heel wat uren de lesstof doornemend plús nog een trainingsritje op de fiets voor de Amstel Gold.

Vrij heftig, zeker als je bedenkt dat ik een jaar geleden nog nooit had gespind.

Het is niet alleen fysiek een zwaar weekje geweest, maar zeker ook mentaal.

Ik moest over mezelf heenstappen en veel van de gevoelens die ik alle voorgaande jaren heb gehad als dik persoon. Tijdens de marathon vrijdag had ik het nog even over hoe raar het is, dat zoveel mensen me afgelopen jaar hebben gevraagd, wat ik ga doen als ik klaar ben.

Net alsof ik zodra ik mijn streefgewicht heb bereikt, ineens weer terug zou willen gaan naar mijn vorige leven en zou stoppen met sporten. Want ja, “zoveel sporten doe je natuurlijk niet voor je plezier… ”

In gedachten kwam afgelopen donderdag. In de auto had ik de radio aangezet. “Hey da´s toevallig, dat is een van de spinliedjes!”. Mijn dag zou niet meer kapot kunnen, dat was gewoon pure karma! Dat dacht ik dus, tot ik me realiseerde dat de ClubJoy CD aan was gesprongen en ik gewoon zat te luisteren naar de “spinles”…

Met mn laptopje en DVD was ik de sportschool in gegaan, had ´m op de geluidsinstallatie gezet, een spinfiets voor de spiegel en was gaan oefenen. Zelfs alleen, zonder dat iemand me kon horen, kwamen de woorden niet naar buiten.

Ze zaten in mijn hoofd, vast en bleven daar koppig zitten.

Ik deed wel mijn mond open, en in gedachten praatte ik mee met de instructies, maar daar bleef het bij. Geluidloos… Ik stond op mute… want wat als iemand op de gang me zou kunnen horen?

Nog maar een keer nummer 3. Als ik dit nummer doe moet ie foutloos, het is tenslotte mijn favoriete groep. “Dé beste rockband van Nederland en live een geweldige sensatie.”

Ok, laten we dat hele lesgeven maar even vergeten. Zing dan in ieder geval gewoon mee, maar haal die mute-knop eraf. Ik zit mezelf op te peppen, want als ik dít wil doen, zal er toch écht geluid uit mijn strot moeten komen!

Ik doe mijn ogen dicht en probeer alles los te laten. Ja, mijn doel is om les te kunnen geven. Voor een groep mensen te staan, te spinnen. Mijn passie doorgeven. Energie. Blijheid. Dat geweldige gevoel tijdens en na de les. Maar dan moet ik toch echt wel wat durven zeggen. Mijn twijfels aan de kant zetten en mijn zelfvertrouwen opkrikken. Me niet langer verbergen.

Nog één keer haal ik diep adem en ik begin mee te zingen. De tekst ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Voel Mirjam, luister waar die wissels zitten.

Pas als de laatste tonen wegvallen, doe ik mijn ogen weer open en kijk recht in de spiegel.

Ik ben nog geen half uurtje bezig, maar het zweet loopt van mijn nek over mijn borstbeen naar beneden. Van mijn armen druipt het op de grond. De ademstress is duidelijk hoorbaar en even heb ik een momentje nodig om bij te komen.

Mijn spiegelbeeld staart hijgend naar me terug. Nog steeds vind ik het vreemd mezelf zo te zien. Net alsof ik een sporter ben.

Replay. Zingen. Zweten. Focus op mijn stem. Halverwege schakel ik over van zingen naar twee woordjes.

“Staan”   …    “Zitten”   …     “Staan”   …    “Zitten” 

Iets is beter dan niets, en voor ik het weet is het nummer weer afgelopen. Nog een keer. En nog een keer.

Ik begin me gestresst te voelen. De foute planning, vermoeide benen, mijn hoofd loopt over. Ik krijg het er nooit allemaal in. Die choreografie moet gebeiteld zitten, anders sla ik sowieso dicht. Ik besluit een ander nummer te gaan oefenen.

Happy hardcore. Word je altijd zo lekker vrolijk van. Maar dat nummer staat bol van het tellen. Geweldig als ie goed gaat, maar even de tel kwijt en je bent weg zonder hoop op herstel.

Nog een paar nummers en ik ga naar huis. Het is genoeg, ben er totaal klaar mee. En ik kan even geen muziek meer horen.

Tijdens de marathon op vrijdagavond probeer ik continue in gedachten te houden dat ik morgen kracht in mijn benen over moet hebben. Dat ik het rustig aan moet doen. Maar het derde en vierde uur lukt dat toch niet meer. Ik ga er gewoon vol voor en zie wel wat er daarna gebeurt.

Ik wil genieten van het moment, want daar doe ik het uiteindelijk voor. Voelen dat ik het kan. Alles is veranderd. Dat merkte ik afgelopen zondag tijdens de marathon ook al een beetje. Ik ben meer op houdingen gaan letten. Handposities. Overgangen. Het tellen en aangeven waar de wissels zitten. De opbouw in nummers. Het voelen en volgen van de beat. Het hele verhaal. Iedere presenter is anders en steeds meer dingen beginnen me op te vallen.

Dan is het toch zaterdag. ClubJoy Cycle opleidingsdag. Ik voel me alsof ik 3 weken in 1 heb gepropt. Mijn hoofd staat op springen.

Gelukkig hebben we rustig de tijd om de hele les door te nemen. Nog even wat oefenen voor iedereen zijn eigen nummer moet doen. Op de “gele” fiets die gewoon grijs is, op het podium, met alle ogen op je gericht.

Uiteindelijk is het dan mijn beurt. Ik ga nummer 3 doen en dan nummer 8. Opgelaten stap ik het podium op. Nummer 3… nummer 3… Kensington… mijn Kensington

Ik rommel aan de fiets om het zadel op de juiste hoogte te krijgen, I-8.. dan staat mijn zadel goed.

No we won´t go to war….wooo-ooh-oooh-oohooho

Op totaal onverklaarbare  wijze hoor ik mezelf zeggen dat ik nummer 9 ga doen. De ultieme klimuitdaging. Over 7 weken gaan mijn fietsmaatje en ik van start, klimmen in Limburg. Oh help Mir… blijf bij de les!

Al vrij vroeg in het nummer raak ik de tel kwijt en maak een fout in de wissel.

Maar de muziek blijft klinken. Het leslokaal stort niet in. Iedereen trapt door, zittend terwijl ik nog sta. De lichten gaan niet uit. Er gaan geen sirenes af. Ik val niet van mijn fiets en stop ook niet ineens met ademen. Mijn hart klopt in mijn keel.

Ik denk aan de Amstel Gold en hoe we over 7 weken die berg op moeten. Focus … Je zit op een spinfiets… Focus!!

Dan hoor ik een masterbeat en ineens valt alles op zijn plek.

Ik wilde dit voor mezelf doen om dóór te kunnen gaan.

De woorden komen zonder na te denken en ineens is dat praten helemaal niet meer zo eng. Het helpt natuurlijk dat ik hier voor een enorm positieve groep zit. Alleen maar mensen die je er door heen willen helpen. Hopen dat je het goed doet. Duimen dat je wissels kloppen en zelf mee zitten te tellen. Ze kijken me aanmoedigend aan.

Het voelt ineens goed. Ik had die fout nodig, om te weten dat het ok is. Om te kunnen vallen en voelen dat ik gewoon door kon ademen. Om te weten dat ik niet dicht zou klappen of in paniek zou raken. Het gevoel helpt me er doorheen

En wow wat is het toch gaaf, samen die berg op te gaan!