Toch weer even op die spinfiets

Na 5 weken vooral krachttraining en duurtrainingen in mijn D1 hartslagzone, toch weer even lekker gebeest op de spinfiets. Zonder hartslagmeter om, gewoon om te ontspannen, me kapot te zweten en lol hebben.

3 Maanden geleden schreef ik dat ik het spinnen even voor gezien ging laten. En ja Marco, mocht je dit lezen, dat was een compliment (laat dat verkapt maar gewoon weg!).

Niet omdat ik spinnen niet meer leuk vond, maar omdat ik geen plekkie vond waar het zó gaaf was als in dat kleine donkere zaaltje van De Stap.

12107728_903718133017145_2279555845432019231_n

Met mega spiegel, discoverlichting en kicken muziek. Met m´n spinmaatje waar mee ik een soort “routine” had opgebouwd.

In het zelfde ritme maf doen met de joggings en tussen het freezen door.

Elkaar af en toe even aanmoedigen als die knop te losjes stond, gewoon lekker.

Gisteren dus er even uit kunnen piepen en terug gegaan naar de plek waar mijn passie voor het spinnen is begonnen.

Op “mijn” vertrouwde plekkie, naast m´n spinmaatje en al die andere spinfanatiekelingen waar ik vele uren me kapot mee heb gezweet. Als vanouds, alsof ik niet weg ben geweest.

Op weg terug naar huis, in het donker in de auto, heb ik waterige ogen van gemengde emoties en een mega-smile op mijn gezicht.

Ik heb weer genoten. En na alle duurtrainingen in D1, hoge cadans, krachttraining en ademhalingsoefeningen merkte ik dat het nog lekkerderderder gaat. De versnellingen gaan soepeler en nog sneller. Het klimmen gaat nog dieper. En ik kan beter ademhalen.

Stiekem had ik gehoopt dat het een beetje tegen zou vallen.

Dat de “betovering” verbroken zou zijn.

Dat ik het gewoon niet meer zo leuk zou vinden. Dat ik moeite zou hebben de les te volgen omdat het allemaal nieuwe nummers zouden zijn, zoals dat hier in Gelderland gebeurde toen ik mijn Mojo weg voelde sijpelen.

Maar eens te meer ben ik overtuigd van het belang van goede les. Die anderhalf jaar dat ik in Brabant heb gespind nam ik aan dat het overal zo zou zijn. Ik was niet anders gewend.

Ik dacht dat het normaal was dat de instructeur van te voren aangeeft wat er tijdens een nummer van je verwacht wordt en de opbouw kort maar duidelijk uitlegt.

Dat een klim van een minuut ook echt een minuut is. Zodat je voluit kan gaan tot de break.

Dat opbouwen echt opbouwen is en je niet halverwege ineens moet stoppen.

Dat de muziek je helpt bij de oefeningen die je fietst in plaats van tegen de beweging in gaat. Versnellingen met muziek die je uitdaagt juist keihard te klimmen of viceversa… zo niét mijn ding!

Dat instructeurs het verschil weten tussen freezings, runnings en joggings. En tijdens die routines dan ook zelf het goede voorbeeld geven.

Dat je niet ineens tijdens een lekker heavy klimnummer relaxende stretch- en ademhalingsoefeningen moet doen halverwege de les.

Dat er duidelijke clues gegeven worden zodat je niet de helft van de tijd verkeerd zit omdat je de muziek en/of routine nog niet kent.

Die betovering is nog niet verbroken. Tijdens en nog uren ná de les heb ik weer dat gevoel dat ik iedere les daar heb gehad. Euforie. Energie. Geluk.

Ik ben sinds de verhuizing bij meerdere sportscholen geweest die qua installaties en materiaal boven de Stap staan. Groter, mooier, nieuwer, uitgebreider.

Maar die spinles… nee, daar kunnen ze toch echt niet aan tippen!