Een terugblik op de afgelopen jaren

e26f173b-76ad-4800-a1ab-e6a10d880ea5_zps5d569234Een snelle blik in de supermarkt laat volle schappen met kruidnoten en ander ‘lekkers' zien, dus het einde van het jaar is in zicht.

De afgelopen jaren begon voor mij de strijd tegen mijn chocoladekruidnoten verslaving, maar dit jaar is het anders. Misschien nog wat vroeg om deze conclusie te trekken, zolang ze nog te koop zijn, maar volgens mij ben ik er van genezen.

Van de zomer ben ik begonnen met het lezen van allerlei boeken over LCHF (low carb high fat) al dan niet in combinatie met vasten.

Het eerste boek was een echte eye-opener.

Appetite Control van dr. Bert Herring. De titel alleen al sprak me aan, omdat dáar mijn grote probleem lag. Er zat geen stop op ‘mij'. Ik begon te eten en kon dan niet stoppen. Niet 1 kruidnoot maar de hele zak. Niet 1 plakje kaas maar het hele stuk. Mijn bord moest altijd leeg en zonder nadenken verdween al het eetbare in mijn directe omgeving in mijn mond.

Al een hele tijd geleden heb ik hier ergens geschreven over de vergelijking met een verslaving. Ik was dan wel een heleboel afgevallen, in mijn hoofd zat het nog niet goed. Moest ik echt mijn hele verdere leven altijd maar op dieet? Altijd opletten? Vechten tegen een verslaving?

Toen ik stopte met roken was het cold-turkey. Van het een op het andere moment stoppen, helemaal uit mijn leven bannen. Een paar weken hard doorbijten, een paar maanden oppassen, maar uiteindelijk was ik niet-roker.

Voor mij liep mijn eetverslaving gelijk aan mijn nicotineverslaving, met het grote en schijnbaar onoverkomelijke probleem dat je niet kan stoppen met eten. Zeker niet als iedere ‘expert' je toeroept dat je bijvoorbeeld suiker nodig hebt om te functioneren (btw, suiker/koolhydraten is de enige macronutrient die NIET essentieel is. Of wel, je kan perfect zonder!)

Mijn verhouding met eten was een haat-liefde relatie die totaal destructief was. En net als mijn nicotine-verslaving, bracht het veel onrust in mijn hoofd. Obsessies met bepaalde producten (die chocokruidnoten en pindarotsjes), moeten eten om de zoveel tijd omdat ik anders compleet sjachie werd van de ‘honger'. De ene na de andere energie dip. En natuurlijk continue geschommel op de weegschaal.

Vandaag kijk ik nog even terug naar die tijd, maar vooral omdat ik het gevoel heb daar eindelijk vanaf te zijn. Ik sta zelfs op het punt om mijn weegschaal maar gewoon weg te doen. Geen groot gedoe meer met hoeveel ik wel of niet kwijt ben, of stressen over dat ik nog ‘even snel zo en zoveel kwijt moet voor het einde van het jaar'.

In plaats van een doelgewicht kijken naar de maat van mijn jeans. In plaats van een ‘gezonde bmi' gewoon lekker in mijn kop zitten. Mijn eigen pad kiezen, datgene doen dat voor mij persoonlijk werkt. Een andere manier van eten (LCHF) en een andere manier van denken over eten (Intermittent Fasting). Van dieten naar een verandering van eetstijl. Van suikerverbranding naar vetverbranding.

Of het werkt? Ja.

Hoeveel ik ben afgevallen? Geen idee.

Hoe ik dan weet dat het werkt? Mijn buik voelt platter, mijn kleding begint ruimer te zitten, mijn huid voelt zachter, mijn kaaklijn ziet er beter uit, ik heb meer energie, geen middagdip meer, geen hongergevoel, minder humeurschommelingen, en geen onrust over snacken/snoepen/kruidnoten etc. en die weegschaal… tja, die gaat zo op marktplaats 😉