Schrikwekkend a-Ha Momentje

rule-your-mindIk geloof er heel erg in, dat het hebben van overgewicht veel verder gaat dan teveel energie eten en te weinig energie verbruiken. Natuurlijk is de theorie zo, maar het gaat veel verder dan dat.

Voor mij begint het allemaal bij bewustwording en verantwoordelijkheid nemen.

Aan het begin van dit jaar, dacht ik dat de bewustwording bestond uit eerlijk naar mezelf in de spiegel kijken, mijn situatie evalueren en verantwoordelijkheid nemen voor mijn overgewicht in plaats van continue excuses blijven maken.

Zo gezegd zo gedaan. De kogel was door de kerk, ik was te zwaar en ging eindelijk aan de slag. Een beetje versimpeld maar zo ging het ongeveer …

En die gedachtegang heeft een hele tijd gewerkt.

Vorige week zat ik echter in de auto na te denken (autorijden en fietsen zijn voor mij de perfecte bezigheden om innerlijk dialoog te hebben, zonder dat iemand me tegenspreekt…) toen ik me ineens realiseerde wat voor een impact mijn gedachtes hebben op het uiteindelijke resultaat.

Aan het begin van het jaar was mijn doel namelijk “afvallen en gezonder worden”. En al gelang het jaar vorderde, ging dat doel steeds meer de concretere vorm aannemen van het behalen van een gezond gewicht en het creëren van een gezonde levensstijl.

Mijn a-Ha moment van vorige week, was dat ik ineens tot de gedachte kwam dat ik eigenlijk niet écht geloof dat ik inderdaad “dat slanke gezonde lichaam” kan bereiken! Ik geloof niet dat ik inderdaad 75 kilo zou kunnen wegen of een BMI kan hebben van 25, wat gerekend wordt tot “normaal”.

En van die gedachte schrok ik zo, dat ik even aan de kant van de weg ben gaan staan, met kloppend hart.

Ik ben al zo lang “bezig met dieten en lijnen”, eigenlijk al sinds de brugklas van de middelbare school, dat het bijna onmogelijk is om me voor te stellen dat ik een gezond gewicht kan hebben. Naar mijn gevoel ben ik namelijk al mijn hele leven te dik.

Ik weet nog toen ik maanden geleden voor de eerste keer op de weegschaal in de sportschool ging staan en werd gevraagd naar mijn streefgewicht. Ik maakte toen een “luchtig grapje” over het streefgewicht dat uit de berekeningen kwamen… “Als ik daar 10 kilo bij in de buurt kom, ben ik allang blij, want slank zal ik nooit worden.”

Want ik ben al ouder… Want ik ben stevig gebouwd… Want ik heb zware botten… Want ik ben altijd te zwaar geweest… Want iedere kilo er af is al geweldig… Want ik krijg toch nooit een modellijf. Want hoe hard ik ook aan mezelf werk, ik zal ook nooit jonger worden, of langer dus slank gaat ook niet lukken…

Want dát gewicht dat uit de berekeningen komt, “is voor mij onhaalbaar”.

Op dat moment maakte ik me er eigenlijk niet zo heel erg druk om, omdat het allemaal nog zo ver weg was en voor mij het belangrijkste was snel uit de “gevarenzone” te komen.

Voor mijn gevoel ben ik nu uit die gevarenzone.

Ik eet stukken gezonder al heb ik nog steeds af en toe vreselijke vreetbuien. Ik beweeg véél meer en met veel plezier, en ben bezig mijn leven structureel te veranderen om een gezondere levensstijl te kunnen genieten. En ik merk aan allerlei dingen, klein en groot, dat ik veel fitter ben dan voorheen.

Al met al geweldig en positief dus…

Maar ik weet dat ik door wil gaan. Ik weet wat voor me werkt. Ik weet dat ik door moet.

Ik weet hoeveel meer energie en bewegingsvrijheid ik heb verkregen door al dat gewicht kwijt te zijn geraakt. Maar ik weet ook dat het nog steeds te veel is. Ik zit nog steeds in de “obesitas” groep, al mag ik bijna overstappen naar de groep mensen met alleen maar “gewoon overgewicht”.

Het is nu vooral dat stemmetje in mijn hoofd dat ik steeds vaker hoor… “je wordt toch nooit slank”… “geef maar op want je haalt het toch niet”…”jij bent geen doorzetter”… “af en toe zondigen is niet erg”… “de boog kan niet altijd gespannen staan” en dat stemmetje moet er zo snel mogelijk uit.

Voor mij begint de mentale strijd nu pas écht. Het uitvinden dat ik het wél kan. Laten zien dat ik stiekem toch wel een doorzetter ben al is me altijd uit verschillende hoeken het tegenovergestelde verteld.

Verder uit mijn comfortzone durven stappen. Écht geloven dat ik die 75 kilo ga halen. Nee… dat zeg ik al verkeerd. Gewoon die 75 kilo bereiken. Er vol voor gaan.

En mijn twijfels en angsten hierover zwart op wit de wereld insturen hoort bij “bewustwording en verantwoording nemen”.