Ronde van Nijmegen 2016… DNF

dfc158ecbfd309470449db858fd766d5Het is al weer even geleden dat ik hier heb geschreven, dus vandaar even een snelle update.

Mijn nieuwe baan bevalt goed. Gezellige collega´s, goede werksfeer en ik ben continue in beweging.

Zoveel in beweging, dat ik bijna geen puf heb om er ook nog maar wat bij te sporten.

De eerste paar weken kwam ik totaal uitgeput thuis, terwijl ik maar 2 of 3 dagen in werd gepland door het uitzendbureau. Het was echt letterlijk de voordeur binnenkomen en op de bank neerploffen met pijnlijke voeten en spierpijn. De hele dag is het namelijk van hot naar her lopen, staan, sjouwen, liften en squats.

Een bijna continue work-out gedurende 8 uur per dag.

De laatste maand word ik nu standaard 5 dagen ingepland (en al een keer 6…).

Natuurlijk ben ik daar blij mee, maar nu het mooier weer begint te worden en ik graag wat meer op de fiets zou zitten, brengt het toch wel een klein probleempje met zich mee.

Gisteren zouden we de Ronde van Nijmegen mee gaan fietsen. Daar had ik me een half jaar geleden al voor opgegeven, toen ik nog in een totaal andere fase zat en volop aan het trainen was om de Mont Ventoux te gaan beklimmen in september.

Toen dacht ik nog dat ik voor de 160 kilometer zou kunnen gaan. Want die afstand had ik al vaker gereden zonder enig probleem en zonder “echt te trainen” zoals ik afgelopen september ben gaan doen.

Gisterochtend stonden we echter aan de start om de kortste afstand te rijden en nadat we halverwege weer vlakbij het startpunt in de buurt kwamen, besloot ik dat het voor mezelf op dat moment beter was om gewoon naar de auto terug te fietsen.

Opgegeven. “Gefaald”… Ronde van Nijmegen DNF (did not finish).

Mijn lijf protesteerde aan alle kanten en mijn hoofd zat er totaal niet in. Het was koud, het begon te miezeren en er stond een flinke wind. En het enige dat in mijn hoofd doordraaide was “waarom zit ik hier nu”. Ik genoot niet. Ik had er gewoon totaal geen plezier in.

Het was me op dat moment teveel.

Dus nu moet ik eens heel serieus gaan nadenken over hoe ik verder wil.

Hoe ik weer die lange afstanden kan gaan rijden waar ik vorig jaar totaal geen problemen mee had. Grappig eigenlijk dat ik nu pas inzie en kan waarderen dat die afstanden echt niet zomaar appeltje-eitje waren.

De Mont Ventoux gaat er dit jaar in ieder geval niet in zitten, al blijft dat zeker mijn doel. Vanuit hier wil ik die mensen bedanken die me al gesteund hebben. Ik zal jullie via pb nog even contacteren wbt de sponsoring.

Maar wil ik inderdaad 3 keer die pukkel op, (en dat ga ik dus zeker doen!) dan zal ik nu even een grote stap “terug” moeten zetten en op een andere manier bezig gaan.

Mijn doelen aanpassen hoe moeilijk dat ook is voor mij.  Maar ik moet de focus leggen op die baan, de lange termijn en proberen er beetje bij beetje weer regelmatig te gaan fietsen.

Voor de lol… alleen of samen met mijn man, die sinds kort een echte wielrennert aan het worden is 😉