Prof voor een dag met TLJ

Gefeliciteerd! Je bent 1 van de 100 gelukkige winnaars van ‘Prof voor een Dag’ tijdens ‘De 6e van Lotto’ toertocht in Utrecht op zaterdag 17 oktober 2015. Het programma ziet er veelbelovend uit met de renners van TeamLottoNL-Jumbo!

image11

Jee, daar had ik me een hele tijd geleden voor opgegeven. Verder ook helemaal niet meer bij nagedacht en eigenlijk ook niet echt gekeken wat het zou inhouden. Wel leuk natuurlijk, een gratis toerritje meerijden.

Toch maar even snel googlen:

Als ‘prof voor een dag’ fiets je niet alleen mee met de Team LottoNL-Jumbo ploeg, maar krijg je toegang tot alle faciliteiten die de renners gewoonlijk genieten voor en tijdens een etappe. Zo ontbijt en lunch je als een prof, fiets je in op de Tacx voor de bus, is er massage beschikbaar en krijgt jouw fiets zelfs een schoonmaakbeurt achteraf.

Oeps.

Dat ontbijt en die lunch, tja dat gaat geen probleem zijn. Daar heb ik namelijk enorm veel ervaring mee! Appeltje eitje dus!

Dat iemand anders mijn nieuwe fiets gaat poetsen… ehm…. ok, wel voorzichtig hoor, want er zit nog geen één enkel krasje op…

Massage… mjam daar zeg ik dan geen nee tegen, zeker niet met oog op de 5 uur spinnen de dag erna.

 

Maar dan…. infietsen op de Tacx voor de bus ….

*slik*

Ik zie mezelf al, totaal in het zweet. Rode kop. Bubbelende buik. En enorm ongemakkelijk tussen de rest. Misschien dat we dat gedeelte gewoon over kunnen slaan zodat ik zo onopvallend mogelijk ergens in de meute kan wachten tot we vertrekken.

En je fietst mee met de Team LottoNL-Jumbo ploeg… en tja… dat lijkt mij dus helemaal té.

Niet alleen geweldig te gek gaaf, maar vooral echt té D-O-O-D-E-N-G!

Tegen de tijd dat ik het eerste heuveltje hijgend en steunend te boven kom, zijn die allang bij de finish! Je krijgt de kans een praatje te maken tijdens zo´n ritje, maar damn, ik geloof dat ik allang blij mag zijn als ik er 1 woord uitgeperst kan krijgen!

Mijn eerste reactie, meteen na de opgelaten kreet dat ik wat gewonnen heb, is dan ook meteen een “oh shit en nu”.

Durf ik zoiets wel te doen?

En dat “voor de bus infietsen op de Tacx” momentje, geloof dat ik dat dan toch wel oversla. Anders voel ik me net een circusattractie. Zeker na weer zo´n geweldig en totaal ongevraagd commentaar te hebben ontvangen laastst van een meneer met dikke buik op de e-bike, die vond dat ik een paar kilometer omrijden “wel kon gebruiken”.

Even denk ik er over om het gewoon voorbij te laten gaan. Tenslotte is er de dag erna ook al de 5-uur spinmarathon en 2 evenementen in een weekend is misschien weer wat overdreven. En wat als ik gewoon weer van die achterlijke commentaren krijg. Over het hijgen. Over wat dan ook.

Maar dan kijk ik in de spiegel en zie mijn ogen glanzen. Van energie. Levenslust. Misschien is het dan wel “té” voor me.  Maar wat als ik het gewoon doe, er gewoon voor ga en maar zie hoe het uitvalt?

Gewoon, omdat fietsen zo leuk is?