Pick your Battles: mijn energie-balans onder de loep

Natuurlijk wist ik het al heel lang. Meer calorieën naar binnen dan dat je verbruikt betekent aankomen. Energie verdwijnt gewoon niet “zomaar” en komt ook niet uit het niets aanvliegen.

Krijg je teveel binnen, dan wordt het opgeslagen, drink/eet je minder dan je verbruikt, dan wordt er energie uit je lichaam onttrokken.

Maar op een of andere manier blijf je constant bezig met andere verklaringen zoeken, want je eet toch helemaal niet zoveel? En je beweegt nogal wat, dus dan moet er toch een andere reden zijn waarom het maar niet wil lukken.

¡¡NOT!!

Van de week las ik een artikel dat me geraakt heeft. “Ben je dik omdat je lui en ongedisciplineerd bent.” Op een of andere manier klikte er iets:

De energiebalans gaat op voor slanke en voor dikkere mensen. Als je sneller geneigd bent tot overgewicht, betekent het dat je meer moeite zult moeten doen om slank te blijven, maar het is zeker niet onmogelijk. Je zult dan van gewichtsbeheersing een prioriteit moeten maken, juist omdat het niet vanzelf gaat. Aangezien het geen bewuste keuze is om dik te worden, is het goed om eerst te stoppen met schuldig voelen als een goede start van een duurzaam traject.

Niets nieuws onder de zon als je het zo leest, maar in die paar regeltjes 3 belangrijke punten:

  1. meer moeite maar zeker niet onmogelijk
  2. gewichtsbeheersing een prioriteit
  3. geen bewuste keuze geweest, dus stoppen met schuldig voelen

 

Nummertje 1, tja dat is gewoon ongelofelijk balen. Geloof dat ik er een tijdje geleden al ergens over schreef dat het voelt als levenslang. Maar ik moet het nog altijd blijven zien als een keuze. Terug naar hoe ik was of sterker/slanker/fitter/meer energie. Dus die twee optie moet iedere dag weer een bewuste keuze zijn.

Misschien dat het ooit gewoon wordt. Maar op dit moment is dat duidelijk niet zo. Het is nog veel te vaak zo dat ik onbewust meer eet en mijn calorie-inname drastisch onderschat.

Levenslang opletten, wil ik dat wel? Geloof ik wel dat het echt mogelijk is een gezond vetpercentage te halen? Heb ik wel een realistisch doel? Moet je perse een einddoel stellen qua gewicht? Kán ik het wel? Ik realiseer me dat al deze vragen me gek maken. Me weerhouden en me stilzetten.

“Meer moeite maar zeker niet onmogelijk”… dat klinkt gelukkig alsof er een mogelijkheid is.

Nummertje 2… gewichtsbeheersing een prioriteit.

Het artikel heeft het over onbewust compensatie gedrag en hoe slanke en dikkere kinderen onbewust reageren op verschillende situaties. Zo is het bijvoorbeeld zo “dat sporten met een hogere intensiteit de volgende dag leidde tot een verminderde fysieke activiteit, tenminste als men obees was 3. De slanke kinderen vertoonden deze reactie niet. Zowel van de beweeg- als de eetzijde lijkt er sprake te zijn van onbewust compensatiegedrag, dat honderden kilocalorieën per dag verschil uit kan maken.

Honderden kilocalorieën per dag verschil.

Onbewust.

ONBEWUST.

Terwijl ik dit schrijf, ligt er naast me op het bureau een groot A-4 schrift.

Met duidelijke letters heb ik er op gezet “100 Dagen Eetdagboek”.

Op iedere bladzijde een nieuwe dag. Mijn calorie-inname in detaille afgewogen en uitgerekend, mét vermelding van koolhydraten, eiwitten en vetten (de macro´s). En ruimte voor extra notities. Sportactiviteiten. Mijn moraal die dag. De ups and downs.

Want al die andere “redenen” dat ik dik ben (hormonen, slecht metabolisme, suikers, eetverslaafd, te weinig vitamine zus of zo, …) gaan aan de kant.

Tijd om die energie balans nu eens écht onder de loep te nemen. Tijd om bewuste keuzes te maken. Netjes bijhouden wat er al “in is gegaan”.

Geen schattingen of “op het oog”, maar gewoon met een weegschaal.

Het is tijd geworden om op papier te zetten hoe het nou écht zit en ik geloof dat 100 dagen me een goed inzicht zullen geven.
IMG_8254Gisteravond, tijdens zo´n (gelukkig uiterst kort!) momentje dat je de kasten doorgaat om te kijken of er iets is dat je “honger” kan stillen, kwam ik een geopend zakje pindarotsjes tegen.

Het lag er al een paar dagen en wonder boven wonder zat het nog meer dan half vol.

Ik deed een graai uit het zakje voor ik het weer teruglegde en halverwege het zakje naar mijn mond, dacht ik aan mijn schrift.

Toch maar eens even kijken… voor de “gein” één klein pindarotsje op de weegschaal gelegd en op een of andere manier was het resultaat schokkend. Door mijn cursus gewichtsconsulente wist ik natuurlijk dat mensen hun calorie-inname veel lager inschatten en hun calorie-verbruik veel hoger.

Maar dat 1 zo´n achterlijk pindarotsje zóveel calorieën bevat was toch wel even een momentje van shock & bezinning.
Pick your battles. Bewust kiezen wat wel en niet het gevecht waard is. Strategisch. Wat brengt je dichter bij je doel en wat niet.Het pindarotje, zo op die weegschaal, met die data zo duidelijk zichtbaar en met mijn eetdagboek in handen, verloor ineens alle glans.

Betekent het dat ik nu gestressed en frustie alles ga wegen en afmeten. Ja en nee. Er zullen momenten zijn dat het niet anders kan dan niet wegen. Op vakantie of bij iemand thuis kan ik moeilijk die weegschaal tevoorschijn toveren. Maar de rest van de tijd zal ik mijn uiterste best doen het wél secuur bij te houden.

Nummertje 3 kwam even goed hard binnen. Vorige maand nog zei iemand tegen me dat ik zo hard was tegen mezelf.

En mijn innerlijke reactie was op dat moment “ja logisch, ík heb me hierzelf ingewerkt, dus ík moet me er wel uit schoppen.”

Ik geloof dat het voor slanke mensen bijna onvoorstelbaar is in welke mate overgewicht op je leven drukt. Lichamelijk, mentaal, emotioneel. Na alle vervelende ervaringen en opmerkingen, lijkt alles te draaien om je gewicht, altijd en overal. (Dit wil trouwens niet zeggen dat ik niet denk dat slanke mensen nooit andere problemen hebben!)

Dat verleden kán ik niet meer veranderen, die schade is aangericht. Maar vandaag en morgen ligt wel volledig in mijn eigen handen.

…moe van de strijd en laten dan ook regelmatig blijken dat ze er geen zin meer in hebben. Dat wordt wel eens opgevat als lui en ongedisciplineerd. Een vreemd standpunt aangezien veel natuurlijk slanke mensen er vaak weinig voor hoeven te doen.

Als je al zó lang gewichtsproblemen hebt. Al zó lang allerlei dieten hebt gevolgd. Al zó lang “van alles en nog wat hebt geprobeerd”, ja dan ga je geloven dat je lui en ongedisciplineerd bent. Dat je eigenlijk gewoon waardeloos bent, zonder ruggengraat.

En dat zelfbeeld kan dan van het gewichtsvlak ongemerkt overgaan op meerdere vlakken in je leven. Alles lijkt op een puinhoop uit te draaien, want “je kan toch niks”.

En áls het je dan op een gegeven moment toch lukt om op eigen kracht een heleboel kilo´s kwijt te raken, is het heel moeilijk om dat negatieve gevoel van binnen óók van je af te schudden.

Want je heb zo lang geleefd in de veronderstelling dat “het toch nooit meer gaat lukken”, dat het onwijs moeilijk is om te geloven dat het wél kan, zelfs als je al vele stappen de goede richting in hebt gezet.

Dus van af nu ga ik proberen minder hard voor mezelf te zijn. En hetgeen ik tot nu toe heb bereikt erkennen als een prestatie waar ik trots op moet zijn. De positieve kant weer belichten en bewuster bezig zijn.