Over uitdagingen, doelen en het gewoon ff niet zien zitten

MjAxMi1hNGUzYjM3YjYxNGQ5NGY2De afgelopen periode ben ik compleet mijn motivatie kwijt en merk zelf dat als ik ga zitten om dingen hier op te schrijven, er alleen van alles super negatief en deprimerend uitkomt. Het hele gemotiveerde gevoel dat ik vanaf vorig jaar had om mijn doelen te bereiken was stiekem de deur uitgeglipt.

Afgelopen 2 maanden ben ik me op andere dingen gaan focussen, eigenlijk vanaf het moment dat ik de Amstel Gold had gereden. Die rit was namelijk iets waar ik samen met mijn fietsmaatje echt naar toe had gefietst, met onze trainingen samen. En toen het voorbij was, was ook dat trainen voorbij.

Ik had niet echt andere doelen gesteld en dacht dat het ook niet echt nodig zou zijn. Ik had immers “mijn leven voor altijd omgegooid” dus dat zou wel snor zitten.

Maar nu merk ik dus, dat zonder die doelen om naar toe te werken, er een leegte is ontstaan die niet goed voelt.

Een paar weken geleden las ik over de 5000Km door de Gelderse Streken, de meest waanzinnige vakantiebaan waar velen alleen maar van dromen. In een impuls, nog voor alle voorwaarden te lezen, had ik me opgegeven. De bedoeling is dat “de uitverkozene” gedurende 100 dagen lang 50 kilometer per dag door Gelderland gaat fietsen en echt op ontdekkingstocht gaat. Een geweldige actie om Gelderland op de kaart te krijgen qua toerisme, maar ook een super kans voor iemand om dit als vakantiebaantje te doen.

Het idee alleen al, om 50 kilometer te fietsen, iedere dag gedurende 100 dagen en allerlei nieuwe dingen te ontdekken, bracht spontaan een grote glimlach op mijn gezicht en het borrelde van binnen. Wát een kans!

De gelukkige persoon die dit vakantie baantje wint, moet op 1 juli van start (net als wij eindelijk weer een weekje bij de familia van mijn man op bezoek gaan…) en dan gedurende 100 dagen 50 kilometer per dag fietsen, op verschillende plaatsen in Gelderland. Verschillende barretjes en restaurants testen en daar verslag van doen, alswel allerlei toeristische attracties bezoeken.

Eind augustus gaan wij dus naar Gelderland verhuizen en dat zou midden in die 100 dagen vallen, wat me uiteindelijk maar deed besluiten om het hele project aan de kant te zetten als een “no-go”.

Het blijft echter kriebelen. Gewoon dat idee, op onderzoek uit. Nieuwe plekken verkennen, fietsend.

En ik ben er over blijven nadenken. Goed, ik kan me er niet voor opgeven, maar waaróm zou ik het zo graag willen doen?

En uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat voor mij persoonlijk, het allergaafste aan het hele gebeuren is, dat ik 100 dagen lang, iedere dag zou fietsen. Zelfs als het hard zou waaien. Of koud zou zijn. Of regenen. Of als ik moe was en geen zin had. Of een combinatie van al die excuses om niet op de fiets te stappen.

Omdat ik dan mezelf zou overwinnen.

Maar vooral omdat ik dan eindelijk weer terug zou zijn op een soort van ritme van dagelijks (buiten) sporten. Dus, wat houdt me tegen?