Opdonderen Blauwe Maandag!

10353193_770099053043782_3460804973188071972_nEigenlijk had ik aan het begin van 2015 een lange post moeten maken met alle geweldige momenten van 2014.

Om even het feel-good niveau van mijn blogje omhoog te krikken.

Of gewoon om te vieren wat een geweldig jaar 2014 was.

Maar daar heb ik lekker mee gewacht.

Het leek me namelijk wel een geschikt moment dat vandaag te doen, op “Blue Monday“, zogenaamd de meest deprimerende dag van het jaar.

Ik gedeprimeerd? Nou nee.

Daar heb ik namelijk een trucje voor en het heet: “even terug kijken en de mooiste dingen van 2014 herbeleven”.

Weer voelen en zien wat ik voor mezelf heb kunnen veranderen.

Weten dat je zelf tot veel meer in staat bent dan je je ooit kunt voorstellen heeft namelijk het effect om er nog harder voor te willen gaan. Tenminste, in mijn geval.

januariJanuari 2014 was voor mij vooral de maand van verandering. Gezonder eten en dagelijks meer bewegen. Het was de maand van razendsnel kilo´s dumpen. Maar het was ook de maand van de “nieuwe look”.

Van donker naar roodblond.

Gewoon… omdat ik wel eens wat anders wilde en het eindelijk aandurfde.

februariFebruari begon het lekker te gaan. Naast het dagelijk wandelen ook wat begonnen met fietsen op de MTB hier in de omgeving. In het begin braaf op de weg, dat wel. Mijn conditie ging met sprongen vooruit, het vet leek weg te smelten.

Ik merkte dat ik beweging serieuzer ging nemen. Kocht zelfs sportkleren en was van plan te gaan hardlopen (nooit van gekomen trouwens, maar heb er wel blitse schoenen aan over gehouden!). Waar ik wel serieus mee aan de slag ben gegaan is het fietsen. En op een van mijn tochtjes wist ik dat het tijd was om me op te geven bij een sportschool…

maartMaart … Nog meer lopen. Nog meer krachttraining. Het was ook dé maand dat ik mijn kaaklijn ook mijn passie vond… tekeer gaan op de fiets.

Door de bossen, voor het eerst een hele 35 km uitgereden… maar ook de eerste uurtjes op de spinfiets. Ik begon me nu echt te realiseren dat  ik betere doelen moest gaan stellen en nóg een stapje verder gaan. Dat dit een nieuwe levensstijl aan het worden was die ik niet meer los wilde laten.

12 April 17 kilo kwijt

12 April 17 kilo kwijt

Aprilde eerste 100 dagen zitten erop. Als verjaardagscadeautje geef ik mezelf dit jaar een nieuw lijf en een spijkerbroek die al verschillende maten kleiner is.

Tijdens een grote schoonmaak van mijn klerenkast zie ik hoeveel ik al ben veranderd, maar ik ben er nog lang niet.

Gemotiveerd zet ik mezelf doelen en voel me energiek en vol motivatie eindelijk korte metten te maken met al dat overgewicht.

 

1797484_650871334968494_6529004287000437488_nMei … Ik kan het resultaat van 20 weken sporten en gezond eten wel van de daken schreven! Ik ben trots. Ik ontdek tijdens een tochtje op de MTB hoe geweldig ik kan genieten van het rijden langs “het kanaal”. En ik kijk super uit naar de eerste “echte” spinmarathon. Het kersje op de taart fruitsmoothie, de walnoot in de salade.

Want wat ik een aantal maanden ervoor voor onmogelijk had gehouden, was nu gewoon werkelijkheid. En het mooiste van alles was, dat ik gewoon kon GENIETEN van 3 uur spinnen achter elkaar en daar ook nog eens een super sponsorbedrag voor bij elkaar had gehaald met dank aan mijn familie en vrienden!

IMG_2229En toen begon juni… met het “vliegtuig gordel drama” dat ik nu voor eens en altijd achter me heb liggen. Het wegdoen van nóg meer kleren. En de eerste waarschuwingen van mensen, dat ik “het niet moet overdrijven”… want dadelijk “krijg ik nog anorexia“…

Op 25 juni koop ik een racefietsje op marktplaats… en mijn passie voor het fietsen wordt alleen maar nóg meer gevoed! Ik wil lós, doorgaan… en ontdek Strava.

 

raphawomens100Heel juli ben ik druk buiten aan het fietsen. En rijd ik dan “ineens” mijn eerste 100 100 kilometer ritje, zomaar omdat het kan. En ik realiseer me dat doelen stellen geweldig is, zolang ze me maar niet beperken.

Ik heb gewoon geen idee wát ik allemaal kan, wat er allemaal nog in zit.

Maar ik merk ook dat ik begin stil te staan met mijn gewicht en eind juli krijg ik het op mijn heupen.

IMG_2879Augustus is een belangrijke maand voor me, mentaal gezien. Ik leer namelijk iets heel erg belangrijks over mezelf, al heb ik dat (nu terugkijkend) daar nog niet echt in de gaten.

Ik schrijf ook een van de, mijns inziens, mooiere artikelen van dit blog. Als je het niet hebt gelezen, raad ik het zeker aan dat alsnog te doen! Weer Weten Waarom Ik Het Doe.

Het moeten afvallen van het gewicht van een klein mens is namelijk nét even wat anders dan een paar kilootjes kwijt willen. Het is een lange weg met ups and downs. Je moet behoorlijke veranderingen in je levensstijl maken en op een of andere manier uitvogelen wat bij jouw persoonlijke situatie past.

Er zijn momenten dat je het niet meer ziet zitten. Dat je stil staat. Dat je niet weet of je het gaat halen. Of dat je niet meer weet of het allemaal wel zo belangrijk is. En dan is het, net als ik in deze post doe, belangrijk om ook te zien hoe ver je al bent gekomen.

En dan rijd ik mijn eerste 100 mijl op 1 dag en weet ik dat ik nog lang niet mijn limieten ken. Het gaat niet meer om mijn gewicht… Het gaat om mijn leven, om volop eruit te halen wat erin zit. Om geluk, om Liefde, om weer 100% durven voelen en open te staan. Om nieuwe uitdagingen. Om nieuwe ervaringen. Om tranen in je ogen van geluk.

En of het allemaal nog niet genoeg is: Volop kunnen genieten van een fietsvakantie, kilometers trappend door ons oh zo mooie Nederland. Foto´s zeggen meer dan woorden:

vakantie

 

 fotoSeptember vooral veel blijven fietsen, blijven spinnen, maar op een of andere manier lukt het me niet om écht weer mezelf te motiveren zoals in het begin van het jaar.

Ik val wat af, kom wat bij, blijf hangen. En de maand gaat voorbij zonder dat ik mijn eigen gestelde doelen haal. De twijfels steken af en toe weer de kop op.

 

1794690_716056065116687_5689367530623793360_nEn in Oktober moet ik dan ook mijn plannen aanpassen. 50 Kilo afvallen in een jaar ga ik niet halen en even verlies ik uit het oog wat ik wél allemaal heb gehaald.

Maar de ADHD spin marathon geeft me weer extra energie.

Grappig toch hoe 5 uur kicken en tekeer gaan op een spinfiets je zoveel doet. Ik zie in dat ik een plan B nodig heb en besluit een helweek te gaan doen.

10626634_717470048308622_2233557450232181587_nNovember start met focus, motivatie en planning. Of het nou het deprimerende weer is, of het feit dat ik bijna niet meer buiten fiets, ik zal het niet weten, maar ik begin terug te vallen in oude gewoontes.

En het voelt zo dubbel. Ik wil het niet en toch laat ik het gebeuren. De chocoladekruidnoten liggen in de winkel en ik draai helemaal van mijn pad af. Het kost me alle kracht die ik in me heb om mezelf te motiveren.

 

rule-your-mindEn dan, in December is het zo klaar als een klontje. Niet alleen heb ik een schrikwekkend a-ha momentje, ik begin steeds meer in te zien dat eten toch echt de sleutel is. En dat áls ik mijn doelen wil halen (gezond vetpercentage, fit, energie, gezond etc) ik moet stoppen met mezelf te sabboteren.

Een tripje naar Rome halverwege de maand is voor mij de échte druppel. 5 Dagen in het land van brood, pizza en pasta en ik ben 4 kilo zwaarder, opgeblazen en met vreselijke krampen in mijn buik. En dat terwijl we de hele dag daar hebben rondgelopen en ik continue honger had.

Ik ben het beu. Beu geen controle lijken te hebben over wat ik in mn mond steek. Gewoon helemaal beu.

Dus op 22 december draai ik de knop om. Cold Turkey.

10888429_756189084436718_4483950823603441966_n

Januari 2015

Natuurlijk starten we het jaar weer lekker met een frisse duik en maken er gelijk en mini triathlon van. Dat belooft wat te worden!

En dan is het vandaag zomaar ineens Blue Monday. Ik zou dus eigenlijk gedeprimeerd moeten zijn. Triest en zonder inspiratie. Het bijltje erbij neer gooien. Mijn goede voornemens van 2015 het raam uitgooien.

Maar, dat is onmogelijk! Ik zit ramvol energie! Energie van het sporten. Energie van het spinnen.

Gisteren mee mogen doen aan Sensecycle IV, een indoor cycle marathon van maar liefst 8 uur. 8 Geweldige presenters, een zaal vol enthousiaste spinners, lekkere muziek, kortom een spektakel. Meer dan eens is door mijn hoofd geschoten hoe ongelofelijk het is dit nu te kunnen doen.

En menig traan weg moeten slikken, vooral tijdens het allerlaatste nummer van het achtste uur, omdat ik een jaar geleden nog hijgend en puffend een simpele trap opliep. Wat krijg je er toch een waanzinnige energie van!

Mijn favoriete uur was toch wel het zesde uur met Ellen Burm, omdat ik dat van op het podium heb mogen meemaken. Wat een kick om daar voor al die mensen helemaal los te gaan. Als ik binnenkort de Polar hartslag stats te zien krijg, zal dat uur er flink bovenuit springen!

Dus nee… Geen Blue Monday dit jaar, ik wens jullie allemaal een lekkere top dag!