Op Weg naar mijn eerste opleidingsdag ClubJoy Cycle

FullSizeRenderDaar zit ik dan… in de auto op weg naar Nieuwegein. Mijn eerste ClubJoy Cycle opleidingsdag gaat straks beginnen en ik ben op van de zenuwen.

Als ik in de achteruitkijkspiegel kijk, vang ik een blik op van een stralende maar vooral ook geemotioneerde vrouw.

Nog steeds schrik ik van die blik, want zoveel levenslust is me lange tijd vreemd geweest.

Vorig jaar al had ik besloten “ooit” de opleiding voor spinning instructeur te gaan volgen. Indoor cycling is voor mij zo´n geweldige uitlaatklep geworden afgelopen jaar, dat ik wist dat ik er meer mee wilde gaan doen.

Ik realiseerde me namelijk dat mijn vorige levensstijl er eentje was die ik nooit meer wil hebben dus dan ga je heel erg na zitten denken over “wat dan”.

Dat ik nu onderweg was naar Nieuwegein kwam uiteindelijk toch nog redelijk onverwacht voor me en was misschien nog wel te vroeg. Ik voel me namelijk nog niet helemaal “klaar” voor deze stap.

Het spinnen op zich is waarschijnlijk niet het grootste probleem. Na 11 maanden redelijk intensief spinnen en het geluk te hebben aan een aantal mooie marathons te hebben kunnen deelnemen, geloof ik wel dat ik enigszins een basisconditie heb.

Het spinnen zit wel een beetje “in mijn benen”.

Maar het allerbelangrijkste is het vóór de groep te zitten, met alle ogen op je gericht. De les hangt ineens van jou af. Jouw kennis, jouw ervaring, jouw passie en drive en jouw manier van dat alles overbrengen.

En dat is na mezelf jarenlang te hebben verborgen in oversized kleding, achter mensen verschuilend op foto´s en mezelf wegcijferen om niemand tot last te zijn, een inmens grote stap. Misschien wel een té grote stap.

Ik kijk nog een keer in de achteruitkijkspiegel en ik zie de tranen in mijn ogen staan.

Levensvreugde, trots, ongeloof, energie, kracht, twijfels.

Pure emotie.

Aangekomen bij het sportcomplex heb ik nog ruim de tijd rustig een kop koffie te drinken en kennis te maken met de andere cursisten. Het doet me goed trouwens te zien dat het niet allemaal super jonge fitness gastjes zijn, maar gewoon een gemengde groep mensen. Verschillende verhalen, verschillende motieven de opleiding te volgen, maar allemaal één ding gemeen.

Passie!

Tijdens het introductierondje hoor ik Marco zeggen als reactie op mijn verhaal, dat ik het spinnen als “hefboom” heb gebruikt het afgelopen jaar. En al ben ik heilig overtuigd dat de eerste stap om gewicht te verliezen het aanpassen van je voeding is, heeft hij gelijk.

Het spinnen is inderdaad mijn hefboom, mijn drijfveer geweest.

Als al het andere dat ik deed op een laag pitje kwam te staan, bleef ik in ieder geval doorspinnen.

Al bleef ik stil staan qua gewicht (of zelfs toen het af en toe omhoog ging), er stond altijd een spinfiets op me te wachten.

Maar niet alleen dat. Het inschrijven voor marathons, weten dat er een evenement op mijn agenda stond, zorgde er voor dat ik door moést gaan. Zelfs als ik het af en toe niet meer zag zitten. Muziek die in je hoofd gaat zitten. Liedjes op de radio die ineens “dat liedje van spinnen” worden en je in gedachten op de fiets zetten. Bevrijdingsdag omdat ik gewoon Jett Rebel (“Tonight”) en Kensington (“Home”) live wilde zien optreden.

Maar het spinnen is ook mijn therapie geworden. Gewoon helemaal even alles te kunnen vergeten.

Lichten uit, spot aan, muziek keihard en jezelf een uurtje kapot trappen. Een uurtje elke vezel in je lichaam voelen, alle spieren aan het werk zetten. Compleet buiten adem zijn omdat je nét iets te veel had bijgedraaid maar het tóch tot het einde van het nummer vol wilde moest houden.

Je lichaam leren kennen, voelen wat het kan. En dan die paar keer dat ik mee heb mogen fietsen op het podium, wat een geweldige kick!

Hoe gaaf is het, om dát gevoel door te kunnen en mogen geven aan anderen?

Ik zou mezelf vandaag nog vele malen tegenkomen. De tel kwijt raken op de muziek die ik al vele weken heb gehoord. Mezelf voor de kop slaan omdat ik totaal de wissels mis terwijl ik ze “thuis bij de Stap” wel kan dromen. Dichtslaan omdat ik nog niet voel wanneer ik veranderingen moet aangeven. En van binnen moet ik die demonen verslaan die me al die tijd hebben tegengehouden en laten verstoppen.

Aan het einde van de dag ben ik overweldigd.

Alle informatie in combinatie met het gestuntel en innerlijke gevecht is een wake-up call. De komende weken moet ik hard aan de slag. Me vastbijten in de outlines. Alle wissels kunnen dromen. Zelfvertrouwen opbouwen. Overtuigd zijn dat ik het kan.

Maar die emotie van vanochtend is gebleven, wat een ongelofelijk gevoel!