Nieuwjaarsduik 2015 en onze Alternatieve Triathlon

Natuurlijk allereerst de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar, gezondheid, geluk en vooral veel sporten en lekker gezond eten!

Vorig jaar 1 januari was ik het jaar begonnen met een nieuwjaarsduik, (gewoon in een zwembad, maar wel koud!) om mijn nieuwe levensstijl van start te laten gaan.

Dit jaar wilde ik ook weer het koude water ingaan, om te vieren dat ik een jaar goed bezig ben geweest.

Die nieuwjaarsduik is namelijk weer een frisse start om dingetjes te verbeteren van afgelopen jaar, hier een daar de dingen toe te passen die ik heb geleerd en gewoon om weer met een fris hoofd en volle moed van start te gaan.

Nou, ik heb het geweten. De thermometer gaf 1 graad aan, en volgens de “verwarming” van het zwembad was het water 6 graden. Behoorlijk kouder dan vorig jaar, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had mijn zinnen gezet op een “tussen” foto om te kunnen vergelijken met een jaar geleden.

Slippers uit, voorzichtig het water instappen… het was écht koud en mijn adem stokte. Doorzetten… nog een stapje, trapje af tot mn knieën in het water. Mijn vriend staat ook tot zijn knieën erin maar besluit om te draaien en weer naar de handdoek te grijpen. Ik ga nog een trapje naar beneden en sta met mijn benen in het ijskoude water.

Dit gaat echt vreselijk worden.

10888429_756189084436718_4483950823603441966_nDan stap ik naar voren, en sta tot mijn schouders in het water. Mijn adem wordt uit mn lichaam gedrukt van de kou en ik ga een paar keer kopje onder.

Heel even lijkt het alsof ik toch aan het koude water begin te wennen, maar daar vergiste ik me toch in.

Ik draai me om en, toch wel een beetje trots dat ik het tóch maar mooi heb gedaan, klim ik het zwembad uit.

Snel de handdoek om, de slippers aan. Mijn tenen zijn ondertussen wit uitgeslagen van de kou en ik sta te bibberen en rillen.

Gelukkig… het gaat weer een heel jaar duren voor ik dit weer ga doen, en waarschijnlijk ben ik tegen die tijd vergeten hoe koud het is!

Dan hoor ik mijn moeder …. “nog een keer … je moet nog een keer… ”

Ja dag, die is gek… echt niet dus! ….

“Ik heb geen foto kunnen maken, je moet nog een keer!”

Grrrr…… ik kan het niet geloven … ik wil het niet geloven… neeeeee!!

Ik sta te klappertanden, toekijkend hoe mijn vriend besluit er toch zelf ook in te gaan en ik ga hem achterna … nog een keer dat ijskoude water in.

Kopje onder, want als je iets doet moet je het ook goed doen, niet waar?

 

Daarna snel onder de douche om op te warmen en terwijl ik onder de warme stralen sta, bedenk ik me dat 1 januari een mooie dag is voor een alternatieve triathlon.

FullSizeRenderVorig jaar zijn we namelijk een stuk gaan lopen voordat we het water in doken. Dat kunnen we nu weer doen en daarna gewoon nog een stukje fietsen.

Gewoon, omdat bewegen zo veel lekkerder is geworden.

Het is goed fris buiten, maar zo lekker om even buiten te zijn.

Overal liggen de overblijfsels van 2 dagen sneeuw en stukken weg zijn spekglad, maar dat mag de pret niet drukken.

Na ruim een uur zijn we weer terug, maar de trend voor mij is gezet, om minimaal 1 uur per dag te bewegen in 2015.

Na de lunch rijden we naar huis en onderweg in de auto hebben we het erover om nog een stukje te gaan fietsen. Ik mis het fietsen op de weg enorm. Maar het is koud en ik heb besloten geen geschikte winterkleding aan te schaffen voor die paar maanden.

We zijn wel een paar keer gegaan, maar dat was puur afzien, met ijskoude voeten en de wind die door mijn kleding heenblies.

Vandaag gaan we gewoon, koud of niet.

We besluiten naar “mijn kanaal” te rijden, het kanaal waar ik van de zomer zo heb genoten al die ochtenden, met de zon schitterend in het water.

En ik verlang naar dat gevoel.

Halverwege zijn mijn voeten echter al bijna bevroren. Ik voel de koude lucht door mijn kleding en begin het steeds kouder te krijgen. Maar we trappen door.

Bij de grens stelt mijn vriend voor om te draaien. Maar ik wil persé naar het kanaal en trap stug door.

IMG_5711Het is maar een klein stukje, maar ik voel mijn benen zwaar worden.

Koud koud koud … En eerlijk gezegd schrik ik ervan dat ik zo uit vorm ben.

In mijn hoofd ben ik aan het tellen… De 11de januari 4,5 uur spinnen… , de 18de januari maar liefst 8 uur.

Nu word ik toch wel zenuwachtig, zeker omdat ik merk dat ik zoveel moeite moet doen om die kilometertjes vandaag te fietsen.

Ik moet doortrappen…. doortrappen tot we dan toch eindelijk bij het kanaal zijn aangekomen …