Nieuwe fiets nieuwe doelen… met Carbon de Mont Ventoux op!

Of is het “nieuwe doelen, nieuwe fiets” …

Geen flauw idee eigenlijk,  maar die twee hebben zeker met elkaar te maken!

Het idee voor mijn nieuwe doel is geboren op een mooie namiddag in de Bourgogne onder het genot van, hoe kan het ook anders, een glaasje wijn. Of misschien dat ik beter eerlijk moet toegeven, na een paar flessen wijn met de familie.

De avond tevoren hadden we gezellig bij vrienden gegeten. Het was vlak nadat ík de Boretti had gereden en diezelfde dag had een van hén de Mont Ventoux beklommen.

De Mont Ventoux. Een dikke 20 kilometer lang gewoon alleen maar omhoog. Soms wat steiler, soms wat minder, maar continue omhoog.

Heftige bewondering voor mensen die dat kunnen en zeker iets wat ik op dit moment nog niet kan, tenzij iemand me omhoog duwt en/of er met de zuurstoffles naast rijdt.

Goed, we zaten dus in het zonnetje te teuten en die vrienden kwamen nog even langs. Weer kwam de Mont Ventoux ter sprake en voor ik het wist waren we handen aan het schudden…

“Deal, volgende zomer gaan we de Mont Ventoux samen op!”

Waarna ik er met mijn grote mond meteen maar achteraan heb geknald… “maar dan wel van alledrie de kanten.”

Natuurlijk kan ik terug krabbelen. Excuses maken dat we te beschonken waren om goed na te denken.

Maar die uitdaging is blijven hangen en nu, een paar maanden later, zit ie nog steeds in mijn hoofd.

Hoog tijd dus om aan de voorbereiding te beginnen. Nummer 1: het dumpen van overgewicht, zeker nadat ik van de week weer voor het eerst sinds tijden op de weegschaal ben gaan staan (…).

Want als ik een ding heb geleerd afgelopen jaar, is dat klimmen met veel overgewicht een ware hel is. Uitdagend en heb er op een of andere manier kei lol in, maar voor mij is het nog steeds puur afzien. Heb ik meteen mooi een stok achter de deur, want die Ventoux zal ik opgaan!

Vorige week zaten we dus in “ons nieuwe kantoor” op de zolder te kijken hoe we het een en ander in zouden richten. Nou is er een mooie ruimte overgebleven en ik stelde dus voor om daar onze “sportzone” te maken. De gewichten waar mijn man vaak mee traint zouden daar goed passen. En de Tacx, tja, dan moest die maar in de woonkamer komen, want iedere keer 2 trappen op met een fiets om even een paar uur doodsaai op de rollen te fietsen… dat ging niet gebeuren.

Vorige week zaterdag liepen we door de mega bike store hier in de buurt, om een fietsjack te kopen voor mij.

Zijn ouders waren op bezoek namelijk, en wilden me een cadeautje geven. Uiteindelijk zaten er in het winkelmandje allerlei dingen voor hem, tot ik met het idee kwam om dan in ieder geval een nieuw achterwiel te kopen met cassette, zodat we makkelijk de fietsen konden verwisselen om te trainen op de rollers.

Fijn hoe hij dan met het geweldige idee komt om er een extra fiets bij te kopen, zodat de Tacx boven kan staan op een vaste plek.

Gewoon een oud beestje, van Marktplaats…. of … en toen pauseerde hij even.

Of?

Of we kunnen kijken naar een nieuwe fiets voor jou.

Tja … meer dan dát heb ik niet nodig, meteen naar de bovenste vloer om van alles en nog wat te kijken, uit te zoeken en daarna op internet alles af te struinen en lezen…. welk verzet… welk materiaal, waar de beste koop, lange kooi, korte kooi, granny gears of niet.

Carbon of toch maar niet… want stiekem vind ik zo´n dure snelle fiets nog steeds behoorlijke overkill voor mezelf.

Dinsdagochtend weer terug naar de winkel en verschillende fietsen uitgeprobeerd. Testrondjes, andere stuurpen, ietsjes hoger dat zadel. In eerste instantie op het oog, maar daarna toch een bike-fit gedaan. Weer terug op de fiets, twee modellen waren over. Een Bulls (…) alu en een carbon Cube…

Wikken en wegen.

Het sentimentele gevoel om bij Bulls te blijven slaat natuurlijk nergens op. Ik moest echt de fiets kiezen die het beste zit, best bij me past en best geschikt is voor mijn doel.

En tadaaaaah … Dit is ie geworden:

IMG_1735

 

Carbon… granny gears (met die Ventoux in het achterhoofd) en een compleet ander frame dan ik gewend ben. Van de Bulls maat 56 endurance frame naar een maat 53 racemodel… verschil tussen zadel en stuur veel groter dan eerst dus ik zal de komende dagen rustig aan doen om te wennen.

De eerste kilometers zijn gemaakt en het eerste 50Km rondje zit erop, naar Nijmegen waar ik ben geboren.

Wat is het mega genieten op dat ding!! En dat rateltje en het níet horen van die tik… Priceless!

 

IMG_1751Mijn Bullsje staat inmiddels zoals beloofd op de Tacx, met pijn en moeite omhoog gesleept.

Kijken hoe dat gaat zo, want terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of het continue wisselen een probleem gaat zijn. Of wie weet eigenlijk ook wel niet, als ik continue andere spieren gebruik… we zien wel hoe het gaat.

Maar dat mijn Bullsje een vast plekje in huis heeft nu, dat is eigenlijk ook wel heel erg fijn!