Net zolang blijven mislukken tot je slaagt

Motivation-Picture-Quote-Truth-SuccessDe ochtend van 26 maart. Het is tijd, ik moet er aan geloven. Eindelijk weer op de weegschaal staan na mijn vreetweken en uit de hand gelopen snaaibuien.

Het moet afgelopen zijn.

De weegschaal kijkt me onverbiddelijk aan. Dit keer geen 2 cijfertjes meer…

¡¡¡Mislukking!!!

Ik merkte het gisteren al aan mijn spijkerbroek en mijn laarzen. Die zaten strakker.

“Natuurlijk, logisch!”, denk ik nu ik die getalletjes onder mijn voeten zie.

Eigenlijk zouden ze weegschalen moeten maken met een groot alarm erop. Om het effect nog dramatischer te maken en zodat het wakker schudden onvermijdelijk is.

Ik kijk nog een keer naar de datum. Over 23 nachtjes zal ik nu in rep en roer zijn, fiets laden en richting Limburg voor de Amstel Gold. Over 16 nachtjes dezelfde mengeling van zenuwen en opwinding, maar dan omdat ik mijn examen cycle instructor ga afleggen.

“Waar heb ik me in hemelsnaam ingestoken”, vraag ik me af en bijna wil ik mijn hoofd laten hangen.

Dat worden nog een aantal zware weken die komen gaan. Heel veel oefenen met spinnen en heel veel fietsen. Ik moét nu alles op alles zetten, doorvechten, terugslaan. Alle zeilen bijzetten. Alle handen aan dek. Recht op mijn doel af.

Die weegschaal mág gewoon niet winnen!

En in mijn hoofd vormt zich een plannetje. Straks als ik thuiskom toch maar eens serieus overwegen me op te geven voor een paar ritten. Voor de honderd plussers… Boretti, Ronde van Nijmegen, Utrecht.

Ik moet doorknokken. Vele mislukkingen leiden uiteindelijk naar de overwinning.  De enige echte mislukking is ophouden te knokken, opgeven.

En dat opgeven, dat ben ik zeker niet van plan.

Gelukkig zitten de fietsendragers al op de auto en ga ik zo met mijn maatje oefenen in Valkenburg… Vol gas er tegenaan met de focus op het klimmen. Mezelf een pak slaag geven in het Limburgse heuvellandschap

Want op dit moment baal ik er behoorlijk van dat ik alles weer zo uit mijn handen heb laten glippen. Wéér.

Dat word proberen het kleinste verzet te vermijden. De balans te vinden tussen afzien en niet mijn knieën kapotrijden. Blik vooruit, focus op ademhaling en gewoon door blijven trappen.

Maar vandaag zal ik, tijdens het hyperventilerend beklimmen van een paar heuveltjes, ook moeten accepteren dat ik niet alles onder controle heb. Dat niet altijd alles gaat zoals ik graag zou willen.

Dat ook dat OK kan zijn, zolang ik maar mijn blik de juiste richting in heb.

Accepteren dat ik meer moet loslaten dan alleen (over) gewicht en dat “dit” levenslang is. Levenslang. Dat ik altijd mijn gewicht in de gaten zal moeten houden. En maatregelen moet nemen meteen zodra het de verkeerde richting uitgaat.

Nu eerst lekker fietsen vandaag. Dingen een plaatsje geven en mijn hoofd proberen leeg te maken. My bike is my therapist!