Lypossage ervaringen ofwel het volledig leren waarderen van mezelf

Just.The_.Weigh_.You_.Are_Ik ben aan het veranderen en mijn lijf verandert mee. Door de vele uren op de (spin/race)fiets, zijn er allerlei spieren zichtbaar in mijn benen die voorheen verborgen lagen onder een dikke laag vet.

Zelfs de aders op mijn voeten zijn weer zichtbaar.

Als ik langs mijn bovenarm naar mijn elleboog kijk, zit daar een golvende lijn veroorzaakt door spieren in plaats van een uitpuilende bult. En heel af en toe, als ik langs een raam of spiegel loop, zie ik een paar ronde stevige billen in een jeans die van maat 56 naar 44 is gegaan.

Dan denk ik toch wel even “wow, gaaf!”

Alles verandert, maar die buik blijft.

Natuurlijk is ie een stuk kleiner dan vorig jaar. Ik ben immers van trieste slome BBW-er naar energieke “volslanke” vrouw gegaan. En mijn middel is ook behoorlijk in omvang afgenomen.

Mijn hoofd loopt echter nog een beetje achter in alle ontwikkelingen.

En dan heb ik het vooral over de mening die ik heb over mezelf. Ik blijf keihard alle gemene dingen die ik heb gehoord in mijn leven, tegen mezelf herhalen. In mijn hoofd ben ik nog een BBW (wat is dat trouwens een vreselijke benaming die de “samenleving” heeft bedacht, maar goed, dat is een ander verhaal.)

Die buik blijft mijn focus punt. De putten, het litteken, de striae van het vele overgewicht, de hanghuid waar geen buikspieroefening wat aan kan doen. En als ik dan wat leuks heb gekocht en helemaal trots en tevreden thuis voor de spiegel wil gaan staan, is dat ding het eerste dat me in het zicht binnenvalt.

En dat is eigenlijk, nu ik er over nadenk, altijd zo geweest. Ik herinner me een foto van springles buiten in de bak. Toen was ik een jaartje of 18 en de vetrollen sprongen over mijn broekrand, terwijl ik eigenlijk niet eens zoveel te dik was. Het paard, de hindernis, de springtechniek, het kon me allemaal gestolen worden.

Het enige dat ík zag, was die buik.

En sindsdien eigenlijk alle foto´s die ik me kan herinneren, waarin het me niet was gelukt om “tactisch” gedeeltelijk te verdwijnen achter wie of wat dan ook, schreeuwden me van afstand toe: “die buik, die buik, god allemachtig die buik.

Verder heb ik een lelijk litteken van een blinde darm ontsteking toen ik jong was, die een lelijke bobbel veroorzaakt. En nu er zoveel af is hangt het allemaal nog bobbelender. Het is niet alleen het litteken op de huid, maar vooral ook het bindweefsel eronder dat voor mij niet goed voelde. Alsof er een band van dat litteken naar binnen trok en de huid vast zette, terwijl de huid er omheen vrij spel had.

En door het jarenlang dragen van strakke broekriemen, vroeger, in een poging “dunner” te zijn, lijkt het alsof mijn buik in twee is gedeeld.

Een bobbel boven en een bobbel onder de navel.

2 Jaar geleden heb ik even gedacht dat die buik nu eindelijk iets goeds zou gaan doen. Rond, bol en strak zou worden. Maar na twee miskramen is dat hele anti-buik gevoel alleen nog maar erger geworden. Niet alleen was die buik lelijk, het werkte ook nog eens niet zoals het zou moeten werken.

Ik walgde van die buik en heb zelfs van die body-wraps geprobeerd die claimen dat je huid strakker wordt. Want strakkere huid kon ik wel gebruiker. Helaas geen effect, zelfs niet een halve centimeter verbetering na 3 keer een hele dag met zo´n wrap rond te hebben gelopen.

En je zou toch zeggen dat er huid genoeg is om te verbeteren 😉

Door een stel gekneusde ribben heb ik echter pas op de plaats moeten maken.

Niet kunnen sporten gedurende bijna een maand heeft me de mentale kant in geduwd en me in laten zien dat ik toch écht een gedeelte “oud leed” moest gaan verwerken. Mezelf moest leren accepteren voor de volle 100% en van mezelf houden, ongeacht welk gewicht, omvang of uiterlijk.

Nou had ik een aantal jaar geleden op tv (geloof zo´n programma van de BBC waarin ze kijken wat wel en niet werkt om slanker te worden) een item gezien over massage. Niet die gewoon lekkere zachte relax massage, maar een diepe huid massage waarbij je stevig doorgekneed wordt. De naam van het programma is me volledig ontgaan, maar de reactie van de journaliste die alles uitprobeerde niet.

Je huid zou er daadwerkelijk steviger van worden. Het onderliggende vet zou beter voelen.

Een aantal weken geleden lag ik voor het eerst op de lypossage massage tafel en sindsdien is er nogal wat veranderd.

Ik loop al die tijd al over te denken of ik dit wel of niet wil delen hier.

Uiteindelijk heb ik dus besloten het wel te doen, al moet ik zeggen dat het voor mij persoonlijk als 1 van de meest intieme blogs zal aanvoelen die dadelijk op het internet staat. Mijn ziel open en bloot gelegd, maar zeker niet meer zo kwetsbaar.

Want ik ben mijn krachten aan het herpakken.

En mocht er iemand zijn die dit leest en zichzelf op een of andere manier herkent, of misschien zelfs een steuntje in de rug krijgen door hetgeen ik hier nu ga delen, dan zou dat alleen maar geweldig zijn.

De lypossage dus, ik werd behoorlijk doorgekneed door een vriendelijke vrouw hier uit de buurt.

We spraken wat over het hoe en waarom ik daar nu op de tafel lag en wat mijn verwachtingen waren.

Tja, ik verwacht natuurlijk niet dat ik ineens tig centimeter van mijn buik zie afsmelten, maar ik hoop toch wel een wat strakkere huid te krijgen. En ik hoopte dat die buik beter zou voelen, al die onderhuidse bobbels die er gewoon lelijk uitzagen, ik wilde verbetering!

Ik vertelde over mijn afval avontuur, het gezondere eten, de kilo´s, het sporten. Het blijven hangen op hetzelfde gewicht. Het verhaal dat ik nu gewend ben te vertellen.

En dat ik eigenlijk best wel heel blij was met mijn armen, gezicht, benen en billen maar dat die buik gewoon echt in de weg zat.

En toen gebeurde het.

Hét moment dat voor mij zoveel in beweging heeft gezet op mentaal/emotioneel niveau.

Nog voor ik verder kon gaan vroeg ze, “is het jouw buik of die buik?”.

Stilte.

Is het jouw buik of die buik?

 

Ik was volledig van stuk gebracht.

In mijn pogingen om gedurende al die jaren mezelf te distantiëren van de pijn van alle vervelende opmerkingen en gedachtes, heb ik me dus gedistantieerd van “die buik”.

Op dat moment wist ik dat het een goede beslissing was geweest om voor die lypossage massage te gaan, al was het alleen maar om een mentale stap vooruit te zetten. Een stap die door de hele focus op sporten en voeding, totaal achter was gebleven. En die toch echt gezet moest worden, ik wil immers niet dat alle moeite voor niets is geweest.

Want “beter eten” en “meer sporten” mag dan wel de hoofdmoot zijn in dit hele “fitter en slanker” worden, zonder dat hele emo-mentale aspect ben ik binnen no-time weer bij af. Tja en dat wil ik toch zeker niet!

Na een aantal lypossages merk ik dat dingen beginnen te veranderen. De “vetknobbels” onder mijn huid worden zachter. Die grote hoeveelheid vet klonterde samen. Als je over mijn buik wreef, voelde je allemaal bulten. En je zag ze ook van afstand, zelfs als je niet door míjn ogen keek.

Dit is nu trouwens niet lelijk bedoeld, maar gewoon de realiteit. Misschien onvoorstelbaar als je nooit veel buikvet hebt gehad, maar het is zo. Vet voelt onprettig aan, hobbelig, stagnerend, “doods”.

Plus, ik vond het altijd vreselijk als iemand mijn buik aanraakte, zelfs als dat per ongeluk was. Ik geloof dat het jaren heeft geduurd voordat mijn man die buik mocht aanraken.

Want door al die negatieve commentaren (van buitenaf en zeker ook van mezelf) zat daar in die buik veel verdriet gepropt. Veel schaamte. Veel ongemak en negativiteit. Het was het bewijs van mijn luiheid (want “dikke mensen zijn lui, zwak, vies etc”). Mijn zwakte. Mijn slappe karakter.

Die buik stond voor zoveel dingen die ik niet wilde zijn maar ook gedurende lange tijd niet kón veranderen, dat ik er beetje bij beetje afstand van had genomen.

Als ik nu over mijn buik wrijf voelt het minder bubbelig om het maar zo te beschrijven.

 

Egaler.

Zachter.

Beter.

Liever.

 

Naast het lichamelijke aspect, is er nu ook inderdaad mentaal iets aan het veranderen.

Vorige week vrijdag zat ik op mijn fiets, eindelijk weer na het hele gedoe met mijn gekneusde ribben, en reed op mijn gemakje door het bos richting kanaal.

Echt op een slakkengangetje, want ik wilde niets forceren en gewoon proberen pijnvrij een rondje te maken. Ik had het fietsen zo vreselijk gemist, het leegmaken van mijn hoofd, de rust, de frisse lucht.

Maar ineens kreeg ik ademhalingsproblemen. Het leek wel of iemand mijn keel dichtkneep. Met twee grote handen, harder en harder.

Een soort van heftige paniekaanval die compleet mijn adem afsloot.

Ik ben gestopt bij een picknicktafel om mijn adem te proberen herpakken.

Of het nu die vraag was waar ik al dagen over liep te denken, de lypossage zelf en voelen hoe het buikvet aan het veranderen was, de afspraak voor sensi-therapie die ik later op de dag had staan, of gewoon het geluksgevoel op de fiets in combinatie met het heerlijke weer en zalige lucht in het bos, ik zal het nooit weten.

Maar op dat moment vloeiden de tranen al uit mijn ogen. Het voelde niet als huilen, maar een loslating van. Moeilijk te beschrijven, maar was geen houden aan en het enige dat ik kon doen was “schrijven en loslaten”.

Bij gebrek aan pen en papier, kwam mijn telefoon ter redding en rolde er het volgende uit:

 

Lief Mooi Lijf van Me

Ik ben je excuses schuldig.

Voor al die jaren dat ik je heb verwaarloosd.

Voor al die jaren dat ik je heb gehaat na een of andere stomme opmerking van vreemdelingen.

Voor niet geloven in jou, niet achter je staan en voor het gebrek aan steun dat ik je heb gegeven.

Voor al die troep die ik in je heb gestopt.

En voor de weinige beweging die ik je heb gegeven.

Verontschuldigingen voor hoe ik je al die tijd heb verstopt en verloochend.

En jou de schuld gaf van mijn steeds kleiner wordende wereldje.

Ik heb je zelfs weg gelachen in een poging je te ontkennen.

 

En toch blijf je me verrassen.

Ondanks alles, blijf jij mij wél trouw.

 

Je verbaast me zelfs steeds vaker, als je in staat blijkt te zijn dingen te doen die ik allang had opgegeven.

Maar het meest nog moet ik je mijn excuses aanbieden, omdat ik nog steeds niet volledig van je hou, na alles wat jij voor me doet.

Ik wil geen geld uitgeven aan mooie kleedjes, je niet op die manier koesteren en trots zijn, omdat je nog niet bent wat ik graag wil. Zonde van het geld, denk ik dan, maar waarom zou ik je niet nu al eren?

Want jij bent het waard, die onvoorwaardelijke liefde. Je bent mijn meest kostbare bezit en tóch behandel ik je als minderwaardig.

 

En als ik dan op mijn fietsje langs een raam voorbij zoef, kijk ik even naar je.

Niet naar mijn gepierde benen die al die kilometers op de teller zetten.

Niet naar die onwijze glimlach op mijn gezicht of de gezonde energie waar je me zo intens van laat genieten.

Het enige dat ik zie is datgene dat in mijn ogen niet perfect is. En het ook nooit zal worden.

Die buik.

 

Mijn excuses dat ik je daarop afreken.

Mijn excuses dat ik je daarom nog steeds niet lief heb.

 

Het enige dat ik je nu, op dit moment kan beloven, is dat ik ga zorgen dat je weer deel van mij wordt.

Belangrijk en geliefd, wat voor vorm je ook hebt.

 

Nu en altijd.

 

Want onder die beschermlaag zit mijn core. Mijn kracht. Kracht om datgene te doen wat ik graag wil doen. En zonder die core, ben ik niets.

 

Lief mooi lijf van me, bedankt dat je er ondanks alles, nog steeds voor me bent.

 

En terwijl ik de woorden in mijn telefoon typte, begon mijn ademhaling weer normaler te worden. Mijn hoofd werd weer kalm en een rust overviel me.

Na vele omwegen zit ik weer op het juiste pad.

Die lypossage, daar ga ik nog even mee door.

Het begint zowaar geweldig te voelen dat iemand aan mijn buik zit. En iedere keer is het inderdaad meer mijn buik. Aanrakingen brengen niet langer walgingen voort.

Integendeel.

In mijn spiegel ziet mijn buik er nu zoveel beter uit, dat het steeds minder belangrijk is voor me wat anderen denken. De huid is gladder aan het worden. Egaler, zachter en steviger.

We hebben nog een lange weg te gaan, maar we zitten in ieder geval weer op hetzelfde pad.