Klaar voor B Fit 4 Life Deel 2

imageHet weekend staat voor de deur en ik krijg een dezer dagen de inlog gegevens voor mijn nieuwe trainings schema´s. No way back, no more excuses.

Een goed moment om even heel erg open en eerlijk te zijn:

Op het moment zit ik net tegen de 100 kilo. Een dikke maand geleden was het trouwens nog veel erger. Toen stond ik “zomaar ineens” tegen de 110 te wankelen, dus heb ik al hard op de rem getrapt.

Vreselijk om dat trouwens hier te moeten schrijven, maar het is niet anders. Het is toch een gevoel van falen, als je dat weer op de weegschaal ziet staan. En wat voel je je dan stom en beschaamd. Vooral als je een blog schrijft op een domein dat B Fit 4 Life heet.

En al helemaal als je af en toe mail krijgt van mensen die je complimenteren over de veranderingen en die dit blog motiverend vinden.

Dikke drie cijfers op de weegschaal. Dat krijg je dan als je niet oplet. Vakantie viert en lekker aan de wijn gaat. En natuurlijk dat lekkere kaasje erbij naar binnen werkt. Een tijd last hebt van gekneusde ribben en weinig sport. Op een of andere manier ga ik dan meer vreten. Stress van verhuizing, meer vreten. Geen ritme, meer vreten. Chocolade pepernoten in september in de schappen, je raadt het al!

En waarschijnlijk ook een hele tijd geen motivatie gehad. Want ik ben al zo ver, ben al zoveel veranderd en die 165 kilometer kan ik gewoon fietsen. Net of het een fase is waarin even het belang van de gezondheidsfactoren uit het oog verloren raken. Juist omdat ik zoveel meer kan dan ooit tevoren.

En weet je wat het grappige is?

Dat mensen nog steeds tegen me zeggen dat het wel goed is zo. Dat ik niet nog meer hoef af te vallen. “Wat zie je er goed uit, zo slank” ….. “Nee, je moet echt niet nóg dunner worden hoor!”

En dan vraag ik me af waar ze die onzin vandaan halen.

Want als ik dan zeg dat er zeker nog 25-30 kilo af moeten, zie ik ze schrikken. “Nee joh, dat is veel te veel, je bent goed zo.”

Nou vraag je je misschien af, waarom ik dit nu hier schrijf. Naast het feit dat ik het belangrijk vind mijn verhaal te delen (en falen of even niet zo lekker gaan daar ook bij hoort), wil ik er voor zorgen dat MIJN kans op slagen zo groot mogelijk is.

 

IK WIL SLAGEN IN MIJN MISSIE EEN GEZOND GEWICHT TE HALEN EN BEHOUDEN

 

In de aanloop naar de nieuwe “reset”, de start van mijn tweede deel van het grote afval avontuur, maak ik me echter zorgen.

Ik heb namelijk geleerd van het “eerste deel” dat er nu een periode gaat komen waarin ik veel ga veranderen, uiterlijk. En dat mensen het dan ineens wel nodig vinden om met allerlei (goedbedoelde) commentaren en adviezen te komen.

Ík weet wat mijn plan is, dat heb ik namelijk zorgvuldig uitgestippeld.

Ik weet wat mijn doel is (rond de 71 kilo), een realistisch vetpercentage voor mijn leven (rond de 30%) en die Cinglé natuurlijk!

En wat ik er voor moet en ga doen om het te bereiken. Geen alcohol. Geen gesnoep, geen meuk. Alleen verse voeding. Gevarieerd eten met veel groenten, vis etc. Dat is mijn keuze. Dat wil IK. En daar voel IK me goed bij.

Ik weet dat het niet makkelijk gaat zijn. Dat ik er voor moet gaan knokken. Dat ik zomaar heel stom bij de pakken neer kan gaan zitten om een achterlijk commentaar. Dat ik verkeerde dingen vreet als ik in de stress schiet. Dat ik niet altijd de juiste keuzes maak. Dat ik kan falen. Maar ik weet ook dat ik het wel kan, zelfs al lijkt het doel nu ver weg.

Én ik weet ook dat ik binnen nu en een paar maanden een hele lading commentaren over me heen ga krijgen van mensen in mijn omgeving die bezorgd zeggen te zijn. Over mij. Over mijn gezondheid, omdat ik veel afval. Of dat ik “te extreem” bezig zou zijn. Over van alles en nog wat. En denken dat ze dat te pas en te onpas moeten verwoorden.

Ongevraagd maar vooral zonder zich te realiseren dat ze me op die manier juist tegen werken.

Tegen die mensen wil ik graag het volgende zeggen:

      • Ja. Ik sport. En ga zelfs meer sporten. Maar ik word in de gaten gehouden. Ik ga zeker niet “teveel” sporten. Ik wissel af. Wandel met de hond. Duurtraining op de fiets. Want daar wordt mijn basis uithoudingsvermogen beter van, zonder mijn lichaam te stressen. Krachttraining om sterker te worden. Ik geniet daar van. Ik doe het ter ontspanning. Af en toe zal ik meedoen met langere spinmarathons. Gewoon voor de kick en adrenaline. Omdat het een feestje is voor me. Om me lekkerder te voelen. Blijer. Energieker. Niet omdat het “moet”.  Het is namelijk geen verplichting voor me. En het werkt therapeutisch. Zodat ik alle shit die blijkbaar nog in mijn kop zit kan verwerken. Ik sport liever veel dan dat ik veel voor de tv zit. Maar uren per dag tv kijken lijkt helaas normaler te zijn dan een aantal uur per dag te bewegen.

 

      • Ja ik ga veel (vet) afvallen. Als het even kan 30 kilo. Mijn gezicht zal dunner worden. “Invallen”. Ik zal meer rimpels in mijn gezicht krijgen omdat die niet meer opgevuld zijn. Mijn nek, armen, benen en buik, alles zal in omvang afnemen. Dat is namelijk de bedoeling van vet afvallen. Mijn gezicht zal trouwens ook wat witter worden, “ziekelijker”. We gaan immers de winter tegemoet. Ik kan wel bruine creme op mijn gezicht gaan smeren zodat jullie misschien minder bezorgd zijn, maar ik draag niet graag make-up. Vind mezelf mooi, puur natuur.

 

      • Mijn lichaam bestaat op dit moment voor een belachelijk hoog percentage uit vet. Dit is zo hoog dat het ONGEZOND is voor me om op deze manier door te gaan. Ik heb een vet verhoogd risico op hersenbloedingen, verstopte bloedvaten, hartziektes, diabetes type2, bepaalde vormen van kanker, verhoogde bloeddruk, galstenen, gewrichtsaandoeningen, spataderen, ademhalingsproblemen, slaapapneu,jicht, onvruchtbaarheid, etc. Die lijst is lang en er lijkt geen einde aan te komen. Dus voor je iets tegen me zegt over anorexia of dat ik uit moet kijken dat ik niet teveel afval, denk aan die lijst. Denk na over het feit dat ik bij mijn volle verstand ben en de volle verantwoording heb over mijn eigen gezondheid. En hou in gedachten dat mijn doel “GEZONDHEID” is en niet het verkrijgen van anorexia. Ik doe het afvallen trouwens niet voor mijn uiterlijk. Maar voor mijn gezondheid.

 

      • Tegen de mensen die NOOIT wat over mijn overgewicht/gezondheid hebben gezegd in het verleden maar nu ineens denken allerlei opmerkingen te kunnen maken over teveel afvallen etc: Hou gewoon je mond dicht. Ik ben er niet mee geholpen te horen dat ik “nu wel genoeg kwijt ben.” Ik beslis namelijk zelf wel wanneer genoeg genoeg is. Aan de hand van de weegschaal. Vetpercentages en andere data die mijn gezondheid beter weergeven dan een mening van iemand anders. Als ik nu 10, 15 of 20 kilo afval, wil dat niet zeggen dat het genoeg is. Of dat mijn vetpercentage dan wel goed is. Ja. 50 of 60 Kilo afvallen in totaal is veel, maar dat is alleen mogelijk omdat mijn startgewicht veel en veel te hoog was!

 

      • Ik hoef trouwens ook niet te horen dat ik vroeger mooier was. Dat wat dikker me goed stond. Of dat echte vrouwen juist wat voller zijn. Of dat dikkere mensen zoveel gezelliger zijn. Ik wil veranderen voor mezelf. Omdat ik meer uit het leven wil halen. Meer wil kunnen. Meer wil genieten. Gelukkig hoef ik maar in de spiegel te kijken en mijn stralende ogen te zien vol energie, om te weten dat IK mezelf mooi vind! Mijn smaak is liever gezond en fit. Op mijn manier. Veel overgewicht is trouwens niet goed. Het is ongezond, zelfs als je een redelijk goede conditie hebt. Je lichaam wordt gewoon veel meer belast. Buikvet kan misschien wel lekker aanvoelen als je daar op kickt, maar het is een indicatie van problemen. Een gevaar voor je gezondheid.

 

      • En als laatste. Ook al gaat mijn lijf veranderen, ik blijf dezelfde persoon. Misschien is het lastig te ziet dat ik dit wél kan. Dat je het graag zelf zou willen maar het je gewoon niet lukt. Dat je niet bij die knop komt om hem zelf ook om te zetten. Weet dan, dat ik overal en altijd klaar zal staan om te helpen. Als je daar om vraagt.

 

Zullen we gewoon iets afspreken?

Op het moment dat ik 60 kilo weeg, en een BMI zou hebben van 20 (de ondergrens van “gezond”), mag je me gaan waarschuwen voor mijn gezondheid. Of zeggen dat je bang bent dat ik doorsla. Of te extreem bezig ben. Of gevaarlijk. Of dat ik dadelijk nog anorexia krijg.

EERDER NIET! Want ik kan je hier en nu namelijk beloven dat dát niet gaat gebeuren.

En tot die tijd? Neem me gewoon lekker zoals ik ben. En doe vooral niet krampachtig moeite om koekjes te verstoppen of dingen niet aan te bieden omdat ik dat niet zou mogen. Die verantwoordelijkheid ligt namelijk totaal in mijn eigen handen.

Kom ook alsjeblieft niet aan met verhalen over een vriendin zus of zo, die die en die pil gebruikte en zomaar van de een op de andere dag 35 kilo lichter was. En ik hoef ook niet te horen over mensen die veel kwijt zijn geraakt en daarna alles dubbel en dwars weer aankwamen. Of dat “het moeilijkste nog komt”.

Ik heb al die verhalen niet nodig. En al helemaal geen negativiteit!

Ik heb mijn plan getrokken en volg mijn eigen lijn. Dat geeft namelijk duidelijkheid en rust in mijn hoofd. Plus dat ik weet dat het voor mij gewoon zo werkt.

Wil je me steunen in deze tweede fase? Positieve complimentjes zijn altijd welkom. Sponsoring van toerritten en spinmarathons trouwens ook ;-P