Jezelf Motiveren Als Je Gebrek Hebt Aan Motivatie

Het einde van het jaar nadert en daarmee ook het einde van mijn eerste “nieuwe levensstijl jaar”. Ik kan nu wel zeggen dat ik mijn doelstelling van 50 kilo afvallen in 1 jaar gewoon niet ga halen. Ik heb te lang stil gehangen, schommelend rond wat voor mij een grensgewicht lijkt te zijn.

Twijfelend ook, over heel veel dingen.

En dan is het oh zo makkelijk om gewoon de moed op te geven. Want ik voel me immers zo veel beter dan voorheen en die 50 kilo eraf ga ik nu toch niet halen.

Aan het begin van de maand hadden we een feestje. Heel veel mensen gezien die mij al heel lang niet hadden gezien en door mijn “grote gedaantewisseling” behoorlijk wat complimenten gekregen.

Dat is natuurlijk altijd fijn om te horen en ik voelde me geweldig. Stralend. Ja, ik had mijn leven compleet omgegooid en ik was op weg om te laten zien dat ik het wél kan.

Maar wat me heel erg opviel, was dat ik ook veel opmerkingen kreeg in de trend van “niet teveel meer afvallen hoor” of “wel uitkijken dat je niet doorslaat”. Vooral die laatste opmerking kreeg ik als reactie als ik zei dat ik nog 20 kilo kwijt wilde.

En dan toch, onbewust, ga je twijfelen. Is mijn doelstelling niet realistisch? Mijn streefgewicht is 75 kilo. Met een lengte van 1.74 is dat redelijk normaal (en zeker niet neigend naar anorexia!). Maar het is natuurlijk wel ruim 20 jaar geleden dat ik inderdaad 75 kilo woog en ik kan me goed herinneren dat ik me toen ook al dik voelde en continue bezig was met lijnen en dieten.

Wat, als ik dadelijk niet tevreden ben als ik 75 kilo weeg?

Ik merk dat ik ook behoorlijk beinvloed word door opmerkingen en gebeurtenissen in mijn omgeving.

Bijvoorbeeld door een item vorige week op tv over 2 vrouwen die nog veel meer dan 50 kilo waren afgevallen. Hun voor en na foto´s met kleren aan waren indrukwekkend, als wel hun hervonden levenslust. Maar wat op mij de meeste indruk heeft gemaakt, is de halfnaakt foto van na. Ik voelde me in en in triest, wetende hoeveel moeite het moet hebben gekost om zoveel af te vallen. En dat je dan toch nog ontevreden voor de spiegel staat, kijkend naar alle hangende rollen en flappen los vel, terwijl een corrigerende operatie niet vergoed wordt en ver buiten de mogelijkheden ligt.

Vreselijk lijkt me dat, want die lappen huid krijg je nooit van je leven weg getraind. En wat als ik er zo uit kom te zien als ik die laatste 20 kilo nog afval?

En dan ga je inderdaad nog meer twijfelen.

Zo is er van de zomer al eens tegen me gezegd dat ik vooral ook maar niet moet denken dat ik ooit een slank lichaam zal krijgen, (how´s that for support and motivation….), al was ik natuurlijk fantastisch bezig. Het had een compliment moeten zijn en een soort van “realitycheck”, maar in mijn hoofd is alleen weer blijven hangen dat ik “het nooit zal halen”.

Meer dan ooit realiseer ik me nu hoe je innerlijke stem je tegen kan werken. Hoe makkelijk het is om op te geven en hoe moeilijk het kan zijn om die motivatie vast te blijven houden. Want wat gebeurt er als ik er straks achter kom dat ik het inderdaad niet kan?

Plan A, 50 kilo afvallen in een jaar tijd is dus officieel van de baan.

En nu dat zwart op wit staat, voelt het bijna als een mislukking, net alsof al hetgeen ik wél heb bereikt dit jaar ineens niet belangrijk meer is.

FullSizeRenderDus terwijl ik vanochtend in bed lag, en écht geen zin had om op te staan, heb ik voor mezelf Plan B opgesteld.

Want al gaat plan A niet lukken, het zou natuurlijk zonde (en ongelofelijk stom van mezelf zijn!) om dan maar de handdoek in de ring te gooien.

In mijn hoofd was ik er al langer mee bezig natuurlijk, maar ik geloof dat het tijd wordt om plan B inderdaad op “blogpapier” het internet op te sturen, omdat het gewoon zeker moét gaan slagen.

De foto bij dit blog heb ik trouwens nét gemaakt, ter zelf motivatie.

Om te voelen dat ik wél vooruitgang heb geboekt. Om te zien dat ik echt wel veel ben veranderd.

Om mezelf te verzekeren dat ik koste wat het kost, mijn doel ga bereiken.

De strakke spijkerrok heeft zoals je kunt zien, een extra pijp. Het is namelijk de spijkerbroek die ik vorig jaar droeg, vóórdat ik aan mijn nieuwe levensstijl begon.

Nu met 2 benen in 1 broekspijp, terwijl ik aan het begin van dit jaar de knoop niet eens meer normaal dicht kreeg.