Ben jij echt prima zoals je bent?

Ik zit al een hele tijd te denken over een opmerking die veel tegen dikkertjes wordt gezegd:

“Je bent prima zoals je bent hoor!”

Het is namelijk zo dat áls men iets zei over mijn gewicht, het die opmerking was. En nu, na het omgooien van heel mijn levensstijl en het verliezen van vele kilo´s, krijg ik ineens hele andere opmerkingen.

Het was ook wel echt hoog tijd dat je er eindelijk iets aan ging doen eh” bijvoorbeeld, uit dezelfde mond van mensen die eerst zeiden “dat ik prima ben zoals ik ben”.

En, hoe lief het toentertijd misschien ook bedoeld was, “je bent prima zoals je bent” is misschien wel een van de opmerkingen waar ik nu het meest over kan vallen.

Prima zoals ik was, met een vetpercentage van dik over de 50% (jawel, meer dan de helft van mijn lijf was puur vet!), een BMI van 44 (gewoon dus dikke vette morbide obesitas -dodelijk overgewicht- met alle gevaren voor mijn gezondheid van dien) en een conditie van niets.

Hoe kan je zeggen tegen iemand waar je van houdt, dat die persoon prima is zoals ie is, als die persoon zijn/haar gezondheid zo serieus in gevaar brengt?

Zo kan ik me nog levendig een gesprek herinneren met een vriendin van me, afgelopen carnaval. Ik was net een dikke maand bezig met mijn “nieuwe levensstijl” en al de nodige kilootjes kwijt. Ik voelde me al stukken energieker en vrolijker, en ik was ervan overtuigd dat het deze keer ging lukken.

Ik vertelde haar over mijn doelen en hoeveel ik wilde afvallen en toen ze hoorde dat ik minstens 50 kilo kwijt wilde, begon ze geschrokken te sputteren.

Dat kon toch helemaal niet, zo veel hoefde ik helemaal niet af te vallen, en ik was toch prima zoals ik nu was…

Nog voel ik de verbazing op dat moment over die opmerking, en ik geloof dat zij de eerste persoon is geweest die eerlijk hoorde hoeveel ik op dat moment écht woog.

“Zo en zoveel kilo, weeg ik.  Kun je mij nu werkelijk recht in de ogen aankijken en me zeggen  dat dat prima is?”

Mijn mond valt nu nog open als ik er aan terug denk en het leek wel of ik ineens wakker werd geschut.

Het is NIET OK om te zeggen tegen iemand die zijn gezondheid dag in dag uit in gevaar brengt, dat het prima is.

“We houden toch wel van je zoals je bent, kilootje meer of minder maakt geen verschil.”

Echt waar? Maakt het geen verschil? Juist als je van iemand houdt, moet je die persoon steunen en helpen, maar niet door de waarheid op die manier te verbloemen.

Pas sinds ik naar buiten ben getreden en eerlijk tegen de mensen om me heen heb gezegd hoeveel pijn en last ik heb van mijn overgewicht, krijg ik andere dingen te horen.

Hoog tijd dat je er wat aan doet“, of “Wat goed dat je eindelijk aan het afvallen bent.” en zelfs af en toe “Het was ook wel echt heel extreem met je overgewicht.“.

Het zijn maar een paar van die opmerkingen die ik nu wel krijg en eigenlijk vind ik dat best jammer.

Een andere veel gehoorde opmerking is  “ik heb het nooit geweten, nooit in de gaten gehad.

En daar zit het grote probleem, denk ik.

Ík heb altijd mijn vrolijke masker op gehad, en verborgen hoe ik me écht voelde. Want je wilt niemand tot last zijn. Zeker nietals je om je heen continue hoort dat dikke mensen lui zijn of gewoon niet zo veel moeten vreten. Dan probeer je koste wat het kost je gevoelens te verbergen.

Aan de andere kant, zag ik ook artikeltjes over de “vollere vrouw” die zei lekker in haar vel te zitten, en dat dat het belangrijkste was van alles.

Zolang je maar trots bent op jezelf en van je zelf houdt.

Als ik nu terug kijk naar hoe ik was en hoe ik me toen voelde, kan ik gewoon NIET geloven dat iemand die zoveel overgewicht heeft, van zichzelf houdt of trots is hoe ie eruit ziet.

En dat durf ik te zeggen, omdat ik het me jarenlang zelf heb wijsgemaakt.

bfit4life7Het heeft lang geduurd, maar nu zie ik eindelijk dat het een van de vele excuses is geweest om niét keihard aan de slag te gaan.

Ik weiger te geloven dat je, als je continue in alles wat je doet gehinderd wordt door tientallen kilo´s overgewicht, je je echt goed kán voelen.

Want hoe je het ook wendt of keert, je bent je gezondheid aan het saboteren als je je lichaam gebruikt als vuilnisbak. Je laat toe dat je wereld iedere dag, week, maand, een klein beetje kleiner wordt.

Zolang je maar trots bent op jezelf en van je zelf houdt.

Als je dat, als obese persoon tegen mij zegt,.. sorry, maar dan geloof ik je niet. Dan denk ik, dat je nog niet (volledig) klaar bent om de knop om te zetten en hard aan je gezondheid te werken.

Niemand wil rondwaggelen omdat je knieen het bijna begeven en je gewicht het moeilijk maakt óm te bewegen. Je wilt niet altijd maar weer naar de XXL sectie van kledingzaken bakken met geld uitgeven om al die speciale grote maten kleren te kopen die je er toch uit laten zien als een hobbezak. Je wilt niet om de zoveel meter even moeten stoppen om uit te hijgen en al helemaal niet door een terrasstoeltje zakken.

Je kan mij met de beste wil en overtuigingskracht in de wereld niet wijsmaken dat je dan trots op jezelf bent en je je zo geweldig voelt.

Overgewicht is een verslaving, een ziekte, een mentaal probleem.

Het zijn slechte gewoontes die je zijn aangeleerd of die je jezelf hebt aangeleerd. Het is een structureel gebrek aan beweging en gezonde voeding. Maar het gaat veel verder dan alleen maar méér calorieën naar binnen werken dan dat je gebruikt.

 

Je vult het grote tekort aan zelf liefde

en respect voor je lichaam op met lege calorieën

en korte termijn voldoening.

 

Je moet je volledig realiseren hoe groot de impact is van je mentale en emotionele gesteldheid op je gewicht. En heel eerlijk durven toegeven hoe erg dat overgewicht in de weg zit en je gezondheid schaadt.

Pas dan kan je gaan kijken wat je moet doen om dingen structureel te veranderen en stappen ondernemen om je levenstijl aan te passen en je gezondheid op de eerste plaats te zetten.

Pas als je echt 100% eerlijk tegen jezelf bent en stopt om dingen te vergoelijken, kan je serieus beginnen met veranderen.

Dan ben je “niet meer prima zoals je nu bent”… maar dan weet je dat je binnenkort wel méér dan prima zal zijn.