Is Strava de perfecte motivatie of gewoon super verslavend?

Je zou wel kunnen zeggen dat ik een data freak ben. Getalletjes bij kunnen houden en vooruitgang kunnen volgen op een schermpje, het maakt me gewoon gelukkig.

Vooral als er een mooie stijgende lijn zit in mijn prestaties en een dalende in mijn gewicht.

Dan lijkt het opeens veel tastbaarder, echter.

Het is een extra steuntje, als ik het af en toe niet zie zitten. Want als ik naar die cijfertjes kijk, kan ik niet meer ontkennen dat het inderdaad beter gaat.

In eerste instantie gebruikte ik Runkeeper op mijn iPhone, maar sinds ik mijn racefiets heb, ben ik overgestapt op Strava. En sinds dat moment ben ik verslaafd.

Strava, voor degenen die het niet kennen, is een app die je op je smartphone kunt zetten, waarmee je al je fiets- en hardloopavonturen mee kunt bijhouden. Als je een hartslagmeter koppelt, kun je niet alleen zien hoe, waar en wanneer je hebt gesport, je kunt ook makkelijk je hartslag bijhouden.

Tot zover is het vrij oppervlakkig, gewoon leuk om statistiekjes te bekijken. Maar dan komt het. De maandelijkse en speciale Challenges.

Zoals bijvoorbeeld de Rapha Womens100K van een paar weken geleden, die me heeft aangespoord mijn eerste 100 kilometer rit te doen.

Maar ook de maandelijkse “Gran Fondo” uitdaging. Dan krijg je een mooie badge op je profiel als je in een rit maar liefst 130 kilometer hebt gereden.

Of de speciale uitdagingen zoals de SIS challenge, waarvoor je 100 mijlen moest rijden en de Shimano Summer Challenge die je haalt als je 600 kilometer in 16 dagen fietst…

Gisterochtend ging ik op mijn fiets zitten. Met nog ruim 290 kilometer te gaan binnen 4 dagen voor de Shimano Summer Challenge leek het me een goed moment te kijken hoe ver ik zou komen.

Veel hoop om die challenge inderdaad te halen had ik niet meer, gemiddeld 75 kilometer per dag gedurende 4 dagen is voor mij toch een behoorlijk eindje trappen.

Maar, ik had via strava.com een mooie route uitgezet langs het kanaal van Lommel, richting Mol, van daaruit naar Herentals, Ham en zo weer terug. Op het stuk richting Herentals, zag ik de kilometer teller door tikken en bedacht me hoe masochistisch het wel niet is, om in een rechte lijn van huis te fietsen.

Omdat je weet dat je terugweg nét zo lang gaat zijn (of langer, maar nooit korter!) en iedere kilometer die je verder gaat, ook weer terug moet. Na zo ongeveer 40 kilometer gefietst te hebben, besloot ik dat het tijd was om terug te keren. Op 70 kilometer voelde ik me eigenlijk wonderbaarlijk fit en goed en besloot om nog een stukje langs het kanaal verder te rijden en van daaruit naar Valkenswaard te gaan. Op die manier was ik in ieder geval redelijk in de buurt van huis, mocht ik echt niet verder kunnen fietsen.

In Valkenswaard zat ik op de 90 kilometer. Recht naar huis dan zou ik rond de 105 uitkomen, maar als ik via Eindhoven en Veldhoven zou gaan, zou ik toch behoorlijk dicht in de buurt van de “Gran Fondo Challenge” komen.

Dus besloot ik het er op te wagen en door te zetten. Een paar weken geleden was dit het punt waarop ik moest vechten tegen mijn lichaam, maar dit keer ging alles gewoon soepeltjes. Misschien had ik beter gedoseerd. Misschien was ik gewoon wat fitter, had ik beter geslapen of wat dan ook, maar ik kwam met een geweldig goede zin door Eersel fietsen.

Wow, ik kan het gewoon!

De teller staat op 120 kilometer terwijl ik nog maar 2 kilometer van huis ben. Ik kan er natuurlijk nog mijn “normale rondje” aan vastplakken, dan zou ik rond de 150 moeten uitkomen …

Dus in plaats van naar huis te gaan, trap ik door naar Postel. Op het kanaal, op een van mijn favoriete segmenten, zit ik precies op de 130 kilometer.

Gran Fondo Challenge in the pocket!

Met een supergrote smile op mijn gezicht fiets ik door. Het gaat lekker. Ik kan er zelfs nog een stukje op 33 km/uur uitpersen en het lijkt wel of ik gewoon alleen maar mijn rondje heb gedaan.

Als ik in Luyksgestel aankom, staat de teller op 150. Nog 3 naar huis of nog 10 extra en dan ook meteen de SIS Challenge pakken en mijn eerste 100 mijlrit rijden.

De keuze was vrij simpel …. 100 mijlrit natuurlijk!

Thuis aangekomen lijkt het me onwerkelijk, dat ik het inderdaad heb gedaan. Terwijl ik eigenlijk niet eens was weggefietst met het idee zo ver te gaan.

Als ik inlog op mijn Strava account en mijn data overzet, zie ik het volgende schermpje:

Strava

Natuurlijk heb ik het daar niet voor gedaan, maar wow, toch wel even lekker hoor, die badges op een rijtje.

Ik ben er nog niet helemaal uit of het motivatie is of gewoon een verslaving, maar geloof wel dat de vechter in me is wakker geworden, eindelijk.