Op de Racefiets: In de Ban van de Cijfertjes

Een paar weken geleden schreef ik al over mijn eerste wielrentraining en hoe onwijs veel zin ik had om aan dit avontuur te beginnen. Ik kon niet wachten. Stond te trappelen om m´n schema´s te krijgen, en keihard aan de slag te gaan.

Twee weken later, tijdens mijn eerste uurtje van de 3 die vandaag op het programma staan, vraag ik me af waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Hoe kon ik me toch ook zo´n doel in mijn kop halen.

Ik rij over de dijk langs de Rijn, van Arnhem naar Heteren. Een paar weken geleden was ik daar nog zo. Zonder te kijken naar mijn hartslag, met zwaarder verzet en lagere cadans.

Vandaag heb ik de wind tegen.

En niet zomaar een beetje. Het kost moeite mijn fiets recht op de weg te houden. Zal wel komen omdat de Cube een paar kilo lichter is dan de Bulls.

Beneden me het schermpje van de Garmin.

3 Cijfertjes.

Cadans. Hartslag. Tijd.

Ik heb het gevoel helemaal opnieuw te moeten leren fietsen. Daar waar ik eerste gewoon opstapte en lekker onbezorgd wergtrapte, zit ik nu mijn hartslag in de gaten te houden. De opdracht is om in D1 te blijven, die bij mij tussen de 125 en 141 ligt. Ideaal rond de 133 moeten blijven, maar de wind maakt het me niet makkelijk.

Alsof dat niet genoeg is, moet ik ook zorgen dat ik boven de 90 RPM blijf.

Ik voel me compleet achterlijk als ik, druk aan het rondtrappen maar bijna niet vooruitkomend, word ingehaald door een gewone fietser. Het voelt belachelijk.

Mijn innerlijke monoloog begint.

Rustig blijven. Gewoon rustig door ademen. Boven die 90. Rond de 133. Jij hebt je eigen doelen. Blijf in de D1. Jezus hou eens op met stuiteren. Damn wat een windvlaag. Pffff wat ben je ook een koppige trut zeg. Nee niet versnellen dan ga je weer boven die 141. Terugschakelen maar weer om die hartslag naar beneden te krijgen.

Ik word compleet gek van mezelf en die tijd lijkt voorbij te kruipen.

Mijn hemel zeg… moet ik zo écht drie uur op die fiets zitten? De Boretti 165km was niets vergeleken met hoeveel moeite dit me nu kost.

Focussen. Op mijn ademhaling. Op de cadans. Al meteen in dat eerste uur zit ik te rekenen hoe ver het nog is. Hoe lang nog. En dat werkt natuurlijk niet.

Eindelijk zie ik de brug bij Heteren. Een blik op de Garmin. Gelukkig heb ik de snelheid al een tijdje niet meer op het schermpje. Want het voelt diep triest, zo langzaam op de racefiets.

Niet kijken Mir. Het maakt niet uit. De kilometers zijn niet meer belangrijk. Het gaat om de zones. De tijd. Je cadans. Hou die vetverbranding gaande. Hou je vast aan je doel. Je weet waarom je het doet. Trust the process. Alles wat je nu doet, daar ga je beter door fietsen. Die basis. Zorg voor die basis.

Een grote groep ganzen vliegt over me heen. Zul je net zien dat… zou er ook nog wel bij kunnen.

Gelukkig zijn er geen ongelukjes en stiekem moet ik toch wel om mezelf lachen.

Ik herinner ineens dat ik nog een challenge heb staan van Strava. De “Adventure Challenge”.

De rit die ik gisteren had uitgezet om te rijden die ga ik met dit tempo nooit halen vandaag, tenminste niet als ik ook nog tijd over wil hebben voor andere dingen vandaag.

Dus ik besluit de dijk af te gaan en gewoon maar rond te gaan rijden. Zien waar ik uitkom. Leer ik nog een beetje de buurt kennen ook. Want het hele idee van kilometers maken, moet ik uit mijn kop krijgen. Het gaat nu om de tijd in de juiste zones.

Ik merk dat het ineens makkelijker gaat. Nog steeds behoorlijk last van de wind, die nu schuin van de zijkant me om de zoveel tijd de berm in probeert te drukken.

Toch voelt ik me beter. Misschien is het de afleiding van een nieuwe omgeving. Misschien gaat het gewoon echt wat makkelijker.

Of misschien komt het omdat het eigenlijk toch best wel lekker weer is. Een zonnetje in mijn gezicht. Een fiets onder mijn kont. En af en toe even foto´s maken.

Het zal zeker een hele kluif gaan worden. Niet alleen het fietsen op zich, maar vooral het spelletje met mijn eigen hoofd. Mezelf beter leren kennen. Motiveren. Doorzetten. Maar zeker ook leren waarderen en betere keuzes maken.

Lange termijn doelen verkiezen boven snelle voldoening.

IMG_2347Zorgen dat ik op het juiste pad blijf, ook als ik even geen zin heb.

Wat me vandaag vooral opviel, is het verschil tussen het eerste uur en de rest van de rit. Daar waar het eerste uur niet voorbij leek te kruipen, was de rest eigenlijk een stuk sneller.

Gevlogen kan ik het niet noemen, want Strava vertelt me thuis dat ik maar liefst een dikke 3 uur lang met een gemiddelde van nog geen 17km per uur heb gefietst.

Even staat het schaamrood op mijn kaken. Heel even schud ik mijn hoofd. Een zucht van berusting.

Toch ben ik tevreden. Want ik ben weer een stap dichter bij mijn doel.