Ik hijg en kom boven: over snobisme op de fiets

Nog voor ik mijn eerste fietsje kocht werd ik door een vriend gewaarschuwd dat wielrenners behoorlijk ijdel waren. Niet alleen moest de fiets het juiste merk zijn en natuurlijk op die en die manier zijn afgemonteerd, je kleding moest compleet op elkaar afgestemd zijn en er waren velen dingen die gewoon “not done” waren.

Ik lachte erom.

Ik was immers gewoon een vrouw die graag op de fiets zat en inmiddels compleet verliefd was geworden op dat Bullsje. Niet omdat ie er zo spetterend gaaf uit zag en gewoon ontiegelijk fotogeniek was, maar vanwege het gevoel dat ie me gaf.

tumblr_ls5wfxBJv91r3h39do1_500Die vrijheid, die rust in je kop, die adrenaline die af en toe door je lijf giert. Er ging een wereld voor me open. Ik zag ineens dingen en plekken die ik anders niet had gezien. En hij paste zich prima aan hoe ik me op dat moment voelde.

Het perfecte trainingsmaatje dus en op zijn tijd ook nog eens de geduldige therapeut.

Mijn fiets liet zien hoe mooi de wereld om me heen is, en hoeveel ik heb om reuze dankbaar voor te zijn.

Waarschijnlijk ligt daar ook wel de reden dat ik zo graag alleen fiets. Want ik heb gemerkt dat op het moment je in aanraking komt met andere fietsers, die toon verandert.

Misschien omdat ik er zelf overgevoelig voor ben of dat ik het me inbeeld.

Maar ik krijg maar wat vaak het idee dat er nogal wat afgunst, spiegeling en snobisme in dat hele fietswereldje zit. Veel amateurs die denken te moeten doen als de pro´s. Veel mensen die neerkijken op je als je gemiddelde ver onder dat van hun ligt of je eigenlijk te snel uitklikt.

Als je een heuveltje niet snel genoeg op komt of stil valt. Want dan rijd je ze natuurlijk in de weg.

Zelfs neerbuigende opmerkingen maken over je gehijg of dat je wel wat extra kilometers kan gebruiken. (yeah, whatever!)

En ook tijdens toerritten, waarvan één van de regels in het reglement altijd is dat het géén wedstrijd is, zie je veel wegpiraten. Gewone mensen zoals jij en ik, die het op de racefiets ineens nodig vinden om anderen af te snijden en onderling elkaar de loef af te steken, om maar nét even die extra seconde “winst” te pakken.

Ik nam aan dat het erbij hoort. Iedereen beleeft natuurlijk deze sport op zijn eigen manier en ach wat weet ik er ook van. Ik vind fietsen gewoon leuk.

Waar ik me wel een beetje aan begin te ergeren is de hele “vrouwen op de fiets” hype.

Groepjes speciaal voor vrouwen, kleding speciaal voor vrouwen en allemaal slimme marketing om producten aan de vrouw te brengen.

Natuurlijk. Ik geef toe, fijn dat er speciale zadels zijn voor “onze standaard” bouw. Fijn dat ik kan lezen hoe ik wel en niet mijn poes moet scheren en verzorgen om niet door te zitten. En ook fijn dat er wordt uitgelegd hoe je in zo´n bibs kunt plassen zonder compleet naakt te gaan.

Maar… als het totaal doorslaat… waar zijn we dan mee bezig?

Waarom moet ik rose aan omdat ik een vrouw ben?

Is zo´n speciale vrouwenfiets nou echt nodig, of heb je gewoon meer aan een goede meting met daarbij behorend frame. Zelfs als dat, oh help!, een zogeheten “mannenframe” is?

En waarom is het in hemelsnaam zo´n dingetje om een totaal onbekende man op een fiets voorbij te gaan, omdat het toevallig een man is?

Een tijdje terug zag ik een berichtje voorbij komen op Facebook. Over hoe iemand keihard werd ingehaald door een man, die even later aan de kant stil stond.  “Stukken aan zijn fiets fingerend en ondertussen zo goed mogelijk probeerde niet te hijgen”.

En hoe zielig dat dan wel niet was.

Mijn maag draaide om.

Want in plaats van motiveren en elkaar omhoog helpen ,hebben dit soort berichtjes een tegengesteld effect. Bij mij in ieder geval.

IK persoonlijk zou in ieder geval niet graag met iemand rijden die het nodig vindt om iemand anders, man of vrouw, belachelijk te maken. Áls ik al met iemand wil gaan fietsen, is dat om te leren van elkaar, om een gezellige tijd te hebben en misschien om samen beter te worden. Passie voor de fiets delen.

Waarschijnlijk ben ik super naïef wat dat betreft, want daar gaat recreatief wielrennen natuurlijk niet over.

Sportieve lolletjes tussen bekenden onderling, geen punt. Gezonde competitiveit moet kunnen natuurlijk.

Maar iemand te kijk zetten… iemand naar beneden drukken of zomaar afkraken om jezelf beter te voelen.

Tja… dan geloof ik dat je het niet helemaal begrijpt.

Als je het nodig hebt om iemand anders weg te drukken, af te kraken of naar beneden te halen, heb je volgens mij zelf nog een lange weg te gaan. Om te groeien en de kracht te vinden om anderen juist te motiveren en inspireren. Je hand uit te steken en te helpen.

Ook om in te zien dat je nooit of te nimmer iemand zomaar op “een moment” kan beoordelen.

Zeker niet als je die persoon verder niet kent, het verhaal erachter niet kent. Niet in zijn schoenen hebt gelopen, of in dit geval, op zijn fiets hebt gereden. Want dan weet je niet waar die persoon op dat moment mee bezig is. Waar hij of zij vandaan komt. Wat de weg naar dat moment is geweest. Wat de motieven zijn, trainingsdoelen en ga zo maar door.

En dan denk ik “jammer”… Een gemiste kans.

Ik zie trouwens ook veel mooie berichten voorbij komen. Van geweldige trainers die zich inzetten om mensen hun doelen te helpen bereiken. En dan denk ik, wow wat gaaf, als je dat kan! Gewoon een mens nemen zoals hij of zij op dat moment is, en helpen vooruit te komen.

 

Elkaar helpen.

Motiveren.

Aanmoedigen.

Steunen.

Inspireren.

Doorzetten.

Verbinden.

Samen genieten.

Delen.

Doelen bereiken.

Kortom…Leven.

 

Ik geloof dat dáár de kracht moet liggen van sport, onafhankelijk van sekse, geaardheid, fysiek en conditie op dat moment.

En wat de titel betreft… Ja ik hijg op de fiets. Op zijn tijd, als ik even door wil pushen. Als ik met mijn doelen bezig ben. En zeker als ik moet klimmen.

Ik heb trouwens ook oordopjes op zak. Voor de mensen die zich meer storen aan mijn gehijg dan aan hun eigen karakter 😉