Hoe ik zelf over dikke mensen dacht

Ik ben al eens vaker een blog begonnen over hoe het is om als dik mens door het leven te gaan. En over wat je wel en niet moet of kan zeggen om een dik persoon te helpen. Iedere keer weer heb ik die blogs gewist en weg gegooid, want een stemmetje achterin mijn hoofd riep hard, “niet zo zeuren Mir, ´t is allemaal je eigen schuld dus geen excuses gaan maken!

Maar nu ik een stuk verder ben op mijn pad naar een gezonder en fitter lichaam, merk ik dat al die dingen die “ooit”  tegen me gezegd zijn nog steeds een invloed hebben op hoe ik mezelf zie. Waarschijnlijk is het mensen eigen, maar het lijkt wel of iedereen continue overal commentaar op moet geven.

Alsof anderen naar beneden drukken helpt bij wat toch al zo´n lastige strijd is. Alsof “we” zelf niet weten dat we te dik zijn. Alsof het makkelijk is om zomaar ineens weer dun en fit te zijn.

Terwijl ik door google zat te bladeren, kwam ik iets tegen waar ik eigenlijk best wel even van schrok. Voor de mensen die niet weten hoe google werkt, als je iets intypt, wordt je zoekterm automatisch aangevuld met de meest gezochte mogelijkheden.

Zo werd mijn gevoel bevestigd dat je als “dik mens” vaker veroordeeld wordt dan dunne mensen:

 

IMG_3956

Minder verdienen, maar wel minder betalen, terwijl er niet eens suggesties worden geven als het gaat om wat dikke mensen wel mogen.

IMG_3957

Als je dan snel even googlet op wat dunne mensen moeten, komt daar toch echt niet naar boven dat die minder moeten verdienen, of meer moeten betalen, terwijl “dun” natuurlijk niet meteen betekent dat ze zoveel gezonder zijn of zoveel beter in hun werk.

IMG_3958

IMG_3959

View story at Medium.com

Nou vind ik het al erg genoeg dat er zoveel vooroordelen bestaan over dikke mensen. We zijn lui, stinken, waardeloos en een hele rij beledigingen meer.

Maar ik persoonlijk nog veel erger vind, is dat ik na al die tijd een heleboel van die dingen ben gaan geloven.

Als je continue van allerlei verschillende kanten hoort dat je niet deugt, is het heel erg moeilijk om daar tegenin te gaan namelijk.

Dus ja, ik geef het toe. Ik denk dat dikke mensen niet van zichzelf houden. Dat ze minder kunnen. Minder doorzettingsvermogen hebben. Ik denk dat ze “gewoon minder” zijn.

En als consequentie van die gedachte die me al die jaren bewust en onbewust is doorgedrongen, dacht ik al die negatieve dingen ook over mezelf.

Ik dacht dat ik minder waard ben. Minder kon. Minder aantrekkelijk was. Minder verdiende. Minder rechten had om gelukkig te zijn. Want als (bijna) iedereen dat om me heen continue op allerlei manieren liet weten, zowel verbaal als non-verbaal, bewust als onbewust, dan zouden ze toch wel gelijk hebben?!

Pas veel te laat ben ik er achter gekomen dat mensen een heleboel dingen “niet zo bedoelen”. Ze denken en zeggen het wel, maar bedoelen het niet zo…

Waar ik helaas ook pas op veel latere leeftijd ben achter gekomen, is dat de mensen die anderen naar beneden duwen, dat alleen maar doen omdat ze zelf niet de kracht hebben om anderen omhoog te helpen.

Omdat ze zelf zo laag zitten, willen ze anderen ook naar beneden trekken om toch op dezelfde hoogte te zitten.

Een persoon die zelfvertrouwen heeft en daadwerkelijk van zichzelf houdt, heeft het namelijk niet nodig om anderen naar beneden te duwen of te vernederen om zichzelf beter te voelen.

Een persoon die zelf die innerlijke kracht heeft, helpt anderen juist omhoog!

10295721_1074774735900812_8338280502526673905_nBeetje bij beetje kruip ik uit dat vette lijf. En beetje bij beetje kruip ik weg van al die nare dingen die ik altijd over mezelf heb gehoord en gedacht.

Niet alleen het vet loslatend, maar ook alle pijn en verdriet dat erbij heeft gehoord. En dat gaat af en toe met horten en stoten. Er zijn tijden dat de kilo´s er af vliegen. En tijden dat alle emoties eruit knallen.

Van balans is dus nog even geen sprake, maar ik blijf geloven in het proces.

Ik blijf mijn doel voor ogen houden en weet inmiddels dat het geen rechte weg is. Maar zoals ik maar op een of andere manier óp dat pad blijf, ik er uiteindelijk wél kom.

Het zal vast nog een hele tijd gaat duren voordat ik mezelf ECHT kan zien zoals ik me graag zou willen zien.

Voordat ik met volle 100% vertrouwen kan zeggen dat ik er zeker mag zijn als mens. En dat ik er weer in kan geloven.

De momenten dat ik langs de spiegel loop en denk “DAMN, je ziet er goed uit Mir!” komen gelukkig steeds vaker voor!

Het is uiteindelijk een beetje raar blog geworden, maar volgens mij zijn er (helaas) veel mensen die hun eigen gevoel en/of ervaring er in herkennen. Vandaar dat ik het hier ook deel.

Heel veel liefs van Mir