Het vlieggordel trauma

Van het moment dat er gepraat wordt over het boeken van een vlucht om familie te bezoeken schoot ik de laatste jaren spontaan in de stress. Zodra de reservering geplaatst was, begon ik het te voelen. Zou dit dan die keer worden dat ik écht niet meer in die vliegtuiggordel zou passen.

Zou ik deze keer een verlengstuk moeten vragen, terwijl ik de passagiers om me heen met afkeuring zag kijken. Of met opluchting, omdat ik niet naast hén zat.

Ik geloof niet dat dunne mensen zich ooit ook maar voor kunnen stellen hoe het is om met een log, vet en groot lijf door het leven te gaan. En hoe moeilijk het is, om die spiraal te verbreken.

Want hoe dikker je wordt, hoe moeilijker het is om te bewegen, hoe ongelukkiger je voelt, hoe makkelijker is om die pijn te verzachten met een greep in de snoepla.

Een van de dingen die ik echt gruwelijk heb gehaat, is het gevoel dat ik tegen andere mensen aanstond. Lichamelijk contact zonder dat ik dat wilde. Maar dat ik gewoon niet verder mijn vet naar binnen kon zuigen of mijn buik kon intrekken, om ruimte te scheppen.

Door menigtes lopen was een regelrechte kwelling voor me. Ik voelde me dan zo vreselijk opgelaten en groot, een stoorkanaal, zonder te willen.

En vliegreizen werden iedere keer erger. Die krappe stoelen waren nog niet eens het aller ergste. Op een of andere manier vinden die buikrollen hun weg over de stoelleuning en als je maar hard genoeg wiggelt en drukt, pas je er net in.

Maar dan … die gordel.

Die moét dicht.

Vooral vorig heb ik daar nachtmerries van gehad.

En de allerlaatste vlucht sloeg de schrik om mijn hart, toen ik echt mijn best heb moeten doen, hard heb moeten trekken en drukken, om die gesp inderdaad dicht te klikken. Ik kan me nog levendig voor me halen, hoe mijn hart te keer ging en de tranen stonden te dringen achter mijn ogen. Een rode kop, zwetend want ik had het natuurlijk super warm gekregen van die stress en zo diep ongelukkig.

Maar toch heeft het nog een half jaar geduurd, voor ik écht stappen heb ondernomen en die knop heb kunnen omzetten. Een half jaar van mezelf overtuigen dat het anders moest. Dat ik een beter leven waard was. Dat ik mezelf zou kunnen veranderen, dit keer voorgoed.

Vandaag gingen we weer op familiebezoek, een weekje Sevilla met het vliegtuig. Zoals altijd zat ik bij het raam, mijn partner in het midden en in het gangpad zat een andere vrouw. Ik had stiekem medelijden met mn partner, die andere vrouw was enorm, en hij zat compleet ingesloten …

IMG_1633Toen ik ging zitten, merkte ik meteen het verschil. Geen gepers meer nodig, geen heen en weer gewiggel. Ik kon gewoon normaal gaan zitten en zelfs nog vrij bewegen. En de gesp, ik had zoveel ruimte over, dat ik er een foto van moést maken en die nog naar mijn moeder heb gestuurd voordat we vertrokken, wat een opluchting!

En toen gebeurde waar ik al die tijd zo vreselijk bang voor was geweest. Niét met mij, maar met de vrouw die naast mijn partner zat. Ik zag haar heen en weer gaan in de stoel, trekkend aan de gordel, proberen de gesp zover mogelijk aan het einde te doen, om m toch op een of andere manier dicht te klikken.

Het ging niet.

Ze moest de steward vragen om een verlenging. Ik voelde haar pijn, haar verdriet, haar schaamte, en de tranen sprongen me spontaan in de ogen.

Hier was ik al die tijd zó vreselijk bang voor geweest. En nu zag ik het naast me gebeuren en voelde hoe ik de dans was ontsprongen.

Hoe al dat harde werken me had gered.