Het Franse Fietsenmakertje

Tijdens de laatste lange rit kreeg ik weer een herinnering dat ik toch echt hoog nodig de ketting moest vervangen. Door een tip van een vriend hier in Frankrijk, reden we op dinsdag (met een vreselijke kater) Saint Léger sur Dheune binnen, op zoek naar de fietsenmaker.

De werkplaats is een enorme bende, van alles ligt ogenschijnlijk door elkaar. En een gedrongen mannetje met te korte broekspijpen staat me te woord. Hij doet me denken aan Louis de Funes, met zijn drukke manier van praten en guitige gezicht.

In gebroken Frans kreeg ik het voor elkaar uit te leggen wat er aan de hand is. Binnen no-time hangt mijn Bullsje op de standaard en is zijn ketting verwijderd. Met een behendigheid waar ik alleen maar jaloers op kan zijn zijn de bladen, derailleur en cassette schoon en ontvet.

Een doosje met nieuwe ketting ging open en een oogopslag was genoeg om te zien dat dát niet ging passen. De ketting werd weer opgerold en ging terug in het doosje. Na veel gerommel en nog meer gevloek, kwam er een ander doosje te voorschijn. “10 velocités, oui oui c´est bien eh”….

En toen kwam het.

Mijn extra lesje vloeken in het Frans.

No… niet “bien” … meer “putain” … “bordèl” …. en zelfs een beetje “mérde” kwam er aan te pas.

Maar ook deze ketting ging het niet worden. Uit zijn lichaamsstaal begreep ik dat het een probleem ging worden. Hij had niet de juiste ketting op voorraad.

En al ben je nog zo´n geweldig machtig fietsje, zonder ketting gebeurt er weinig.

Weer ging hij de winkel in en op het beeldschermpje dat was opgesteld in de workshop ter beveiliging, zie ik dat er een nieuwe fiets uit de winkel word gepakt. Zou die ketting dan wel passen?

Gelukkig was dat inderdaad de juiste. Snel erop, schoon, doorsmeren, alle versnellingen werden getest en goed bevonden. Nog even snel een checkje of alles goed werkte en na te betalen waren we weer op pad.

IMG_0621

1 bezoekje is niet genoeg

Maar twee dagen later hing je daar weer.

Na een ritje Beaune en terug met de nodige klimmetjes, bleek dat ik met geen mogelijkheid op het binnenblad kwam.

Of soms ineens toch wel, maar niet als ik zelf wilde schakelen. En het buitenblad kostte heel veel moeite en kracht… niet echt ideaal.

Dus ik besloot terug te fietsen naar het fietsenmakertje.

Dit keer zou het wat moeilijker worden alles uit te leggen, dus onderweg langs het kanaal probeerde ik in mijn hoofd al allerlei zinnetjes uit.

Het klonk stiekem helemaal niet zo verkeerd in mijn eigen hoofd.

Aangekomen bij de werkplaats begon ik meteen hotend en stotend uit te leggen wat het probleem was. Feuille inferior marche pas … zoiets moest het toch zijn. et le feuille exterior marche trop dure.

Al snel hing de Bulls weer op de standaard en ging het fietsenmakertje alle versnellingen langs. Op het oog, zo zonder gewicht op de fiets liep het allemaal vlot en lekker.

Dus wat zeurde ik nou?

Snel onverstaanbaar gebrabbel waarvan ik maar net op kon maken dat alles goed zou moeten lopen. Tja… maar dat deed het dus niet.

Mais ce ne marche pas bien

Ik hield voet bij stuk.

Bulls van de standaard en daar stapte het kleine Franse fietsenmakertje op.

Met zijn klompen en veel te korte beentjes. Heen en weer wiebelend over de keitjes de weg op om het zelf te proberen.

Een paar minuten later was ie terug.

De grijns op zijn gezicht is verdwenen, “C´est vrai, ce ne marche pas bien…”

Weer op de standaard, gepriegel en gedraai.

Van een afstandje bekijken, weer wat bijstellen en aandraaien. Nog meer gebrabbel, “pfffff….il n´est pas droite“.

Gesleutel, weer bekijken, alle versnellingen langs. Hij lijkt tevreden te zijn.

 

Lesje schakelen in het Frans

Dan krijg ik een spoedlesje schakelen in het Frans. Welke tandwielen bij welk blad horen. Hoe en waarom. Dat 21 versnellingen eigenlijk een groot aantal versnellingen dubbel heeft en dat je altijd met je ketting zo recht mogelijk moet fietsen. Hij laat me uitgebreid zien waar de knelpunten zitten.

Hij pakt mijn Bullsje weer van de standaard af om nog even te testen.

Dit keer vraag ik of ie ook nog even kan luisteren naar het tikje dat ik continue hoor als ik trap.

Hij buigt even over mijn fiets heen en bekijkt de pedalen.

Draait er aan, wrikt wat heen en weer en begint uit te leggen dat het geklik waarschijnlijk van de pedalen is. Dat er wat zand tussen zit en dat het wel weg zal gaan na een schoonmaakbeurt.

Maar, hoe irritant het ook is, het toch wel weer terug zal komen.

Ach, als het daar door komt, maakt het me niet zo veel uit.

Dan stapt hij met die te korte beentjes weer op. Wiebelend van de ene kant naar de andere kant in het zadel, rijdt het fietsenmakertje weg.

Ik zie hem schakelen, van binnen- naar midden- naar buitenblad en weer terug.

Dit keer gaat alles soepel.

Gelukkig, denk ik nog, je bent weer helemaal OK. Dan kunnen we weer verder mooie ritjes gaan maken en nieuwe uitdagingen aangaan.

Alors… tres bien” zeg ik nog, want ik had gezien dat de versnellingen nou soepel liepen.

Hij stapt af, kijkt met een bedenkelijk gezicht even naar mijn fiets en krabt over zijn hoofd.

 

“Ce n´est pas tres bien”…

Het zijn niet de pedalen die het geluidje veroorzaken, maar scheurtjes in het aluminium frame. Hij bekijkt de fiets van boven tot onderen maar kan niets vinden.

Probeert me gerust te stellen door te zeggen dat het nog geen probleem hoeft te zijn.

Dat ik nog wel een tijdje door kan fietsen, maar dat ik vooral erg op moet letten als ik je schoonmaak. Alle lasnaden goed moet controleren. En mocht ik dan een scheurtje zien, ik daar mee naar de fietsenmaker moet gaan.

Mijn hart voelt als lood aan.

IMG_0626De weg terug langs het kanaal is opeens een stuk minder aangenaam, al doe je nog zo je best me te vermaken.

Aan het einde van de rit is dat gevoel gelukkig een beetje gezakt, als we nog even bij een bruggetje stoppen om wat foto´s te trekken.

We gaan er gewoon door samen en zien wel wat er gebeurt. Voor nu nog maar lekker genieten, want daar zorg jij wel voor!