Het Clubjoy Cycle kwartje begint langzaam aan te vallen!

10404189_794617880593838_5356499873610953673_n Zoals ik een paar weken geleden al schreef, ben ik bezig met een opleiding via ClubJoy om cycle instructor te worden.

Nou loop ik dus al weken te stressen omdat ik me er maar niet toe kon zetten die nummers in mijn hoofd te stampen en áls ik er dan eindelijk voor ging zitten, kreeg ik het er gewoon niet in.

Ik hoorde van mensen om me heen die dit of een soortgelijk traject al hebben doorlopen, dat je ineens anders naar muziek luistert.

Dat deed ik eigenlijk als sinds ik was begonnen met spinnen, maar zoals zij het beschreven, nee, zo beleefde ik dat niet.

PANIEK!

Ik had al kleine kaartjes gemaakt per nummer, om af en toe te kunnen spieken. De hele tekst uitgeschreven en geprint om er van allerlei opmerkingen bij te zetten. Herhaling. Nog meer herhaling. Uiteindelijk de knop gevonden om de stem uit te zetten maar nog wel de muziek te horen. Luisteren, nog meer luisteren. Ook maar een nieuw schrift gekocht om de choreografie erin te zetten per nummer met bijbehorende informatie.

Jezus… zo moeilijk zou ik het toch niet moeten vinden?! Twijfel… ben ik hier dan te oud voor? Te dik? Te dom? Te a-muzikaal? Kan ik het niet beter gewoon bij spinlessen volgen houden in plaats van ze zelf te willen geven?! Want daar ben ik nu wel achter… gewoon een lesje volgen is niet te vergelijken met de les zelf geven…

Af en toe een marathonnetje mee doen en ik ben gelukkig… Dus waarom zou ik mezelf zo in de stress werken omdat ik een paar simpele nummertjes er maar niet in lijk te krijgen?!

Het begon een grote vergissing te lijken en de drempel om voor die spiegel naast de geluidsinstallatie te gaan zitten werd steeds groter.

Maar ineens in alle vroegte, voor het eerst in al die weken, klikte er iets van binnen.

Ik zag de opbouw van een nummer.

Ik zag de blokken. De logica. Wanneer omhoog en weer gaan zitten. Herkenbare punten en het kwartje begon voorzichtig te vallen. Nog ruim 2 weken en dan moet ik mijn examen doen, veel oefenen, herhalen en vanaf volgende week bijna dagelijks gewoon op die spinfiets gaan zitten en nummer voor nummer blijven oefenen totdat ik alles kan dromen.

Komt allemaal goed, toch?

Dat was het plan. Totdat ik geheel onverwachts de volgende ochtend de vraag kreeg of ik het al zou aandurven een les in te vallen. Mijn hart gaat als een gek tekeer bij het lezen van dat berichtje. Invallen?! Nu vanavond al?!

Ik kijk op de klok en zie dat ik, mocht ik ja zeggen, nog een aantal uur kan proberen de hele choreografie in mijn hoofd te krijgen. Foutloos zal het zeker niet worden.

Ja.. nee… ja…. nee… zal ik het aandurven… zal ik er gewoon voor gaan?

Gisteren in de auto zei ik nog tegen mijn fietsmaatje dat ik nog een hele tijd moest oefenen wilde ik de choreografie echt erin krijgen. Dat ik vorige week relaxed zou gaan oefenen, ieder nummer tig keer herhalend.

In een opwelling zeg ik “JA!” en zit er aan vast. No way back.

De rest van de dag sta ik te stuiteren van opwinding en zenuwen. Wat als ik compleet dichtsla? Wat als iedereen me dan aan zit te kijken, doortrappend, braaf wachtend op mijn cues? Wat als de CD breekt? De batterijen van de headset ineens leeg zijn. Wat als ik, net als gisteravond, ineens niet meer uit de klikpedalen kom?

Van allerlei kanten beginnen privé berichtjes binnen te komen. Met goede tips. Super lieve commentaren en aanmoedigingen.

“Jij kán dit Mir” … nou moet allen ík dat vertrouwen nog in mezelf hebben.

De rest van de dag probeer ik zoveel mogelijk nog erin te stampen, en te hopen dat mijn benen het na een zwaar dagje gisteren het volhouden. Toch nog maar even in een warm bad, spieren laten relaxen en meteen maar even de beentjes scheren…

Een soort verantwoordelijkheidsgevoel komt ook bovendrijven. Uiteindelijk moet ik toch dat uurtje er voor zorgen dat die mensen het naar hun zin hebben. Dat ze lekker kunnen trainen en doen waar ze voor gekomen zijn.

Ik lach om mezelf… “mens mens, wat kan je jezelf toch vreselijk druk maken om niks.

11062375_795235117198781_7379436908549688945_nDe gele fiets staat al klaar. De extra batterij voor de headset leg ik klaar, naast de 2 flessen water en een extra CD, just in case.

Nóg een keer snel door alle nummers bladeren, terwijl ik een super lief aanmoedigende app krijg.

Aan de andere kant zijn ze er ook klaar voor.

Ik app een foto terug, we gaan er voor!

En dan beginnen de spinners één voor één binnen te druppelen. Een paar verraste blikken, hier en daar verbazing. “hey die hoort daar toch niet te zitten”, want normaal zit ik gewoon op een zwarte fiets…

Maar veelal super enthousiaste reacties… we gaan het meemaken…

Tegen de tijd dat ik de les moet starten zit ik compleet te stuiteren op de fiets. De adrenaline giert gewoon door mijn lichaam en ik ben allang blij dát ik kan praten. Lichten gaan uit. Damn… zo kan ik dus mijn spiekbriefje en aantekeningen echt niét lezen… Diep ademhalen en we gaan van start.

Tijdens het tweede nummer vraag ik me af hoe ik er toch in godsnaam bij was gekomen dat ik dit al zou moeten durven. Ik denk aan wat Hanneke me vertelde over haar eerste lessen en probeer een grapje te maken. Voor mezelf, om rustig door te kunnen gaan.

War, Virus, Congregation… “now my world is in your hands“…

Die headset zit veel te los en blijft naar beneden zakken. Ik hoor mezelf niet, dan weer wel.

Halverwege… Ik begin er lol in te krijgen… Wat een geweldige groep mensen hier voor me. En hoe gaaf is het, ze nu van deze kant bezig te zien.

Freezings… Dannic… joggings, runnings… het begint nu ineens snel te gaan. En het begint waanzinning warm te worden.

Zwetend en hijgend aangekomen bij de ultieme klim uitdaging, nog een laatste nummer om te knalle. Geen Ventoux of Stelvio… we gaan door Limburg waar toch ook echt een paar kuitenbuiters zijn. Want uiteindelijk moeten we die Keutenberg, de Kruiswerg en die Cauberg op. Allemaal. Samen.

En dan “ineens”…. de klanken van Whitney Houston… rek en stretch … van de fiets en bedanken. Wat een ontlading.

We leven allemaal nog. Hier en daar is er een trapper losgeschoten,  … en ondanks de (vele) fouten is het uur voorbij gevlogen. Voor mij in ieder geval dan.

In de auto op weg naar huis beginnen de tranen te stromen. Ik kan ze niet tegenhouden, wíl ze ook niet tegenhouden. Ongelofelijk.

Complete ontlading, wat een geweldige gevoel!

Hoe ging het? Pfffff… zoals een eerste keer normaal gaat lijkt me. Zoekend. Fouten makend. Onzekerheid, vinden ze het wel leuk? Wát zei ik nou? “We gaan klimmend omlaag…”? Twijfels, natuurlijk, vooral tijdens de eerste nummers. Maar als er een nummer lekker loopt, is het zo geweldig genieten, zo vreselijk kicken! Daar wil ik meer van!

Het was me de vuurdoop wel. Ik weet waar ik nu voor mezelf op moet letten. Waar ik meer op moet oefenen. Waar ik rekening mee moet houden. En hopelijk krijg ik in de loop van de week nog wat feedback en (opbouwende) kritieken om mee aan de slag te gaan.

Want het is me nu overduidelijk. Ik wíl “DIT” kunnen. Ik wil dit doen!

Aan diegenen die dit lezen en hebben meegespind gisteravond, maar ook aan al die anderen die met me hebben meegeleefd gisteren. Mijn hartelijke dank voor de aanmoedigingen en steun! Zonder jullie had ik dit nooit zo mogen beleven!