Helweek En Helnacht Buiten Je Comfortzone

Weer vreselijk slecht geslapen vannacht, verschillende keren wakker geworden en toen de wekker uiteindelijk ging, toch nog even kwartiertje blijven liggen. Het lijkt wel of ik op vakantie ga en bang ben dat ik me verslaap… Dat belooft nog wat voor deze lange lange dag, ben nou al moe!

Want nu het meest verontrustende punt van vandaag is toch wel dat ik de hele nacht door moet gaan zonder te slapen. Dat betekent dat ik wakker moet blijven vanaf 5 uur donderdagochtend tot 10 uur vrijdagavond.

Verder mag ik geen social media gebruiken (onmogelijk, daar ik ook met social media werk, maar in ieder geval op erg laag pitje gezet de hele week al), gebruik van de auto minimaliseren, alles doen wat ik altijd heb uitgesteld en de strijd aangaan met datgene waar ik het bangst voor ben.

Nou had ik dus al een hele lijst met klusjes klaargemaakt voordat de helweek begon, en het grootste gedeelte van die klusjes is al daadwerkelijk gedaan. Maar er zijn er nog een paar overgebleven, die ik expres bewaard heb voor deze donderdagnacht, omdat ze weinig geluid maken.

Ik kan mijn lol op dus ´snachts, als ieder normaal mens gewoon lekker ligt te pitten …

Vandaag is de dag dat ik compleet buiten mijn comfortzone moet gaan. Alles aanpakken dat ik heb uitgesteld en extreem lang wakker blijven, doorzetten en mijn angsten aanpakken.

Heel lang heb ik moeten nadenken over hetgeen waar ik het bangst voor ben.

Ik kan namelijk niet zo een twee drie antwoord geven op die vraag. Heel lang dacht ik dat ik bang was voor hoogtes. Op een trapje klimmen vond ik vreselijk en alleen al het idee om op een stoel te gaan staan vond ik bizar eng.

Maar, nu ik zoveel ben afgevallen, lijkt die angst ook voor een groot deel te zijn weggevallen en het is dan ook niet echt de grote uitdaging die ik vandaag aan moet gaan.

Na tien maanden in mijn “nieuwe leven”, ben ik echter nog steeds bang om terug te vallen in mijn oude gewoontes. Bang om zomaar alle motivatie kwijt te raken. Bang om uiteindelijk toch niet mijn doel te halen. Bang om helemaal niet zo´n sporter te zijn die ik me af en toe begin te voelen. Bang om niet door te kunnen zetten of gewoon ineen keer weer alles aan te komen.

De reden daarvoor is vrij simpel. Ik heb al zoveel pogingen gedaan om wat af te vallen, iedere keer zonder blijvend resultaat. En iedere keer dat het er weer bij kwam, voelde ik me een nog grotere lozer.

De angst die ik het liefst aan zou pakken, is er dus niet een die zomaar een-twee-drie op te lossen is en zeker niet in 1 dag.

Sinds het begin van het jaar ben ik echter begonnen met mountainbiken (nou ja, van “mountain” kun je hier in dit vlakke landje niet echt spreken)… en een tijdje terug heb ik een beginnerscursus gedaan om de basis technieken beter onder de knie te krijgen.

Veel geleerd, remtechnieken, beter sturen, meer kunnen doen met de fiets. Maar ik heb vooral ook geleerd dat crashen erg veel pijn doet. Niet 1 maar 2 keer gruwelijk over de kop gegaan, echt mijn hele lichaam zat onder de blauwe plekken!

Sinds die cursus heb ik nog wel wat tamme ritjes gedaan, maar om nou te zeggen dat ik voluit er tegen aan ben gegaan… nee helaas, dat durfde ik niet meer.

De reden… tja… bang om weer zo hard neer te gaan. En dat is toch  balen als je het lekker vindt om door de bossen te knallen!

Dus ik ga mijn angsten aanpakken op de mountainbike. Hellinkjes opzoeken waar ik het spaans benauwd van krijg als ik naar beneden kijk en net zo lang blijven doorgaan tot ik er van kan genieten. Maar dat gaat niet vandaag gebeuren, maar van het weekend.

Voor mij dus een heel symbolische uitdaging, dat ik angsten kan overwinnen.

Angst is ook een sleutelwoord voor de donderdag. Angst kun je overwinnen door een ander belangrijk sleutelwoord te mobiliseren: moed. Moed betekent kracht halen uit je binnenste om te doen wat je eigenlijk liever niet zou doen, maar waarvan je wee dat je het eigenlijk wel moet doen. Het verschil tussen deze twee uitgangspunten is enorm: lafheid versus moed. Kies je het eerste, dan kan dat leiden tot zelfhaat. Kies je het laatste, dan ga je je beter voelen.

Dat stukje uit het boek kwam hard binnen. Lafheid gelijk stellen aan zelfhaat. Ik vond het nogal een bewering. Maar hoe langer ik er over nadenk, en zeker na hetgeen ik hier boven heb geschreven, hoe beter ik me daar in kan vinden.

Nou zou ik zelf niet het woord “Zelfhaat” gebruiken, maar een “een gebrek aan zelfwaardering”. Maar als ik er iedere dag bewust voor kies die angst te overwinnen, ga ik me dus wél beter voelen.

Wat ik heel grappig vond, is dat er in dit hoofdstuk ook een quote stond van Neale Donald Walsch, “Het leven begint waar je comfortzone eindigt.” Ik moest er even om glimlachen, omdat ik de foto hieronder maandenlang als mijn coverfoto op Facebook heb gehad:

10003072_625474917508136_1123929591_n

Nog een kwartje dat valt. Dit hele jaar draait eigenlijk voor mij al om het uit mijn comfort zone stappen en de grenzen op te zoeken. Ik ben niet voor niets de bergen op gaan zoeken met mijn fietsje toen ik het even niet meer zag zitten. En het is niet voor niets dat ik mezelf steeds uitdagendere sportieve doelen stel die ik me vorig jaar nog niet kon durven dromen.

Verder loop ik al een paar dagen over een citaat te denken van Marianne Williamson, niet wetende of ik het er nou wél of niét mee eens ben:

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn. Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het allerbangst voor zijn.

Ik zet hem hier in deze blogpost erbij, om volgend jaar terug te komen. Het kan zomaar zijn dat ik tegen die tijd het antwoord wél weet voor mezelf.

Vanavond lekker 2 uur gaan spinnen, behoorlijk gas gegeven en geknald, dus weer een hoop calorieën verbrand. En de paar uur na het spinnen nog lekker gebruik kunnen maken van de “high” die ik erna altijd voel, dus alles ging als een trein.

02.14… De ergste rotklus is geklaard, bezig aan mijn eerste kop koffie nu de tweede rotklus is gestart. Nog 2 uur en 46 minuten voor de wekker gaat om de “vrijdag” te beginnen. Het heeft wel wat om zo een nacht rond te struinen, in de stilte en op te ruimen, al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik behoorlijk naar mijn bed verlang!

03.17… Tweede kop koffie, tweede rotklus geklaard. Ruimt goed op zo, vooral in mijn hoofd.

04.09… Nog een klein uurtje voor de vrijdag begint en ik ben door de klusjes heen die ik geluidloos kan doen. En heel eerlijk gezegd zijn mijn hersenen nu niet echt in staat om super productief nog even aan de slag te gaan. Al heb ik wel geprobeerd in ieder geval een soort van to-do lijstje nog te produceren voor morgen.

Ik geloof niet dat ik snel nog een keer een nacht oversla. Het belang van goede rust is me overduidelijk. Maar ik moet wel zeggen, dat het een super fijn gevoel is, om een hele hoop eindelijk aangepakt te hebben. Laatjes zijn weer opgeruimd, kastjes leeggehaald, inhoud gesorteerd, beddengoed uitgezocht en gestreken en allerlei spulletjes te koop gezet zodat ze niet langer hier in huis in de weg staan.

Mijn systeem met post-its met taken erop werkt wonderwel. Ook omdat ik op deze manier makkelijk kan schuiven en overzicht houden. En wat een zalig gevoel, iedere keers als ik een blaadje van de muur kan halen omdat de taak is volbracht!

En nu, nu kijk ik uit naar de warme douche, …