Het Gaat Niet (Alleen Meer) Om Het Gewicht

6 Uur, de wekker gaat.

En hoe zalig m´n warme bedje ook is, de fiets wacht op me. Een klein half uurtje later rijd ik richting kanaal. Het is goed fris, en ik voel de tegenwind in mijn gezicht.

Gisteravond leek dit nog een goed plan.

fotoEen kwartiertje later kom ik bij het kanaal.

Het is stil en verlaten en de zon is aan het opkomen, een mooie glinstering achterlatend op het water.

Het was inderdaad een geweldig plan. Geen beter begin van de dag te bedenken!

Ik trap lekker door op een laag verzet en geniet van de buitenlucht.

En van mijn fiets, mijn stoere zalige Bulls.

Onze eerste 1000 kilometer samen zitten er op. En vanaf het eerste moment dat ik opstapte om ´m uit te proberen, ben ik compleet verknocht.

In anderhalve maand heb ik meer gefietst dan in de laatste 20 jaar.

De tranen hebben in mijn ogen gestaan van pijn tijdens het opkruipen van de Trois Croix. Maar ook van pure emotie, vrijheid en geluk, veel meer te kunnen dan ik ooit had gedacht.

Een fietser haalt me in.

Blits pak, nog blitsere fiets, getrainde kuiten en de pedalen op het grote blad rond stoempend.

De verleiding is groot harder te gaan fietsen, maar ik blijf in mijn ritme, …

Heuveltje op om het kanaal over te steken.

Het gaat zo veel makkelijker en soepeler dan de eerste keer, dat ik er om moet grinniken. Op het bruggetje sta ik even stil om een foto te maken en de omgeving diep in me op te nemen.

10609651_692562387466055_1776499706466778057_nZo mooi en zo veel beter dan nog in bed liggen, toch?

Heuveltje af, nog een bruggetje over, bochtjes rechts, links, drempeltjes…

Ik vervolg mijn weg langs het kanaal.

Mijn goede zin wordt steeds beter.

Ik voel mijn wangen samentrekken in een grote smile, zomaar. En zelfs al zou ik het willen, de glinstering in mijn ogen krijg ik niet meer weg.

Nog een brug over, heuveltje af, straffe tegenwind … nog een bruggetje op en weer af, langs de Sas toren en dan een stukje richting Herentals.

Heel even begint het idee te spelen gewoon een heel eind door te trappen en wel te zien hoever ik kom. Maar helaas vandaag nog te veel te doen. Dus na een aantal kilometer draai ik om, weer richting huis.

Deze keer stop ik nergens meer, probeer zoveel mogelijk te focussen op het soepel ronddraaien van de pedalen en gewoon lekker te genieten.

Op het laatste rechte stuk langs het kanaal, voordat ik de weg naar huis moet pakken, gaat het geweldig lekker.

Steeds harder… tot ik niet meer verder kan schakelen op het middelste blad … Ik schakel door naar het grote blad en zet aan.

Even kijken hoe dat voelt vandaag.

Voor ik er erg in heb, zit ik op de 35 km/u. Damn wat gaat dat lekker zeg. Ik trap door, 37, 39… de wind suist langs mijn oren.

Nu ik zo dichtbij ben, moet die 40 ook te halen zijn.

En dan ineens, met 41km/u op de teller valt het kwartje. Het gaat niet langer meer om mijn gewicht, dat is opeens bijzaak geworden.

Het gaat me om de kracht. Om de energie. Het gevoel van vrijheid niet langer opgesloten te zitten in dat dikke lijf.

Het gaat om al die mogelijkheden die ik niet heb kunnen benutten. Uitdagingen die ik niet ben aangegaan omdat het te moeilijk was. Geleefd worden en de controle verloren zijn.

Maar nu op mijn Bulls verandert alles. Ik voel me vrij. Sterk. Gelukkig. Energiek. Krachtig.

De afstand maakt niet meer uit, of het nou 75 kilometer is, of 110, 165 of zelfs verder.

Ik wéet ineens dat er zó veel meer in zit. Zo veel meer in míj, in mijn leven, in mijn lijf. Ik ben nog lang niet in de buurt van mijn grenzen.

En het mooiste van alles is, dat ik zelf de touwtjes in handen heb.

Ik kan zelf kiezen: Stilstaan, méér uit mijn leven halen, of terug gaan naar hoe het was.

Die keuze lijkt me overduidelijk 😉