En dan is alles gewoon teveel en eigenlijk niet genoeg

daily-motivation-910Ruim 14 maanden ben ik nu op weg op dit nieuwe pad. Het is er eentje die begonnen is als een rechte lijn. Zonder afleidingen en super gemotiveerd op mijn doel af.

Een gezonder gewicht, meer energie en geluk.

Ik was niet te stoppen. Niets was teveel en ik was de hele dag bezig om mijn gezondheid te verbeteren.

Veel geleerd over mezelf ook en dat “dit” niet zomaar gaat. Het zijn keuzes die je maakt en waar je volledig achter moet staan. Vaak ook tegen de wensen van anderen ingaan en 100% voor jezelf (durven) kiezen.

Ik bleef doorgaan. Doorgaan met sporten. Doorgaan met doelen zetten. Doorgaan doorgaan doorgaan. Want ik wil niet stoppen.

En toen begon het nieuwe jaar en wilde ik nóg beter van start dan vorig jaar. Want ik heb me opgegeven voor de Amstel Gold Race. Voor spinning marathons. Want ik wil mijn examen gewichtsconsulente gaan halen.

Allemaal doelen die er voor zouden zorgen dat ik op het goede pad zou blijven.

Hier en daar begonnen er barstjes te komen in mijn plannen. De pepernoten gooiden roet in het eten, de motivatie begon te zakken en mijn gewicht begon stil te staan en te haperen.

Maar ik bleef doorspinnen en zelfs een 8 uur durende marathon ging me goed af. Zelfs al was ik nog lang niet op mijn doelgewicht, ik was een stuk fitter dan voorheen.

De twijfels begonnen te komen. Wat als ik het gewoon niet kan. Het niet kan halen? En, is het dan echt zo erg om te zijn, zoals ik nu ben? Als ik in de spiegel kijk, ben ik eerlijk gezegd behoorlijk tevreden. Zolang ik mijn buik inhoud, vind ik dat ik er kick-ass uitzie.

Tja, maatje 44 is natuurlijk nog lang niet dat gezonde gewicht, maar qua conditie voel ik me sterk.

Dus waarom zou ik er nog keihard doorgaan?

Eind februari zag ik bij de NTR Focus een docu reeks “Wie maken je dun?”.

Ik heb er naar gekeken en zat er ineens doorheen. Het heeft echt behoorlijk indruk op me gemaakt om te zien hoe complex het allemaal in elkaar zit. En dat je eigenlijk, als obese persoon, geen kans hebt om écht ooit dun te worden.

Dat de hele voedselindustrie zo geraffineerd (pun intended) in elkaar zit, dat het gewoon steeds moeilijker wordt om inderdaad niet te dik te worden. Dat je denkt de controle te hebben, zelf te kiezen, maar dat je zo vreselijk gemanipuleerd wordt de hele dag en veel van je “bewuste keuzes” helemaal niet zo bewust zijn.

En dat uiteindelijk, hoe je het ook wendt of keert, de oplossing in je voeding ligt. Altijd. Meer calorieën verbruiken dan innemen.

Ik heb de hele serie opgezocht en je kan de afleveringen hier bekijken.

Door samenloop van omstandigheden was ik vorige maand ineens begonnen aan een cursus cycle instructor, en in 8 dagen heb ik zoveel gespind, (opleidingsdagen, marathons, lessen en oefenen), dat het me ineens totaal teveel was.

De lol was weg. Het moest allemaal. Ik moest trainen. Ik moest oefenen. En ja, ik had nog wat marathons op de agenda staan, dus die gingen door. Én ik moest trainen voor de Amstel Gold want daar had ik mijn zinnen al lange tijd op gezet. Én ik moet binnenkort mijn examen halen om gewichtsconsulente te worden. Én dan moet ik op gewicht zijn. Eigenlijk veel eerder al, want die bergjes fiets je niet zomaar naar boven met al die extra bagage.

En natuurlijk gingen de normale spinlessen ook gewoon door.

En terwijl ik druk bezig ben, merk ik dat ik vooral mentaal mezelf zit tegen te houden. Twijfels of het wel allemaal gaat lukken. Of ik het wel kán. Op allerlei manieren probeer ik schemaatjes te maken, om vooral maar alles in te passen. Hier trainen, daar oefenen, studeren, meer trainen, spinnen, nog wat oefenen, dan en dan die en die huiswerklessen af, die week zoveel kilometer op de fiets.

En uiteindelijk doe ik niets. Ik neem mezelf iedere dag voor die avond wel te gaan spinnen en ondertussen ben ik al anderhalve week niet geweest.

Ok, ik heb een spinningmarathon van 6 uur gedaan vorig weekend, een ritje in Limburg met mn fietsmaatje afgelopen woensdag, en een 70 km tochtje op de MTB gisteren met m´n lief.

Maar het is bij lange na niet hetgeen ik écht moet doen.

Ik krijg me er niet toe gezet om die lessen in mijn kop te krijgen. Ik vreet alles wat voor mn neus komt (en wat ik zelf opzoek), in een poging mezelf te vullen met energie. Terwijl ik dondersgoed weet dat het zo niet werkt. Van al die troep word ik alleen maar lui en moe.

Ik voel me gewoon “totaal bluuuuuh” (dat is de medische term trouwens). Ik voel me weer terug bij af.

En terwijl ik van alle kanten complimenten krijg voor hetgeen ik tot nu toe bereikt heb, beleef ik het gewoon even niet zo. Ik had al veel verder moeten zijn. Ik had op mijn pad moeten blijven en meer mijn best moeten doen.

Mijn god wat snak ik naar het weer buiten kunnen fietsen in korte broek…met de zon in mijn gezicht en gewoon kilometers weg te kunnen trappen, gewoon voor de fun.

 

PD… en nadat ik dat laatste zinnetje schreef… ben ik inderdaad gewoon maar op de fiets gestapt, want al is het buiten koud, de zon scheen te aanlokkelijk om niet even naar mijn kanaal te rijden en wat frisse lucht in te ademen. Even voelen hoe lekker het is … de beste remedie!

PicCollage