Een “Klein Steuntje” Overtreft Alles

Nadat ik een paar maanden op internet heb zitten lezen over fietstrainers en allerlei soorten en types heb vergeleken, besloot ik dat het tijd was er aan te gaan denken eentje te kopen. Veel lopen wikken en wegen, want is het echt iets voor mij? Ga ik vrijwillig met regelmaat op zo´n ding zitten? Wordt het een superdure stofvanger en een sta in de weg? Of gaat het daadwerkelijk een gigantische hulp zijn voor me om ook in de winter duurtraining te blijven doen.

Ergens achter in mijn hoofd bleef een stemmetje doorzeuren… “Dat gaat niets worden, zonde van je geld, daar krijg je genoeg van”. Tot ik op een gegeven moment denk aan mijn woorden, de eerste dag op de sportschool… “Geef me eerst maar op voor een 3 maanden abonnement. Het kan zomaar zijn dat ik niet langer kom dan dat, want ik ken mezelf.”

Gelukkig heb ik bewezen mezelf toch niet zo goed te kennen en heb sinds kort gewoon een jaar abonnement.

Wekenlang heb ik dus Marktplaats af lopen struinen op zoek naar een Tacx, zodat ik er van verzekerd was ook in de winter door te kunnen trainen op mijn racefiets. Uiteindelijk had ik voor mezelf beslist de “beste uit het starters-segment” te nemen, daar die lekker binnen het budget zou liggen. Al dat sporten tikt stiekem behoorlijk aan, eerst maar eens bewijzen dat ik het zou gebruiken.

Vorige week zondag zat ik dus weer druk te zoeken. Wie weet dat een of andere gek zijn nieuwe Tacx te koop had gezet hier in de buurt, voor maar een paar tientjes. Tja, hopen kan altijd niet waar?

Uiteindelijk vroeg mijn vriend of ik al iets had gevonden en begon zelf ook mee te zoeken. Niet op Marktplaats, maar op de Tacx site. Hij begon de diverse apparaten te vergelijken, vragend naar de verschillende functies en wat en hoe alles werkte.

Of het niet beter was gewoon nog even te wachten en wat door te sparen maar dan ook meteen een “echte gave” te kopen met virtual reality en meer weerstand enzo. Want “dan zou hij er misschien ook nog wel gebruik van maken op zijn mtb.”

Natuurlijk zou dat het gaafste zijn, ook al zag ik hém echt nog niet op zo´n ding gaan zitten!

Uiteindelijk heeft hij me toch weten te overtuigen nog heel even te wachten tot Sinterklaas. Wie weet zouden er rond die tijd wel mooie aanbiedingen komen. En ach ja, hij had gelijk ook, beter even wachten en doorsparen. Zo´n virtual reality trainer is natuurlijk wel het gaafst. Niet alleen vanwege de filmpjes maar vooral ook omdat er gewoon meer weerstand op kan, en je er nog serieuzer mee aan de slag kan.

En voor mijn doelen volgend jaar komt dat meer dan goed van pas, die serieuze training.

Maar wat schetst mijn verbazing als ik ´s avonds de keuken in ga om het avondeten te maken en ik een envelop vind met mijn naam erop en daarin de volgende brief:

Miri

Een paar maanden geleden, tijdens de familie reunie, zei een van je tantes dat ik jou moest steunen in je plannen om af te vallen. Mijn antwoord was dat het proces waar je mee bezig was, iets van jezelf was en dat alleen jij dat kon doen.

Er is al een tijd overheen gegaan sinds je bent begonnen met je grote transformatie, eentje die niet alleen uiterlijk zichtbaar is maar ook innerlijk.

De uiterlijke veranderingen zijn duidelijk zichtbaar voor iedereen. Maar de innerlijke verandering is een aangename verrassing die maar weinigen zien, zoals je ouders en ik die mogen meemaken.

In feite was het een verrassing voor je ouders, maar voor mij is het dat nooit geweest. Als je weet dat iets gaat gebeuren is het namelijk geen verrassing meer en ik wist dat jij het zou doen.

Jij hebt inmiddels van die hele verandering je leven gemaakt; het spinnen, de racefiets, … Het is hetzelfde voor je geworden als eten en ademhalen. En wie had het gedacht toen we elkaar leerden kennen, dat we samen op de fiets op vakantie zouden gaan?

Ik ben niet alleen trots op je omdat je een 5 uur spinmarathon hebt gedaan, maar vooral omdat het je gelukt is om een van die muren naar beneden te halen die je had opgebouwd voor ik je leerde kennen. En ik ben er trots op dat jij dat hebt gedaan en jij helemaal alleen. Want dat is iets dat maar wordt bereikt door heel weinig mensen.

En nu is mijn verloofde (want ooit zullen we een trouwdatum prikken toch?) een van die mensen die het is gelukt.

Het exacte antwoord dat ik je tante toentertijd gaf was: “Ik zal er zijn wanneer ze het nodig heeft.” En ook al ben ik er van overtuigd dat het niet nodig is, een klein steuntje kan nooit kwaad.

P

PS, kijk even in de tweede logeerkamer…

Met tranen van ontroering loop ik naar boven, want dit briefje komt behoorlijk onverwacht en raakt me diep.

Ja… het spinnen en de fiets zijn een onderdeel geworden van mijn leven op een manier die ik niet had kunnen bedenken toen ik aan dit hele proces begon. Zwart op wit te zien dat hij dat ook zo ziet, dat hij het begrijpt en me daarin volledig steunt is behoorlijk emotioneel voor me.

Want al die tijd heb ik me toch schuldig gevoeld. Al die avonden spinnen en de vele kilometers die ik heb gemaakt, terwijl hij alleen thuis zat. Hij heeft zich ook behoorlijk moeten aanpassen aan mijn nieuwe levensstijl. Maar ik weet nu dat het ok is en dat hij echt achter me staat.

Nog meer ondersteboven kom ik weer naar beneden met twee pakjes in mijn handen. In het ene een band voor fietstrainers zodat je niet je normale wegband naar de kloten trapt en in het andere een Tacx quick release voor het achterwiel… en met grote ogen lees ik het mailtje wat er bij zit.

Een orderbevestiging voor een gloednieuwe Tacx I-Vortex

“Zaterdag wordt ie geleverd want hij was niet op voorraad, dus je zult nog even moeten wachten.”

En op dat moment ben ik compleet sprakeloos… ontroerd, overweldigd en totaal van de kaart.

fotoDe foto is trouwens van mijn eerste echte training…

Dit is zwaarder dan buiten fietsen op de weg. Dit is killing. Hier zal ik iedere keer weer al mijn motivatie voor moeten zoeken. Om in mijn eentje vele kilometers weg te trappen zonder ook maar een steek vooruit te komen.

Ze zeggen dat het dodelijk saai is en vervelend. Buiten fietsen is natuurlijk veel lekkerder. Maar de virtual reality functie zal me mettertijd de verschillende cols ophelpen, wie weet krijg ik er ooit nog lol in ook.

Want dat teveel aan vet moet er koste wat het kost vanaf. En dat gaat lukken, want als je goed kijkt zie je zelfs onderaan de buis zweetdruppels hangen.

En die brief… de brief hangt naast de Tacx.

Zodat ik, mócht ik het ooit vergeten, er aan word herinnerd dat hij achter me staat.