Een Geslaagde ClubJoy Cycle Examendag

Zaterdagochtend 11 april. Over 20 minuten vertrekken we richting Nieuwegein. Ik heb vreselijk geslapen. Redelijk vroeg naar bed gegaan maar vanaf het moment dat ik in bed lag begon alles te draaien. Misselijk en diarree. Bijna niet kunnen slapen. Zenuwen. Koppijn. En ook nu weer lijkt het of ik op het punt sta over te geven.

Spanning, waar ben ik in vredesnaam aan begonnen. Waarom dacht ik dat ik dit zou kunnen?! En dat ik het ook nog eens leuk zou vinden te doen? Nu vind ik het namelijk ver-schrik-ke-lijk! Mijn hart slaat in mijn keel en de tranen staan me bijna in de ogen.

Om 12 uur is mijn beurt. Over een dikke 3 uur kan ik pas eindelijk weer relaxen, zodra de laatste klanken van het derde nummer klinken. Mijn maag draait zich nog een keer om en het huilen staat me nader bij dan het lachen.

Gisteren toch nog even snel een aantal nummers gaan herhalen op de sportschool ondanks dat mijn benen zwaar voelen. In plaats van naar de spiegel toe, heb ik de fiets laten staan, richting “publiek”. Lichten uit zodat ik niet meer kon spieken. En disco lichten aan, gewoon om in the mood te komen. En het ging. De nummers die ik wilde herhalen, liepen vlot. De wissels daar waar ze moesten. Het tellen, de cues.

Maar toch ben ik er nog niet gerust op, dus ´s middags de les nog meer herhaald. En herhaald. Tot mijn kop op barsten stond.

En nu met nog een uurtje de tijd voordat we vertrekken, zit ik te twijfelen. Zal ik nog even, of zo maar laten en op hoop van zegen?

Dadelijk sla ik totaal dicht. Of krijg ik net dat nummer dat me niet goed ligt. Of juist die nummers die me super liggen, maar dan vergeet ik natuurlijk halverwege iets. Af en toe word ik compleet gek van mezelf zeg!

12888_10205670317348877_3494499066962629918_n

Dan “ineens” zit je op die fiets. En daar waar ik dacht dat het een dik kwartier zou duren voor die klote zenuwen weg zouden zijn, waren de eerste beats al genoeg om erin te komen.

Dít was het moment namelijk. Mijn verjaardagscadeautje.

Veelal vertrouwde gezichten voor me. Allemaal mensen die wilden dat je het goed ging doen. Vrolijke, al enigszins bezwete gezichten, aanmoedigende blikken.

En natuurlijk mijn man die was meegekomen om me te steunen. Hij weliswaar niet op de spinfiets, maar wie weet … ooit…

En natuurlijk niet te vergeten mijn maatjes, we waren “The Cycle Chicks on Tour”! Dit was toch wel heel erg speciaal, dat ze mee waren gekomen om me er doorheen te slepen. Geweldig!

Vanaf opleidingdag 1 was het eigenlijk al duidelijk, dit was een topgroepje.

En wat ik had gehoop maar niet zó verwacht, gebeurde gewoon.

Ik kon van dit moment genieten. Er vol voor gaan. Tijdens de eerste jumps dacht ik allang niet meer aan die zenuwen, maar aan de wissels, de peps en hetgeen waarom ik zo van spinnen houd.

En nu ik hier voor al die mensen mijn ding mocht doen voelde het goed, zo goed! Een zaal vol zalige muziek, vol geweldige energie, wat een genot dat mee te mogen maken!

Kicken om dit te kunnen delen met deze groep en al helemaal met mijn spinmaatjes! Wat een geweldige supporters, het kon gewoon niet meer stuk.

Ok… die CD kon dus wel stuk… precies aan het begin van mijn derde nummer. Maar eigenlijk kon dat me ook niet meer schelen.

11092137_801557896566503_6163663044296684600_nSnel wisselen voor een andere en door knallen naar de ultieme klimchallenge, in gedachten opgedragen aan mijn Amstel Gold maatje.

Haar enthousiasme en doorzettingsvermogen zaten vastgebeiteld in mijn achterhoofd. Het nummer vloog dan ook voorbij, eigenlijk zelfs te snel naar mijn zin!

De ontlading erna was enorm. Niet alleen al die spanningen , maar vooral het besef dat ik het had gehaald. Dat kon gewoon niet anders, toen ik al die positieve reacties hoorde.

Afgelopen weken heb ik vaak gedacht dat ik het allemaal compleet verkeerd gepland had. Té snel, en dat ik er nog niet klaar voor was. Dat ik nog te ver van mijn doelen stond om deze cursus te volgen. Maar ook dat het even teveel was met het trainen voor de Amstel Gold.

Maar nu voelt het als een eerste kleine stap richting dat doel. Nog zo veel te leren, maar ik heb even kunnen voelen hoe het is. En ik voel me super gelukkig en dankbaar. Om hier nu te staan, dit te kunnen doen, mogen mee maken en delen met een aantal geweldige mensen.

Tja, dan ben je rijk!

In de namiddag stond me nog een verrassing te wachten, een surprise etentje met familie en vrienden. Lekker aan de Indische rijsttafel. Onderwijl genietend van de sfeer en met nieuwe uitdagingen in gedachten.

11014657_801631626559130_5463577352650584001_nDe dag erna was het namelijk mijn verjaardag en sinds vorig jaar lijkt mijn leven om sport en beweging te draaien.

De cadeautjes waren er dan ook naar… allemaal gerelateerd aan spinning en fietsen… Stiekem moet ik er om lachen eigenlijk. “Om in balans te blijven moet je gewoon doortrappen”.

Als iemand me een paar jaar geleden had gezegd dat ik volledig uit mijn dak zou gaan bij een fietskaart voor “Eindhoven-Parijs” (500 km), de “Ronde van Nederland” (1500 km) of zelfs de route naar Santiago de Compostela (2500 km) zou ik die persoon hartelijk hebben uitgelachen.

Vandaag de dag echter, begint het gelijk te draaien en spinnen in mijn hoofd, “hoe, wat, waar en wanneer”…. Want die uitdagingen ga ik natuurlijk aan!