Dip Dip Dipperdedip

FullSizeRenderEen paar weken geleden vertelde ik in mijn verhaaltje over de Classico Boretti en het feit dat ik me geen wielrenster voel.

Afgelopen weken zit ik in de super-dip-van-de-grootste-dips-allertijden. Door stomme opmerkingen. Door het gat na mijn korte termijn doelen te hebben behaald en geen nieuwe doelen te hebben gesteld. Door gewoon alles beu te zijn. Door het ff niet te zien zitten en mijn grote doel onmogelijk te vinden. Door mentaal gestuntel. Door leegtes die opgevuld werden door volle winkelmandjes meuk.

Ik voelde me negatief. Teneergeslagen. Teleurgesteld in mezelf. En zo niét de optimistische en krachtige persoon die ik wíl zijn.

En in combinatie met een algeheel zwak-ziek-grieperig-snothoofd-gevoel ging ik in een spiraal regelrecht naar beneden. Stomme kleine dingetjes waar ineens een “big-issue” en de motivatie was ver te zoeken.

FAIL FAIL FAIL Die woorden galmen door mijn hoofd. En opmerkingen als ““het moet toch een behoorlijke opgave zijn om die heuvels te beklimmen, met jouw gewicht enzo.”

Zelfs mijn eigen man heeft het tegen me gezegd.

We waren een paar dagen bij mijn ouders op bezoek, fietsen mee. En op een van de klimmetjes daar, kwam het weer op die opmerking uit. Hij fietste iets voor me uit, een lange helling op, maar ik kon er redelijk bij blijven, al hijgend. “Bovenop” zag ik hem afstappen om op me te wachten. En toen ik even later aankwam, zag ik dat het verder omhoog liep. Dus in plaats van te stoppen, trapte ik stug door, gewoon omdat ik niet halverwege wil “opgeven”.

Helemaal bovenaan moest ik dus even op hém wachten. En toen hij aankwam zei hij “super gedaan Miri, knap hoor.” … ehm… duh… jij bent toch ook boven gekomen?! Ja zegt ie, “maar jij bent boven gekomen zonder te stoppen”. Ja tuurlijk. Jij bent gestopt omdat je op mij moest wachten, niet omdat je niet verder kón! Hij bleef volhouden dat het niet zo was en ineens kwam die opmerking van die gezellige Boretti meneer in de nu bijna discussie.

Tja zegt ie, “het is gewoon ook knap dat je dit doet. Je hebt nou eenmaal geen klimmersgewicht en tóch ga je omhoog, al is het op je tandvlees. En door dat extra gewicht is het juist nóg knapper. ” Even ben ik uit het veld geslagen. Kwaad, verdrietig, dat zelfs híj me weer eens extra dik laat voelen.

“Maar je weet toch zelf ook wel dat het zo is. Moet je eens kijken wat je allemaal hebt bereikt. Hoeveel fitter en sterker dat je nu bent. Hoe graag je dit soort dingen nu doet. Niet iedereen kan super slank zijn. Maar jij doet er nu wat aan. Dat kan niet zomaar allemaal weg getraind zijn. Nu moet je alleen zelf nog in zien hoe geweldig het is wat je hebt gedaan tot nu toe, in plaats van jezelf altijd maar naar beneden blijven praten. Ik ben in ieder geval trots op je, en ja, juist omdat je deze heuvel hebt beklommen met jouw gewicht enzo.”

Tijdens de rest van de rit ging er van alles door mijn hoofd. Daar is dat fietsen toch wel de perfecte therapie voor … het verwerken van gevoelens en gedachtes. In mijn hoofd maak ik dan allerlei plannetjes en schema´s om er weer hard tegenaan te gaan…. nu nog in actie brengen…