De knop om voor een nieuw leven

Weer een fijn t-shirt dat eigenlijk veel te strak zit. Nog een fijne spijkerbroek die ik niet meer aan kan. Omdat hij compleet is doorgesleten tussen mijn dijen, of gewoon omdat ik de knoop niet meer dicht krijg.

Mijn klerenkast hangt propvol met kleding in 6 verschillende maten, als het niet meer is.

Het overgrote deel kan ik niet meer aan. Maar zonde om weg te doen, wie weet dat het ooit nog lukt…

En iedere keer dat ik gezellig op stap wil gaan met mijn vriend, begin ik in mijn hoofd van alles te regelen. Waar kunnen we dichtbij parkeren. Had dat terrasje nou wel of geen stoelen waar ik in blijf vast zitten. Zou ik deze keer nog net in die vliegtuigstoel passen? Past de riem of moet ik dan, hoe beschamend, vragen om een verlengstukje… Vooral ook maar genoeg deo meenemen als we een stukje moeten lopen.

De controle over mijn leven is compleet overgenomen door mijn overgewicht.

Ik lees alles wat los en vast zit. Over lijnen, goede oefeningen om snel af te vallen, dieten die wel werken, pillen, shakes, voedingsmiddelen die wel of juist niet goed zijn.

Ik weet er onderhand alles van af!

De theorie is zo makkelijk. Meer calorieen verbranden, minder calorieen naar binnen. En ik ben toch redelijk intelligent… waarom lukt het me dan niet om naar een gezond gewicht te gaan? Wat haal ik gevoelsmatig uit dat overwicht, dat het het me waard is door te blijven lijden?

Hoe meer ik lees en hoe langer ik om me heen kijk, hoe duidelijker het wordt:

Ik heb een probleem met eten, misschien kan je het zelfs wel een eetverslaving noemen, maar meer dan dat.

Ik heb een PROBLEEM.

Over het algemeen probeer ik veel groente te eten, en zijn mijn normale maaltijden toch best wel gezond. Het echte probleem zit het bij mij in het snaaien en emo eten. Als ik alleen thuis ben kan ik gerust een heel pakje bolussen opeten, gevolgd door een pakje rosbief en wat kaas snacks. Of een familieverpakking filet americain op krackers, met een paar plakjes leversworst. Ok… dan blijft het niet bij een paar plakjes.

Niet omdat ik honger heb, maar puur om me even, heel even, beter te voelen. Het is een soort drug. Een hele foute kick. En natuurlijk wéét ik zelf heel goed wat er aan schort. Ik voel ik me waardeloos. En waar dat gevoel eerst heel diep zat weg gestopt, komt het nu steeds vaker bovendrijven.

Na die stiekeme snackpartij voel ik me misselijk en doodongelukkig, omdat ik wéér mijn eigen lichaam aan het sabotteren ben. En het is niet alleen mijn eigen lichaam meer, het is mijn leven dat compleet ontspoort raakt.

Wéér neem ik me voor om vanaf morgen alles anders te doen, echt te gaan lijnen en meer te bewegen. En omdat het morgen allemaal anders wordt, ga ik ´s avonds toch nog even snel Chinees bestellen om te genieten voordat mijn lekkere leven “over is”.

Jaren geleden was ik een roker. Ik rookte 1 a 2 pakjes per dag, maar ben van de een op andere dag gestopt. Omdat ik er gruwelijk van baalde dat ik minder lucht had, snel buiten adem, stonk en snurkte.

Ik vond het vreselijk maar ik heb een vergelijkbaar traject doorlopen, voordat ik echt de knop om kon zetten en die sigaretten aan de kant kon zetten.

Het vervelende met overgewicht is dat je niet zomaar kunt stoppen met eten. Je hebt energie nodig en voedingsstoffen om “gezond” te zijn. En na heel lang te dik te zijn geweest, is het nu tijd om de knop om te zetten en te kiezen voor een nieuw leven en een nieuwe levensstijl.

Ik moet mijn band met eten veranderen. Ik hou van eten, van gezellig eten, van gezond eten, van vet eten, van zout eten, van fastfood eten. Je kan wel zeggen dat ik hou van al het eten om me heen, maar dat mijn relatie met eten verkeerd is.

Eten moet in de eerste plaats weer worden waar het voor bedoeld is, het voeden van mijn lichaam, en niet meer om mijn geest en emoties te vullen. Het moet me juist die energie geven waardoor ik volop kan genieten van het leven.

Update 25 September 2014:

Het verloop van mijn metamorfose is hier te volgen.