De dag dat TLJ mijn gefiets in wielrennen veranderde

IMG_1994Het was vroeg vanochtend. Mijn Cube lag achterin de auto en we waren op weg naar TLJ prof voor een dag. Hij kon zich nog even omdraaien, terwijl ik door het donker reed.

Natuurlijk dacht ik aan de komende uren, maar mijn 2016 doel houdt me nu al behoorlijk bezig. 3 Keer de Mont Ventoux op en vandaag voelde een beetje als “de start”.

Natuurlijk maak ik me geen illusies. Wat kan je nou allemaal leren in de anderhalf uur die de clinic zou gaan duren?

Het zou voor mij een dag worden met speciale betekenis, maar dat wist ik op dat moment nog niet.

Van de week had ik gehoord dat het gelukkig geen toertocht zou zijn, maar een clinic. Een lange rit door de kou op een tempo dat waarschijnlijk te hoog zou liggen voor mij op dat moment trok me namelijk helemaal niet. Een clinic echter, zou me zomaar eens goed van pas kunnen komen.

We zouden op de racefiets de Nedereindse Berg gaan en daar zou o.a. gewerkt worden aan behendigheid, beheersing, bochten en sprinten.

“Gelukkig” dacht ik nog… dus toch niet bekeken worden op de Taxc voor de bus!

Aangekomen op het sportcomplex was alles nog donker. De organisatie was druk bezig met alles opzetten, er werd natuurlijk ook een toerrit gereden. In eerste instantie op een totaal verkeerde plek staan wachten, uiteindelijk dan toch in de goede rij om de spullen op te halen.

Ik was zenuwachtig en gespannen. Probeerde diep en rustig te ademen.

“Geniet er van… Geniet er van.”

Om me heen kijkend zag ik dat het overgrote deel man was.

Natuurlijk.

Waarom had 铆k dit nou toch weer gewonnen. Stond ik daar tussen zeg …

De man voor me in de rij kijkt me aan en zegt ineens “hey, kan het zijn dat ik vanochtend jouw blog heb bezocht? Dat ben jij toch?”

Ehm…. :O

Ja… dat kan wel zijn…

Wat een vreemde gewaarwording een onbekende tegen te komen die mijn blog had gezien en wat had gelezen! En stiekem ook wel een beetje een kick.

Een spontaan praatje volgde en ineens waren de zenuwen weg (bedankt Willem!).

IMG_1998We werden welkom geheten, een snelle groet van Robert Gesink die zich niet goed voelde en liever niet daar had willen zijn. Toch aanwezig om handtekeningen op de 6vanlotto shirtjes te zetten.

Die van mij op de achterkant, kan ie me namelijk mooi een duwtje in de rug geven 馃槈

En toen was het snel de fiets halen.

Die had ik nog in de auto liggen in de parking, want ik wilde hem niet zomaar buiten laten staan natuurlijk.

Meteen erna zouden we naar de Nedereindse Berg rijden, een kilometertje of 15. Ik had er tot gisteren nog nooit van gehoord, dus even gegoogled:

Het zag er in mijn ogen (iemand die vrijwel altijd alleen rijdt) behoorlijk spannend uit.

Trouwens… dat rijden in een groep was sowieso wel even wennen. Maar gelukkig had ik gezellige aanspraak in Willem en we hadden het voornamelijk over dit blog, de Mont Ventoux en Spanje, waar zijn zus toevallig woonde. En natuurlijk over fietsen.

Binnen no time waren we er dus.

Eerst naar binnen voor een lecture van Team Lotto-Jumbo trainer Louis Delahaije. Het ging er relaxed aan toe. En op een of andere manier veranderde daar het fietsen in Wielrennen.

Wielrennen: Extreem duurvermogen met extra Kick

Stukjes vielen op zijn plek.

Stom eigenlijk, want het een en ander had ik al gelezen over training, duurtraining etc. En ik had het van verschillende kanten aangehoord. Pas daar en op dat moment drong het belang van de basis 茅cht door.

Iemand vraagt hoe beter te worden met klimmen. Het antwoord is kort maar krachtig: “basis en afvallen.”

Twee dingen die 铆k dus volledig in de hand heb. Basis en Afvallen. Die Mont Ventoux lijkt me ineens een nog beter doel, de beste extrinsieke motivatie om er te komen.

Met een simpele dia-slide kwam de boodschap binnen:

De rustige training:

De Extensieve Duurrit: 2-7 uur lange lage intensieve duurtraining op 60% van je max hartslag, met hoge trapfrequentie.

en

De Normale Duurrit: 2-4 uur lange lage intensieve duurtraining op 70% van je max hartslag, met hoge trapfrequentie.

Voor de pro麓s betekende die hoge trapfrequentie minimaal een cadans tussen de 100 en 110, maar als “wij” het tussen de 90 en 100 vol zouden kunnen houden, zou dat al heel mooi zijn. En de vele uren op de fiets met hoge cadans zorgen niet alleen voor een basis duurconditie maar zeker ook voor de souplesse.

D茅 basis der basissen.

IMG_2003Als je beter wilt worden, is d谩t dus de basis. En pas dichterbij “de dag/de koers” HIIT trainingen, High Intensity Interval Training.

Zwart of wit, maar geen grijs gebied waar menig recreatief rijder de meeste tijd verblijft.

De HIIT trainingen zijn de zogenaamde sadisten in de training.

Pijn lijden om de explosieve kracht te trainen die het verschil kan maken.

Deze trainingen zijn killing maar zorgen ervoor dat er ineens een heel groot verschil gemaakt kan worden in de resultaten. De basis wordt ineens een heel stuk omhoog gezet. Maar zonder die basis is er niets.

De slide ziet er inderdaad pijnlijk uit en van achteren deelt Tom Leezer een paar ervaringen.

Over renners die kotsend langs de weg staan na deze trainingen.

Waarop Louis droog doorgaat “maar het is hun werk.”

Anekdotes vliegen over en weer. Over training (over extreme cadans van een ploeggenoot die wel eens op de 248 was geweest) en over voeding in de koers (onaangenaam vol beginnen en t贸ch meteen eten, want anders krijg je het later niet meer bijgegeten.) Over waanzinnige afstanden, 35.000 kilometer op de fiets per jaar.

En over hoe belangrijk het is dat een renner zich goed voelt.

Dat het niet altijd om training gaat. Dat ze af en toe van de fiets gehaald moeten worden om rust te pakken. “Want ik hoef er echt niets aan te doen om ze de fiets 贸p te krijgen hoor!” Vakantie. Of gewoon om te gaan bowlen.

De goede verstandhouding tussen trainer en renner viel me op, die moeten elkaar wel door en door kennen.

Louis komt nog een keer terug op het feit dat je, 谩ls je wilt verbeteren, je echt in die zwart-wit moet trainen. Langzame duur of HIIT… niet er tussenin het grijze vlak in. Die boodschap is binnen.

Even later wordt onze groep opgedeeld in 2.

De eerste helft mag op de Tacx voor de bus plaatsnemen terwijl de tweede even moet wachten. Ik kies er voor nog even te wachten. Watje toch eh.

We maken binnen nog een praatje met Tom en Louis en het is machtig om gewoon daar te zijn. Te luisteren naar hun belevenissen, ervaringen en h煤n kant.

Over wat ze mee hebben gemaakt in de tour. De rit naar Valence waar hij bijna niet binnen de tijd binnenkwam. Keihard heeft moeten knokken in een groep met niet de minste wielrenners om door te mogen gaan de volgende dag. Hun mening over sommige sportcommentaren.

Over Wielrennen.

Ik weet niet precies waar het gebeurde of waarom, maar ineens was “mijn fietsen” geen fietsen meer.

Ik wil Wielrennen.

IMG_2004Even later zat ik dus toch op de Tacx voor de bus.

Om warm te draaien voor een proloog die we even later zouden rijden. Natuurlijk veel minder serieus dan de echte pro麓s en een behoorlijk stuk korter. Maar wel om te voelen hoe het was.

Het belang van focus. Concentratie terwijl er tig man staan te kijken. Vragen stellen zelfs, terwijl je bezig bent met je voorbereiding. Die focus en concentratie nodig hebt. En hoe ook daar de verschillen gemaakt kunnen worden.

Ik had er tegenop gezien. Was blij toen het er naar uitzag niet voor die bus te hoeven gaan zitten. Maar zeker blij dat het er w茅l inzat. Erg toffe ervaring het zo eens mee te maken.

Rustig warmdraaien en daarna een paar korte oefeningen om de beentjes op scherp te zetten. Blokjes die, hoe kort ze ook waren, redelijk pijn begonnen te doen.

Even schoot het door me heen hoe ver ik nog van mijn doelen af sta. Maar we zijn onderweg. Ik ben bezig, werk eraan.

Het komt goed, daar zorg ik wel voor.

Daarna door, de Nedereindseberg op… een paar rondjes op tijd op het natte wegdek. Jammer eigenlijk dat daar vrij weinig tijd voor was en jammer dat het zo麓n eind van huis is. Want het was zeker leuk om te doen en ik had graag een tijdje door gereden.

Als laatste op het programma stonden een paar krachtoefeningen op de fiets.

Tegen een viaductje op, op het grote blad, van bijna stilstand tot zo hard mogelijk. En weer. En weer en weer. En daarna hetzelfde, maar in plaats van bovenaan rust pakken, zo hard mogelijk door tot de volgende bocht.

Ik voel ze nu al in mijn bovenbenen…

Tom reed met ons mee. Tussen ons in, af en toe een praatje. Vragend of het goed ging. Maar wat ik het meest geweldig vond, was zien h贸e die pro麓s omhoog gaan.

De manier waarop, de beweging, vloeiend en totale controle over de fiets. En rap, al hebben ze nu even vakantie.

De terugweg naar het sportcentrum een gezellig praatje gemaakt met iemand die ik van een facebook groep ken (bedankt Rianne!). Over wielrennen natuurlijk. Over onze ritten en eigen belevenissen. Over hoe we begonnen zijn en wat we nog willen doen.

De modderspatten, het miezeren, de kou. Het maakt me allemaal niet uit.

Ik heb genoten.

Nee, ik geniet nog steeds. En ben super dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.

Geweldig om heel even zo iets te voelen. Dus van hieruit een driedubbele cheers voor Team Lotto Jumbo, al zullen ze dat waarschijnlijk nooit lezen.

Terug in de auto zit mijn fiets onder de modder, maar mijn ogen stralen. Er is een kwartje is gevallen en ik voel me n贸g vastberadener mijn doel in 2016 te gaan halen.

BeFunky Collage