Dat Wheeeehaaaaaaaaw Oerkreet Moment

Ken je dat moment? Dat moment dat er een keiharde schreeuw ergens diep uit je lijf vandaan geperst wordt? Zo hard dat je even verschrikt kijkt en je afvraagt waar dat nou weer vandaan komt, maar dan gewoon er nog een achter aan gooit?

Dat ineens de tranen over je wangen stromen en de smile je gezicht in tweeën lijkt te breken, zo groot?

Gewoon, omdat alles op z´n plek lijkt te zijn. Alles even helemaal goed is.

Dat had ik dus vanmiddag op de fiets. Rondrijdend in mijn nieuwe speeltuin, De Posbank en Veluwezoom.

Onderweg naar de Posbank was even mijn innerlijke therapeut aan het woord.

Van het weekend had ik namelijk een reuze baalmomentje. De spullen van de Oranje Peleton Tocht waren namelijk binnen gekomen en het XL shirtje was mega te klein. Dan ga ik denken. Zal ik m komende rit omruilen voor nóg een maat groter? Dat wíl ik helemaal niet! En dan gaat het malen in mijn hoofd.

Dus de fiets wisselde een hartig woordje met me.

Dat ik gewoon de winter door moest fietsen, kijken wat ik écht in huis heb. Deze nieuwe woonomgeving moest omarmen en alles eruit halen wat er in zit. Dat ik moest kijken naar al het positieve wat er al is veranderd, in plaats van alles dat nog móet veranderen.

En ik glimlachde omdat de 18 km náár die Posbank aanvoelde als warming-up terwijl dat “vroeger” meer was dan ik in een hele maand zou fietsen.

Stiekem een beetje trots omdat zélfs mijn nog zeiknatte (en dus koude) schoenen me niet hadden weerhouden vandaag op de fiets te stappen.

IMG_1583Het doel was de Posbank, maar zonder GPS. Gewoon vertrekken en op de borden rijden, dan zou het wel goedkomen. Eenmaal Rozenbos op richting de Posbank, kreeg ik kippenvel.

Ik moest even stoppen en een momentje nemen.

Om me heen kijken en diep inademen.

Hier was het dan. Dít was het gebied… mijn nieuwe speeltuin zou hier beginnen.

Geen kanaal meer om gedachtenloos langs weg te trappen, maar bossen, heide, bochten en heuvels die me zouden gaan uitdagen en testen.

De zon glinsterde door de bomen en ik zag het perfect gladde brede pad rustig aan omhoog gaan.

WoW… Kippenvel!

Ik reed verder richting de Posbank en eenmaal boven was ik compleet overdonderd. Natuurlijk had ik wel foto´s gezien enzo, een paar videootjes gekeken. Maar dat het er zó uit zo zien, nee, dat had ik toch echt niet verwacht.

IMG_1584

Wat een rijkdom aan natuur!

En wat een heerlijke heuveltjes… geweldige weg … Pure rijkdom.

Bij iedere bocht zag het er nóg mooier uit dan hierboven, maar ik wilde niet langer stoppen.

Doortrappen en genieten van de wind en zon in mijn gezicht.

Met die enorme mega-smile.

Een stukje verder ging ik een bos in en de weg begon naar beneden te kronkelen.

Híer moest ik straks op Strava zeker even naar kijken, hoe deze weg heet… want hier ga ik zeker vaker omhoog!

 

En toen gebeurde het.

Een enorme Wheeeehaaaaaaaaw oerkreet galmde door het bos.

Hard en bevrijdend. Die enorme kick!

En die Zijpenberg? Die gaan we volgende keer natuurlijk gewoon óp in plaats van af 😉