Brief aan mijn familie en vrienden

10644943_699728593416101_8926563607720625837_nSinds kort ben ik gaan spinnen op de sportschool. Na een aantal weken krachttraining gedaan te hebben naast het mountainbiken, voelde ik dat het tijd was een stapje extra te doen.

In overleg met de sportinstructeur is het dus spinnen geworden.

In eerste instantie leek het me niets, je kapot zweten in een zaaltje op muziek. Maar al meteen vanaf het eerste moment klikte het.

Dít zou wel eens een groot verschil kunnen gaan maken in mijn leven! Na een paar lessen op de spinfiets vond ik dat ik een stap extra moest zetten.

 

Het was tijd me vast te pinnen op een uitdaging, die ik vond in de “Biking voor Bikkel” spinmarathon.

Ik schreef me in en heb meteen een brief geschreven naar mijn familie en vrienden:

Lieve familie en vrienden,
Op het moment dat ik deze mail verstuurde, was er geen weg meer terug.

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat ik al jaren te maken heb met overgewicht en dat het behoorlijk de spuigaten is uitgelopen.

Natuurlijk heb ik altijd een vrolijk gezicht opgezet en erover gelachen, maar van binnenin ging ik letterlijk en figuurlijk kapot.

Op 1 januari 2014 heb ik echter permanent de knop omgezet. Ik ben compleet gestopt met alcohol, suiker en het eten van troep.

Belangrijker is echter is dat ik behoorlijk aan het sporten ben geslagen. Niet alleen kun je me nu bijna dagelijks in de sportschool vinden voor krachttraining en spinnen (keihard fietsen op een speciale hometrainer), maar ook op de mountainbike door de geweldige bossen hier in de buurt of lopend met Teetje (onze hond) over de heide.

Nu bijna 3 maanden verder kan ik met trots zeggen dat er al ruim 15 kilo af zijn, al is dat niet de grootste verandering die ik voel.

Het is namelijk het gevoel dat ik eindelijk weer controle krijg over mezelf en weer begin te genieten van het leven. Dat mijn wereldje weer groter wordt. Dat ik niet langer bang hoef te zijn dat de Ryanair gordel dit keer niet past als we naar Sevilla vliegen of dat een stoel op dat leuke terrasje aan mijn kont blijft vastzitten als ik opsta.

Om het verlies van die ruim 15 kilo te vieren, maar vooral ook als aanzet voor de vele kilo´s die er nog af moeten en zullen gaan dit jaar, ben ik op zoek gegaan naar een uitdaging die een aantal maanden geleden nog onmogelijk leek voor me.

Ik kwam uiteindelijk uit op het meedoen aan een spinmarathon. Maar het moest natuurlijk wel een speciale zijn!

Nou ben ik heel groot fan van de Nederlandse band Racoon en zag dat ze eind mei wéér een benefiet concert geven voor Stichting Jayden. Op dezelfde website stond ook informatie over “Biking voor Bikkel”, een spinmarathon ter ere van diezelfde stichting.

Voor mij was het meteen duidelijk: de perfecte uitdaging gekoppeld aan een geweldig doel.

Stichting Jayden is opgezet ter ere van Jayden Faase, die op 13 oktober 2009 is overleden aan neuroblastoom kinderkanker, een vorm van kanker met maar 20% overlevingskansen. Hij werd niet ouder dan 2 jaar en 11 maanden. Te zien dat zulke jonge kinderen nooit de kans zullen krijgen om van het leven te genieten heeft me intens geraakt, temeer omdat ik zo lang niet aan mijn eigen gezondheid heb gedacht.

Op 30 mei 2014 aanstaande zal ik dus 3 uur lang keihard tekeer moeten gaan tijdens die spinmarathon.

Door het hervinden van mijn eigen energie en kracht, hoop ik op deze manier een steentje bij te kunnen dragen.

Maar dat kan ik natuurlijk niet alleen… ik heb sponsoren nodig die graag mij en dit doel willen steunen!!

Ik heb nog 2 maanden de tijd om zoveel mogelijk geld bij elkaar te halen, en beloof jullie dat ik op die dag tot het uiterste zal gaan, niet alleen voor mezelf maar vooral voor Stichting Jayden.

Dus mocht het zijn dat jullie iets kunnen en willen missen voor dit doel, neem dan alsjeblieft contact met me op en sponsor me voor de “Biking voor Bikkel” spinmarathon.

In ieder geval heel erg bedankt voor het lezen van mijn mailtje en hopelijk tot snel!

 

Op het moment dat ik dit mailtje had verstuurd, was er geen weg meer terug. Ik had mijn pijn gedeeld met de hele wereld en openhartig verteld waar ik door heen ging.

Maar ik heb me ook openlijk vastgezet deel te nemen aan een 3 uur durende spinmarathon, terwijl ik in mijn hele leven nog maar 4 uur gespint had.

Ik leek wel gek, herken mezelf niet meer terug… maar wat voelt het goed te weten dat mijn wereld beetje bij beetje weer groter wordt en ik beetje bij beetje weer meer kan!