Bekentenissen Van Een Eetverslaafde

10250217_10205288205954981_2478846710926630104_nAan het begin van dit jaar begon ik met 100 dagen suikervrij, alcoholvrij en “troepvrij” om aan een nieuwe levensstijl in te leiden. De beslissing was genomen, de regels waren duidelijk en mijn focus lag volledig op mijn doel. En nu ik daar op terug kijk, was dat behoorlijk makkelijk te doen.

Ik had me voorgenomen het 100 dagen vol te houden en daarna “zou ik mogen zondigen”, want dag 101 was mijn verjaardag.

Het plan was om daarna gematigd door te gaan maar wel gewoon af en toe iets “te eten of drinken dat eigenlijk niet zo gezond was”. Ik had al met mezelf afgesproken dat een 90%-10% verhouding goed zou werken. Dus 90% van de tijd gewoon gezond eten en 10% ruimte voor een zogenaamd cheatmoment. Want ik had gelezen dat die verhouding goed zou werken.

Het was vooral ook om te proberen rustig aan over te gaan op een “normaler” eetpatroon, vooral ook omdat mijn vriend zelf geen problemen heeft met zijn gewicht (en dat waarschijnlijk nooit zou hebben) en we op die manier wel onbezorgd samen uit eten konden gaan enzo. Want alcohol, suiker en junkfood is natuurlijk “veel gezelliger”.

Eind september 2014 werd het me echter steeds duidelijker dat een gematigde levensstijl voor mij eigenlijk niet werkt. Ik bleef stilstaan in mijn gewicht en zocht naar van alles en nog wat om weer op gang te komen en mezelf te motiveren. In november was het me echter zo klaar als een klontje.

Die stomme chocoladekruidnoten waren voor mij de uiteindelijke druppel. Ze lieten me realiseren dat die 90%-10% regel voor mij persoonlijk gewoon niet werkt.

Ik had symptomen die vergelijkbaar waren met hoe ik me voelde toen ik net gestopt was met roken, en ik zowat tegen de muren opklom van stress/ongemak/zenuwen/… met continue allerlei innerlijke dialogen die het voor mezelf probeerden goed te praten om een hele zak leeg te vreten en dan misschien nog wel een, of twee, …

Ik MOET actie ondernemen en voor mij is het juiste moment NU.

Van de week kwam ik een interessante website tegen met allerlei informatie over eetverslaving maar vooral ook hoe je er af kan komen. Persoonlijk denk ik al jaren dat een eetverslaving gelijk staat aan welke andere verslaving dan ook. En het zo zwart wit op een beeldscherm te lezen heeft me op een bepaalde manier geraakt.

Ik weet niet of ik echt een eetverslaving heb, of dat het iets is dat “echt bestaat”, en eigenlijk maakt het me niet uit of het iets is dat echt bestaat. Maar volgens die website zijn er verschillende symptomen van eetverslaving en die komen me stuk voor stuk super bekend voor:

  • Continue hunkeren naar iets dat je eigenlijk niet “mag”, terwijl je eigenlijk vol zit. (in mijn geval waren dat oa die chocoladekruidnoten, maar het konden ook kaaskoekjes zijn, of bolussen, of … vul maar in)
  • Meer eten dan je eigenlijk wilde. Of wel.. in plaats van een paar kruidnoten ging bij mij de hele zak achter elkaar leeg, zonder controle.
  • Eten tot je er misselijk en ziek van wordt. Helaas is dat meer dan 1 keer gebeurd.
  • Je schuldig voelen maar het daarna gewoon weer doen. Vooral het realiseren dat ik eigenlijk gewoon weer gefaald hebt … hoe kan zoiets belachelijks zo´n macht over me hebben dat je het niet kan weerstaan, ik weet toch onderhand beter?!
  • In je hoofd excuses verzinnen. Dit deed ik toen ik wilde stoppen met roken en dit doe ik nu weer, om op een of andere manier te vergoelijken dat het niet erg is om een hele zak achter elkaar leeg te eten en daarmee al mijn dagelijkse calorieën in 5 minuten naar binnen te werken.
  • Herhaaldelijk falen in zelfopgedragen regels. Zoals mijn 90-10 regel bijvoorbeeld. Of de regel geen chocoladekruidnoten te kopen. Of om het morgen beter te doen.
  • Je eten voor anderen verbergen. Ik schaam me rot, maar daar ben ik dus kampioen in. De lege zakjes worden in afvalbakken buiten weg gegooid en de chocoladekruidnoten werden vaak al in de auto naar huis meester gemaakt. Ik kreeg vaak te horen dat “ik toch zo gezond at, veel groentes en salades, dus hou kan het dat je zo dik bent?” Tja … omdat ik de rest van wat ik naar binnen werkte verborg voor de rest van de wereld.
  • Er niet mee kunnen stoppen ondanks fysieke problemen. Voor 2014 had ik dus duizend en één kwaaltjes en ongemakjes van altijd last van mijn knieën en voeten, tot gewoon niet kunnen bukken of een trap op lopen zonder ademsnood. En dan nog bleef ik door eten zonder rem. En zelfs NU, na al die veranderingen, na zoveel te zijn afgevallen, kan ik van het een op het andere moment terugvallen, zodra ik in aanraking kom met met voedseldemonen.

Volgens de website zijn deze 8 symptomen (die bij mij alle 8 nog steeds/weer aanwezig zijn!) vergelijkbaar met de medische definitie van verslavingen. Tja … 1 en 1 is toch echt 2.

Maar dan hoor ik van allerlei kanten dat het geen kwaad kan om af en toe te zondigen.

Want “dat moet kunnen”.

En als ik het er met mijn vriend over heb, dan krijg ik te horen dat mijn manier van dingen doen te extreem is. Zwart of wit. Alles of niets. “Ik kan geen maat houden” (en ja, daar ligt dus het probleem!)

Zelfs de dieetspecialisten, coaches, en voedingsexperts zijn over het algemeen van mening dat het niet goed is om extreem te werk te gaan door bepaalde producten compleet te weren. Want dan zou je niet alle voedingsstoffen krijgen die je nodig hebt, plus je zou jezelf teveel druk opleggen, omdat je iets “niet mag”.

Je moet kunnen matigen als het gaat om suikers, geraffineerde koolhydraten (die snel in het bloed worden opgenomen door het lichaam, zoals pastas, brood etc) en zelfs transvetten (een onverzadigd vet dat nog slechter is voor de gezondheid dan verzadigd vet).

Alles zou “moeten mogen” zolang het maar met mate is en “dus in balans”. 

En dan hoop je inderdaad maar dat dat zo is. Want een leven compleet suikervrij, zonder geraffineerde koolhydraten en transvetten betekent geen pizzas meer, geen pastas, geen chips, geen brood, geen koekjes, geen sushi, geen pffff de lijst is eigenlijk te lang om op te noemen.

Waarschijnlijk kunnen veel mensen inderdaad matigen, maar van binnen voel ík al langer aan dat het voor mij op dit moment dus echt niet zo werkt. Als ik die paar chocoladekruidnoten eet, wil ik zakken tegelijk eten en wordt die aandrang steeds erger.

Zo erg zelfs, dat ik op een gegeven moment nergens anders meer aan kan denken. In mijn hoofd maal ik door, zoekend naar redenen waarom ik “best wel een paar chocoladekruidnoten kan eten”, en als ik het niet doe, kruip ik dus inderdaad tegen de muren op van de zenuwen.

Maar dat niet alleen. Als ik begin aan chips is het hek van de dam, voor ik het weet is een familiezak leeg zonder ik er erg in heb en als we voor “een keertje” chinees bestellen ben ik de rest van de week in gevecht met mezelf om weer op het goede pad te geraken.

En steeds meer begint het innerlijke dialoog te lijken op de eerste weken nadat ik was gestopt met roken, nu ruim 5 jaar geleden. Om een beetje achtergrond te geven, ik geloof dat ik rond mijn 14de ben begonnen met roken en pas op mijn 24ste een eerste echte succesvolle poging heb gedaan om te stoppen. Toentertijd met het boek van Allen Carr was het me gelukt om een heel jaar lang niet te roken. Tót iemand me tijdens het stappen ergens een sigaretje aanbood en ik die met m´n aangeschoten kop aannam.

Sinds dat moment was ik meteen weer een kettingroker.

Sindsdien het ik het verschillende malen geprobeerd om te stoppen. Af en toe hield ik het een maandje vol, maar het moment dat ik 1 haal nam, was mijn stop-poging voorbij.

Tot ruim 5 jaar geleden. Toen was ik het zo vreselijk zat, om altijd naar rook te stinken. Om ´s ochtends wakker te worden met die vreselijke smaak in mijn mond. Om continue te lopen kuchen. Om weinig lucht te hebben. Om de stress ´s avonds, als mijn pakje bijna leeg was, en ik toch nog de deur uit moest om niet zonder te komen te zitten.

En ik vond het niet eens lekker om te roken!

Beetje bij beetje ben ik toen naar de beslissing gegroeid om nooit meer te roken en voordat ik mijn laatste sigaret ging roken heb ik voor mezelf het juiste moment gekozen. Ik wist dat ik de eerste dagen wel door zou komen, maar dat het daarna moeilijker zou worden, dus ik had het zo gepland, dat ik in die “moeilijkere tijd” niet alleen thuis zou zijn, maar op stap met een niet-roker. De eerste dagen waren moeilijk, maar op een gegeven moment werd het echt zwaar.

Zo zwaar dat ik me kan herinneren iemand te hebben gebeld om voor me naar de apotheek te gaan om nicotine kauwgum te gaan halen, omdat ik, als ik zelf de deur uit zou gaan, ik regelrecht naar een sigarettenwinkel zou rijden.

Uiteindelijk heb ik die kauwgum niet hoeven gebruiken, omdat ik zelfs die troep niet meer in mijn lijf wilde. En is het me gelukt de moeilijkste periode door te komen. Het eerste jaar echter, heb ik vaak momenten gehad dat ik graag een sigaretje zou hebben opgestoken. Maar ik wist uit voorgaande pogingen, dat 1 haal vreselijke gevolgen zou hebben. 1 Haal zou me weer kettingroker maken. 1 Haal was al te veel. Al zei mijn innerlijke stem, dat “1 haaltje toch geen kwaad zou kunnen”… en “ik zou daarna gewoon weer verder gaan” en allerlei andere excuses.

Maar ik wilde kostte wat het kost nooit meer roken en de enige manier was om het geheel uit mijn leven te bannen.

Waar vertel ik dit? Omdat ik nu voor mijn gevoel op een vergelijkbaar punt sta. Ik heb al vaker mijn gewichtsproblemen vergeleken met verslaafd zijn aan roken, maar “je moet toch eten niet waar”… Je niet zomaar stoppen met eten!

Alleen nu is het me duidelijker. Je moet inderdaad eten en je moet goed je lichaam voeden. Maar je hoeft geen suikertroep te eten om te overleven. Je hoeft geen geraffineerde koolhydraten te eten waar al de goede voedingsstoffen door allerlei processen zijn uitgehaald. Je hoeft je lichaam niet vol te stoppen met transvetten die je aderen laten dichtslippen.

Op de website die ik van de week las, stond iets wat me vrij duidelijk lijkt:

The most important lesson I learned is called the law of addiction:

“Administration of a drug to an addict will cause reestablishment of chemical dependence upon the addictive substance.”

Ofwel: De belangrijkste les die ik heb geleerd is de “wet van verslaving”: Het toedienen van een drug aan een verslaafde zal de chemische afhankelijkheid van de verslavende drugs herstellen.”

In andere woorden, zolang je de stof waar je aan verslaafd bent blijft gebruiken, zul je verslaafd blijven.

Dit wordt door veel mensen geaccepteerd als het om soft- en harddrugs gaat.

Of om een gokverslaving of alcoholverslaving.

Want het is algemeen bekend dat een alcoholverslaafde gewoon nooit meer ook maar 1 druppel alcohol moet drinken, er niet mee in aanraking moet komen. Dat je die persoon ook geen alcohol aanbiedt. En je dringt al helemaal niet aan om “gezellig 1 glaasje te nemen”.

Maar het wordt anders als je het hebt over een eetverslaving. Want op dat moment zullen de meeste experts en zelfs het voedingscentrum zeggen dat “moderatie moet kunnen” en het compleet elimineren van een voedingsstof te extreem is. Een koekje kan immers toch geen kwaad in een gebalanceerd voedingsplan?

Maar als je verder leest op die pagina, zul je zien dat eetverslavingen wel degelijk net zo moeilijk te stoppen zijn als elke andere verslaving. En op een of andere manier, ligt mij die informatie veel beter dan de opmerkingen die ik zie en hoor over “matigen” en “af en toe zondigen”.

Op een of andere manier, voel ik dat die informatie voor mij persoonlijk “klopt”.

En dat als je al meerdere pogingen hebt gedaan met matigen, minderen etc, er waarschijnlijk een echte oplossing is: cold-turkey afkicken.

Want hoe je het ook wendt of keer, ik kan geen maat houden met “voedseldrugs”. Als dat wel zo was geweest, had ik namelijk geen overgewicht.

Heel erg concreet betekent het dat ik (in eerste instantie) compleet wil afkicken van:

  • Suikers (behalve suikers die van nature in onbewerkte groente en fruit zitten)
  • Geraffineerde koolhdyraten
  • Transvetten die in de fabriek aan eten zijn toegevoegd
  • Gefrituurd eten

Geen frisdranken, geen chips, geen bewerkt eten kopen, geen pizzas, geen chinees, geen pasta, geen ijs, geen snoep, geen chocolade, geen koeken, geen chocoladekruidnoten, geen vleeswaren met allerlei toevoegingen, geen frieten, etc. En als ik dan toch bezig ben, kan ik maar beter ook alcohol aan het lijstje toevoegen. Niet omdat ik alcoholiste ben, maar omdat ik weet dat een avondje doorzakken mijn doorzettingsvermogen behoorlijk kan ondermijnen.

In de praktijk betekent dat dus gewoon “geen troep eten” maar onbewerkte producten: groente, fruit, zaden en noten, vis, vlees en eieren. Terug naar de basis en terug naar eten dat gewoon 100% is klaargemaakt zonder conserveringsmiddelen.

Waar ik vorig jaar zei dat ik voor de 100 dagen ging, ben ik me er nu bewust van dat ik er geen datum aan moet plakken. Eigenlijk net zoals met mijn nicotine verslaving.

Ik wilde op 1 januari hier mee beginnen in het kader van “nieuw jaar, frisse start” en “gezellig nog even de feestdagen vieren”, maar ik had er eigenlijk al tijden echt genoeg van. Dus ik ben een paar dagen voor de kerst, op 22 december, al begonnen.

En ik ben er van overtuigd dat dit, voor mij persoonlijk, op dit punt in mijn leven, de juiste beslissing is.

Nog even een toevoeging: Een vriendin stuurde me na het lezen van dit blog een videootje dat perfect aansluit bij mijn verhaal.