Amstel Gold Race, de dag die je wist dat zou komen…

en toen was ie eindelijk hier!

Woensdag nog een geweldig gezellig trainingsdagje gehad met mijn maatje. Niet de kilometers gemaakt die we hadden gepland, maar wel zowel de Koulenbergsweg als de Cauberg opgefietst zonder lopen. En dat dankzij Gertie, want ik had ze eigenlijk niet op de planning gezet.

Wat een team, we zijn dus aan elkaar gewaagd!

IMG_7299Zaterdagochtend vroeg vertrokken van huis… de vorst stond nog op de ramen van de auto toen m´n fietsje op het dak ging, maar het beloofde een mooie dag te gaan worden.

Al snel kwamen we meer en meer fietsers tegen onderweg naar Valkenburg.

En hoe dichterbij we kwamen, hoe meer je voelde wat voor een groots evenement dit eigenlijk was!

Stiekem was ik toch even blij dat we voor de 60 kilometer waren gegaan en niet de 100. Zo hadden we mooi de kans te genieten van ons eerste echte wielerevenement.

Fietsjes van de auto af en richting AGR… startbewijzen halen en ons mengen in de drukte voor de start.

Nog even de rugvakjes vullen met repen voor de nodige energie (eeewhh sorry hoor, maar die waren echt niet zo erg lekker!) en een banaan.

IMG_7303En toen waren we vertrokken… zomaar… gewoon in de rij aansluiten en trappen.

Op deze weg hadden we een paar weken eerder al gereden, dus alles kwam lekker bekend voor. Het was alleen een stuk drukker.

Al na een paar kilometer zagen we de eerste ambulance die was aangerukt om een vrouw te verzorgen waarvan de knie helemaal open lag.

“Slik… dat kan ook gebeuren dus.” schoot even door mijn hoofd.

We wisten dat de eerste 40 kilometer eigenlijk vrij goed te fietsen waren. En dat zonnetje zorgde voor het perfecte gevoel. Overal onderweg stonden vrijwilligers om het verkeer te regelen, zodat we lekker door konden rijden.

Wat een luxe zeg! Het voelde echt aan als een Golden treatment zo, heel speciaal. Dus van hieruit nog een keer van harte bedankt aan al die vrijwilligers, al hebben wij dat onderweg natuurlijk ook al gedaan!

Moet zeggen, het was wel even wennen om met zoveel mensen tegelijk op pad te zijn en toch gewoon met z´n tweetjes. Veel meer opletten wat er om je heen gebeurt, iedereen staat namelijk anders in zo´n rit.

Wat mij enorm opviel was hoe vlak sommigen je inhaalden, (echt bijna tegen je stuur aan, alsof ze bezig waren met de race die de dag erna zou plaatsvinden) terwijl er toch veel ruimte was om wat ruimer in te halen. En dan maar klagen hoe auto´s af en toe inhalen, op het gevaarlijke af.

En hoe weinig mensen eigenlijk stopten als iemand anders hulp nodig had. Ik snap dat je niet graag een paar minuten “verliest” van je eigen tijd, maar om een andere fietser aan de kant van de weg te laten staan met een platte band, tja …

Misschien naïef van me, maar wat jammer eigenlijk dat we elkaar niet wat meer gunnen.

Zeker tijdens zo´n geweldig evenement, waar je de liefde voor het wielrennen kan delen met zoveel anderen. Maar goed, ik neem aan dat dat ook weer komt omdat iederen hier anders in staat en met andere doelen voor ogen aan zo´n toerrit meedoet.

IMG_7314Het verschil in fietsen zelf was ook echt enorm en toch ook mooi om te zien.

Van een vrouw op een gewone fiets met “trapondersteuning”, zonder helm (ja … echt waar en compleet ongelofelijk!) en mensen op mountainbikes tot compleet gesoigneerde renners op racefietsen die waarschijnlijk meer gekost hebben dan mijn auto.

Zelfs nog het CCC pro team tegengekomen en “gechickt” die nog even een rondje aan het doen waren voor de échte grote race vandaag. Ok, alleen maar in kunnen halen omdat ze even aan het wildplassen waren, maar toch…

Ik had me vooraf totaal geen idee kunnen vormen hoe alles zou verlopen. Dit was tenslotte de allereerste keer dat we meededen aan zo´n groot georganiseerde toerrit.

Ik heb in ieder geval volop genoten, op een enkel momentje van ontzetting na vanwege een opmerking van een andere fietser. Horen dat ik “hijgde als een stoomtrein” terwijl ik achter iemand het steilste stukje van de Fromberg op ging, was voelde als een lage steek, en totaal onverwacht.

Maar om die vrouw en het groepje mannen waar ze achter hing juist op dat moment gewoon in te kunnen halen en voorbij te fietsen, was toch wel even een dingetje voor me.

IMG_7330Verder heb ik genoten van de route. Van het weer. Van het samen fietsen. Van het mogen meemaken. Van de wind in mijn gezicht tijdens de afdalingen. Van al die grote verscheidenheid mensen, allemaal met hun eigen verhaal. Zelfs de tegenwind deerde me niet.

En toen zowel de arm- als beenstukken uitkonden, was het helemaal lekker. Een leerzame en mooie ervaring die ik niet had willen missen.

En eigenlijk pas op de Cauberg zelf, waar vele honderden mensen langs de kant stonden te kijken hoe ieder op zijn eigen manier omhoog ging, kwam “ie” binnen.

De emotie… de ontlading… Dít was waar we voor hadden getraind… dit was waar we voor waren gegaan… en nú was het dan echt bijna voorbij.

Zo´n 50 meter voor het weer wat vlakker werd, viel alles om me heen weg en viel ík dus compleet stil.

Ik wilde het moment vasthouden. Om me heen kijken. Even genieten van al die mensen langs de kant en alles op me in laten werken. Al die mensen die de berg op kwamen trappen. Sommigen hard, staand, sommige met heel veel moeite, vechtend, anderen met de fiets in de hand.

Overweldigend gewoon!

En daar kwam Gertie. Met een vastberaden blik, doortrappend. Ze ging gewoon door. Echt helemaal geweldig, alle bewondering voor jou, meis! 15 Kilometer ervoor was je ook al de Koulenbergsweg opgegaan, zonder opgeven en nu dit… Echt fantastisch om te zien!

Uiteindelijk zijn we samen zijn de finish over gegaan op die Cauberg en moesten nog een paar kilometer naar de échte finish.

IMG_7334Die laatste paar kilometer waren appeltje eitje… een soort van overwinningsritje op het einde om nog even te genieten, met Streets van Kensington op de achtergrond en kippenvel op mijn armen.

En toen kwam het aftellen…. Nog 900 meter… mensen achter de dranghekken voor de finish… nog 700 meter… een brok in de keel.

600 Meter… Je hoorde hoe de omroeper alle namen afriep van de mensen die voor ons die lijn over gingen…

400 Meter, nog meer mensen roepend langs de kant.

Aanmoedigingen voor de laatste meters.

300, 200, 100 …. En daar gingen we over de finishlijn, hand in hand… met wiebelende fiets over de hobbels van de tijdmeting/camera´s (?).

Het was over… we hadden het gewoon gehaald!