Ik ben dat “alles moet in moderatie kunnen” gezever zó ZAT!

80-20 Regel Kiss My Fat Butt!!

Zo… dat moest er even uit, wat een opluchting!

pbyk shut upSinds jaar en dag lees ik overal het advies dat moderatie moet kunnen als het gaat om eten.

En dan wordt natuurlijk vooral bedoeld dat je “best een keer mag zondigen”. En vooral niet te extreem bezig moet zijn.

“Junkfood in moderatie is geen probleem”, “ook witte suiker moet een plek hebben in een gebalanceerde voeding” en “je kunt best wel een pizza, hamburgers en chips eten als je daar zin in hebt”… Je zult het vast wel een keer gehoord of gelezen hebben van een coach, dietiste, het voedingscentrum of personal trainer.

Want op het moment dat je een gezond gewicht hebt bereikt, zou je al die dingen eigenlijk “gewoon” weer mogen eten, “in moderatie”.

Want dat is “normaal”.

Want als je dat niet doet, ben je “extreem bezig”.

Want je moet “jezelf kunnen beheersen”.

En “gewoon met anderen mee kunnen doen.”

Want anders ben je een abnormale randdebiel die het zichzelf veel te moeilijk maakt.

Want jezelf iets ontzeggen, “levert juist stress op en da´s fout natuurlijk”.

 

Nou, lieve personal trainers, lifestyle coaches en voedingsexperts:

Ik ben heel dat “moderatie moet kunnen” gezever zo vreselijk kotsbeu!!

 

Ja natúúrlijk snap ik dat in een ideale wereld waar je nooit serieuze problemen hebt gehad met overgewicht het makkelijk is om te zeggen dat je best een keer een caloriebom naar binnen kunt gooien. Die caloriebom hoéft immers geen grote gevolgen te hebben, als je de dagen ervoor of erna even wat minder calorieën eet, of gewoon wat meer verbruikt dan normaal.

Leuk en aardig, en gefeliciteerd als dat jou geval is.

Maar stel.

Je bent een vrouw van zeg… middelbare leeftijd. Je hebt jarenlang getobt met overgewicht. Niet een paar kilootjes, maar zeg een kilo of 30-60. Stel dat je al vaker dieten hebt gevolgd. Voor je gevoel eigenlijk al je hele leven. Dat je je al vaker hebt aangemeld bij een sportschool en dat je al vele pogingen achter de rug hebt om die eetgewoontes onder controle te krijgen.

En dat je uiteindelijk in januari 2014 jezelf hebt verteld dat je er alles aan MOET doen dat nodig is om die overtollige kilootjes er voor eens en altijd af te krijgen. No more excuses. Want anders ga je KAPOT, einde verhaal.

Stel dat het eigenlijk behoorlijk gaat. Dat je goede voornemens hebt veranderd in een levensstijl. Dat de wereld om je heen weer groter wordt omdat je beter kan bewegen. Dat je geniet van het eten dat je eet en zelfs nóg meer van alle beweging. Dat je voor het eerst in tientallen jaren je gewicht naar beneden ziet gaan zonder weer omhoog te schieten.

En stel dat je, zodra je gaat “modereren”,  het systeem van eens in de zoveel tijd een cheatmeal gebruiken of over wilt stappen op de 80-20 rule* je het ineens stukken moeilijker krijgt om op het juiste pad te blijven.

Dat je eigenlijk van die cheatmeal gewoon ineens een cheatdag hebt gemaakt zonder er erg in te hebben, of die 80-20 al snel verandert in 60-40… of … 30-70 en ¡yikes!…. van erger naar worse.

 

* De 80-20 rule betekent dat je 80% van je eten super “gezond” is terwijl de andere 20% gewoon dingen zijn “die je lekker vindt”. Het grappige aan die regel is dan ook dat het eigenlijk impliceert dat gezond eten niet lekker zijn en lekker nooit gezond …

 

Misschien dat je in het begin het een en ander nog wel onder controle kan houden, “want je zou dat toch eigenlijk wel moeten kunnen” en “je wilt zo graag”…. maar beetje bij beetje voel je je afglijden zonder te kunnen stoppen.

En voor je het weet, zie je langzaam dat gewicht op die weegschaal weer omhoog kruipen. (thank god dat die vrouw zo verstandig is geweest om al haar te grote kleren de deur uit te doen en spinning fanaat is geworden!).

Ja tuurlijk gaat dat gewicht omhoog, omdat die vrouw van middelbare leeftijd zelf weer van alles in haar snuit heeft gepropt, zonder controle, zonder rem!

Logisch… maar …

Is er dan helemaal geen klein moment dat je, als professional die mensen met overgewicht probeert te helpen, even stil kan staan om na te denken. Dat misschien heel dat advies ten aanzien van “moderatie” misschien niet altijd werkt?!

Dat er heel misschien een kans is, dat MODERATIE wel het allerstomste is dat je iemand kunt adviseren?

En in plaats van na te praten wat anderen zeggen, (want iedereen schijnt het er over eens te zijn dat moderatie the way to go is”), even een stapje verder te denken en je af te vragen of het juist is om iedereen over één kam te scheren?

Waarom zou je alles MOETEN KUNNEN eten zonder daar problemen mee te hebben?

Natuurlijk. Het lijkt mij (die middelbare vrouw dus) geweldig om in staat te zijn om 5 chocoladekruidnoten te kunnen pakken uit een kilo zak, zonder de oncontroleerbare drift te hebben de rest van die zak binnen no time leeg te vreten.

Net als die alcoholist die het misschien wel geweldig zou vinden om nog een keer te genieten van dat ijskoude biertje op een zonnig terrasje, wetende dat ie daarna gewoon weer lekker sober verder leeft.

Of als die drugsverslaafde die gewoon nog even een lijntje snuift om daarna fris en fruitig door te gaan met zijn leven alsof drugs nooit een verwoestende plaats in zijn leven hebben gehad.

En wat denk je van die ex-roker die vast nog wel eens een sigaretje zou willen roken naar een potje mind-blowing seks, zonder daarna weer als kettingroker te boek te staan?

Ik weet onderhand van mezelf dat ik dat op het moment NIET KAN. Of dat ik het gewoon niet wíl. Misschien ooit wel weer, maar nu zeker niet.

En ja weet je, noem me dan maar slap. Zeg maar dat ik geen ruggegraat heb, of geen doorzettingsvermogen.. Zeg maar dat ík de randdebiel ben zonder controle over mezelf. Dat ik niet goed wijs ben.  Niet normaal. Of juist vreselijk extreem.

Leg mij maar uit waarom ik chemische troep die speciaal is ontwikkeld om me meer te laten eten en waarvan ik wéét dat ik niet kan stoppen zodra ik eraan begin, zou MOETEN eten “in moderatie”.

Leg mij maar uit waarom het eten van chemisch gemanipuleerde troep “normaal” is en zou moeten kunnen in een gevarieerd voedingspatroon.

 

 

Of waarom het compleet schrappen van iets nutteloos en onnodigs uit je voeding “stress” zou veroorzaken (dat is namelijk een vaak gebruikte uitleg).

Is het niet juist zo dat voor sommige mensen die stress ontwenningsverschijnselen zijn en dat iedere keer dat je “even dat cheatmomentje mag hebben”, je juíst een verslaving blijft voeden die stress veroorzaakt?!

 

“Ah ja mevrouwtje van middelbare leeftijd, éét gewoon die 5 chocoladekruidnootjes per week en geniet er maar lekker van. Want dan kan je de komende 10.079 minuten denken aan hoe je volgende wekenlijkse shot van 5 chocoladekruidnootjes zullen gaan smaken.”

 

Duh … Is dát juist niet extreem en totaal van de gekke?

 

Of misschien dat iemand me uit kan leggen, waarom ik zou moeten kunnen kiezen voor het eten van producten die vol zitten met caloriëen, maar die verder niets positiefs toevoegen aan mijn voeding. En waarom ik dat zou moeten kunnen terwijl ik dat eigenlijk niet wil?

Waarom zou ik het risico moeten nemen om weer in die oncontroleerbare cirkel naar beneden te duiken terwijl ik juist zo lekker bezig ben om het teveel aan vet uit mijn lichaam te werken. En dat zou moeten kunnen terwijl ik me eindelijk, sinds jaren, weer vrij kan bewegen?

Als het je levenswerk/passie/beroep is om mensen te begeleiden met overgewicht, zou het dan JUIST niet zo zijn dat je je moet inleven in die persoon en zorgen dat een plan op maat wordt gemaakt, om die persoon te helpen voor de rest van haar leven een gezond gewicht te behouden?

Dan ga je toch niet zeggen dat ze, om een “normaal leven te leiden” moet zorgen dat ze uiteindelijk weer terug aan haar verslaving gaat, “maar dit keer in moderatie” … (want haar geschiedenis laat duidelijk zien dat dat zo succesvol heeft gewerkt, … moderatie).

Voor nu ga ik dus lekker door met hetgeen waarvan ik weet dat voor MIJ werkt. En als dat zo is voor de rest van mijn leven, geweldig!

Ik wil je, ik omarm je, ik hou van je, van harte welkom “nieuwe” levensstijl!

Dan ben ik maar een extreme randdebiel. Maar in ieder geval wel eentje die voor het eerst in haar leven weer in controle is van haar gewicht, súper gemotiveerd, energiek, gefocust en gedreven alles uit haar leven te halen wat er in zit!

Geef je commentaar, maak me uit voor maffe idioot, of deel deze post! Ik ben benieuwd naar jullie mening, en kijk enorm uit naar de antwoorden op de bovenstaande vragen!