Toch maar even doorzetten op de Tacx

op-de-tacxGisteren zag ik op het nieuws al dat het vandaag behoorlijk tekeer zou gaan. Een blik naar buiten was vandaag genoeg om dat te bevestigen.

Voor de zekerheid toch nog even op buienradar gekeken. Harde windstoten en vooral grote regenbuien waren in aantocht.

Als ik opschiet zou ik nog net een half uurtje droog kunnen rijden, maar daarna zou het toch echt in bakken naar beneden komen.

Zal ik dan toch, gewoon heel stoer, op de fiets kruipen en de dijken op gaan? Gewoon goed inpakken, lichten aan en hopen dat ik niet keihard weg word geblazen?

Hoe langer ik zat te twijfelen, hoe korter het droog zou blijven en hoe aanlokkelijker die Tacx dan uiteindelijk toch werd.

Nou moet ik heel eerlijk zeggen, eigenlijk schaam ik me kapot.

Ruim een jaar geleden kreeg ik totaal onverwacht met een groots gebaar een nieuwe I-Vortex van mijn man.

En de Bulls staat me al bijna 2 maanden aan te kijken, klaar om gebruikt te worden binnen. Maar op een of andere manier trekt het gewoon niet. Een paar uur op dezelfde plek blijven zitten. In je eentje je kapot zitten zweten. Als een of andere malloot.

Maar deze week is het er dan toch eindelijk van gekomen. Eerder deze week een uurtje, dat ging nog net. Door van allerlei mentale trucjes uit te halen kon ik dat uur vol maken.

Vandaag staat er echter 2 uur op het schema en daar kijk ik vreselijk tegen op.

2 Uur op een plek in D1 blijven. Met hoge cadans wel te verstaan. Op een of andere manier lijkt dat veel zwaarder dan buiten op de fiets, ook al trap ik met dezelfde hartslag.

In eerste instantie had ik een serie uitgezocht om te gaan kijken. Al na een paar minuten bleek dat een vreselijk plan. Niet alleen hoorde ik slecht wat er gezegd werd, het kon me totaal niet boeien. Nog geen 10 minuten op de klok… Fijn… dan moest ik dus nog 110 lange saaie minuten.

IMG_2611Dan maar een video van The Sufferfest aan.

Weliswaar zou ik die niet gaan rijden zoals bedoeld in de video (ik moet tenslotte in die D1 blijven op hoge cadans) maar dan zou ik in ieder geval meer het “wielrenner” gevoel hebben.

Zelfs daar boven op kantoor.

En wonder boven wonder, die video heeft geholpen.

Om nou te zeggen dat de tijd voorbij is gevlogen, zou net wat te overdreven zijn, maar dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Na de “Angels” nog een begin gemaakt met “ISLAGIATT” waarin je (als je rijdt zoals het hoort) heel veel moet klimmen.

Met die wielren video´s blijf ik op een of andere manier gemotiveerder.

Dat kan door de muziek komen. Of door de aanmoedigingen waardoor ik toch weer aan mijn doel word herinnerd. Of gewoon omdat die pro´s leuk zijn om naar te kijken. Gladde gespierde benen hebben. Mooi strak fietsen. Ik zo rustig hun techniek kan bestuderen. Wanneer ze waar gaan staan en hoe. Souplesse en hoe ze op de fiets zitten.

Allerlei dingen die me opvielen en bezig houden zodat ik niet naar de tijd hoef te kijken.

Plus het is veel makkelijker om zo een hoge cadans te oefenen.

Het eerste uur voornamelijk tussen de 110 en 130 RPM gezeten, het tweede uur tussen de 90 en 110. Maar ook gemerkt dat ik minder “cruise” wat ik op de fiets buiten toch wel vaker doe.

De Tacx is dus eindelijk echt “geaccepteerd”.

Wie weet dat ik er over een paar maanden wel een paar keer de Ventoux op kan rijden. Gekoppeld aan de PC… Ter oefening 😉