Afscheid

Vandaag is dé dag… ons nieuwe avontuur gaat beginnen in Arnhem met het in ontvangst nemen van de sleutel van ons eerste echte eigen huis.

Toen we een tijd geleden begonnen na te denken over deze verhuizing, was mijn eerste gedachte: “Neeeee!! ik wil niet weg!!”

Niet weg uit deze heerlijke omgeving hier in de Kempen. Mijn Brabantse land. De plek waar ik begonnen ben met een gezonder leven, met al het sporten. De wandelpaden die me hebben geholpen de knop om te zetten, de fietspaden waar de passie voor het fietsen is ontstaan…

Hoe meer de plannen omgezet werden in daden en de aankoop van het huis inderdaad rond was, hoe enger het leek. Wat als ik straks daar niet kan aarden, niet mijn draai meer kan vinden?

Eerst nog maar even heerlijk trainen met mijn fietsmaatje voor de Amstel Gold. En ook nog kunnen oefenen voor mijn spindiploma. Ik had nog allerlei wilde ideeën van lange ritten en uitdagingen en wilde niet weg.

Maar sinds de Boretti in mei in “onze nieuwe fietsomgeving” zijn de kriebels begonnen.

Steeds meer zin om daar rond te kunnen rijden. De Posbank, de Veluwezoom, allerlei mooie en spannende toerritten in de buurt, of gewoon “zomaar” eens in mijn eentje op de fiets stappen om vanuit huis een rondje Markermeer te doen “ofzo”.

Het vertrouwen groeide dat het niet meer uitmaakt waar we wonen, we gaan gewoon door!

Gisteren voor het allerlaatst hier op de fiets gestapt voor een afscheidsrondje kanaal.

IMG_1016

“Mijn kanaal” dat me zo heeft geholpen en gemotiveerd.

Die heerlijke ochtendritjes, in alle stilte terwijl de damp van het water kwam en de zon het oppervlakte veranderde in een grote glinsterende spiegel. De eerste keer dat ik op eigen kracht over de 40 km/u ging. Alle bijna therapeutische momenten, het compleet leegmaken van mijn hoofd, alle verhalen en gevoelens die ik met mijn Bulls kon delen.

Dus gisteren reed ik met een enorme smile en brok in mijn keel.

Het is tijd.

Tijd om deze geweldige 3 jaren af te sluiten.

Een vriendin op Facebook sloeg de spijker op de kop met haar commentaar:

 

Je neemt toch afscheid van een stukje land dat zoveel in je leven veranderd heeft, dat zoveel meer betekenis heeft dan alleen die vaste fiets-route. Dan mag het pijn doen, dan mag het verdrietig zijn.

Er liggen immers zoveel herinneringen.

Gelukkig gaan die uiteindelijk wel met je mee, maar dat stukje weg, dat deel is van die herinneringen, dat meenemen kan helaas niet. En tegelijk is dat maar goed ook, want dan maakt ook dat je daar dingen achter kunt laten, dingen die je niet meer wilt of hoeft mee te nemen!

 

Preciés hoe ik het voel, ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Het goede gaat met ons mee na een grondige schoonmaak- en opruimbeurt van al hetgeen niet meer nodig is.

Vanaf hier wil ik iedereen die me heeft gesteund, heeft gelezen en heeft gemotiveerd, van harte bedanken. Het is een geweldige tijd geweest en we zullen elkaar zeker zien in de toekomst!

Arnhem, here we come!